‫اگه زندگی هرکسی یه ژانری داشت،
‫مال شما چی بود؟
‫«فیلم نوآر» با اون دنیای تاریک و زیرزمینیش؟ ‫(فیلم‌های کلاسیک جنایی و معمایی آمریکا)
‫یه فیلم مهیج پر از جنایت‌های پنهان؟
‫یا یه کمدی رمانتیک؟
‫دستور چیه، قربان؟
‫هر ژانری که باشه، ‫مطمئنم زندگی همه جذابه.
‫اما چرا مال من باید این‌جوری می‌شد؟
‫شما فراموشی دارین.
‫شما یه مورد کاملا کلاسیک ‫از فراموشی تجزیه‌ای دارین،
‫یعنی جزئیات مهم زندگی‌تون رو فراموش کردین
‫مثل اسم، سن یا شغلتون.
‫این همون فراموشیه ‫که اغلب توی سریال‌ها‎‌ و فیلم‌ها می‌بینین.
‫دقیقا.
‫- ببخشید؟ ‫- این...
‫واقعا ممکنه؟
‫چطور ممکنه هیچی یادم نیاد؟
‫به اندازه‌ای که توی سریال‌ها می‌بینین ‫رایج نیست، اما...
‫و معمولا توی سریال‌ها‎‌ چی میشه؟
‫خب، اونا معمولا بیدار میشن، ‫رو به نفر بغلی‌شون می‌کنن،
‫و با یه نگاه معصوم و خالی می‌پرسن،
‫«تو کی هستی؟»
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫و اون کجاست؟
‫کسی که باید با نگاه معصوم ‫ازش بپرسم «تو کی هستی؟»
‫متاسفانه، هیچ‌کس نیست.
‫هیچ‌کس؟
‫دو هفته پیش که آوردنتون اینجا، بیهوش بودین.
‫تنها و افتاده روی زمین پیداتون کردن،
‫و بدنتون پر از نشونه‌های جراحت بود.
‫و ما نتونستیم از اثر انگشتتون ‫برای شناسایی استفاده کنیم، پس...
‫این دیگه چیه؟
‫وقتی پیداتون کردن، ‫اثر انگشتتون آسیب دیده بود.
‫بدون اثر انگشت، ما نتونستیم شناسایی‌تون کنیم،
‫واسه همین هیچ راهی برای ‫تماس با خانواده‌تون نداشتیم.
‫خب نباید یه تحقیقاتی انجام می‌شد؟
‫پلیس سعی کرد بفهمه چی شده،
‫اما شما توی یه جاده دورافتاده ‫بدون دوربین مداربسته پیدا شدین.
‫و اونا هیچ اثر انگشت سالمی
‫روی لباس‌ها و کفش‌هایی که موقع ‫پیدا شدنتون تنتون بود، پیدا نکردن.
‫خیلی‌خب، وایسا.
‫پس خلاصه‌اش اینه که
‫من دو هفته پیش توی جاده پیدا شدم ‫و آورده شدم اینجا.
‫شما نتونستین منو شناسایی کنین.
‫تحقیقات تصادف هم به بن‌بست رسید.
‫و منم حافظه‌ام رو از دست دادم؟
‫خلاصه‌تون بی‌نقص بود.
‫خب حالا باید چیکار کنم؟
‫خیلی عالی می‌شد اگه حافظه‌تون برمی‌گشت...
‫اگه برنگرده چی؟
‫اگه برنگرده؟
‫شما به عنوان یه فرد ناشناس طبقه‌بندی میشین،
‫و بعد از اینکه درمان شدین،
‫به یه مرکز دولتی فرستاده میشین.
‫پس ساده‌اش اینه که
‫من توی یه دردسر کوفتی بغرنج افتادم.
‫شما واقعا توی خلاصه‌سازی مهارت دارین.
‫این نشونه خوبیه.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫تو کی هستی؟
‫بعد از اون تصادف وحشتناک ‫چطور از اینجا سر درآوردی؟
‫چطور ممکنه که حتی ‫اسم خودت رو هم یادت نیاد؟
‫اما...
‫تو خوشگلی.
‫این بدن رو ببین.
‫عضله شکم؟ چرا تو عضله شکم داری؟
‫باید بگم، توی همون نگاه اول،
‫واقعا از چیزی که می‌بینم خوشم میاد.
‫با این قیافه باید یه سلبریتی می‌شدی.
‫چرا نشدی؟
‫بقیه آدما تو رو می‌شناختن.
‫تو کی بودی؟
‫لعنتی، من کی بودم؟
‫اوه، بیخیال!
‫[بیمارستان ساندول]
‫[یک هفته بعد]
‫این روزا،
‫مراکز دولتی اون‌قدرها هم بد نیستن.
‫درسته.
‫شنیدم حتی به پناهنده‌های کره شمالی آموزش میدن
‫و کمکشون می‌کنن کار پیدا کنن.
‫بهش به عنوان یه فرصت ‫واسه شروع دوباره زندگی نگاه کن.
‫برو و سعی کن بفهمی توی چی استعداد داری.
‫ترسیدم.
‫خیلی‌خب، بیاید هر چیزی رو امتحان کنیم.
‫من حافظه‌ام رو به خاطر ضربه به سر از دست دادم،
‫پس اگه دوباره تحریکش کنم،
‫شاید حافظه‌ام برگرده.
‫همینه. آفرین دختر.
‫دوباره سرحال شد.
‫بادام زمینی می‌خوری؟
‫وای خدا!
‫- اوه نه! ‫- خدای من، عزیزم.
‫وای.
‫انگار داره به هوش میاد.
‫باید یکم این دیوونه‌بازی‌ها رو کم کنی.
‫چرا باید اون‌طوری سرت رو بکوبی به دیوار؟
‫یا باید یک ساعت صبر می‌کردی ‫بعد این کارو می‌کردی.
‫چی؟
‫یه کم بعد از اینکه از هوش رفتی،
‫یه نفر اومد اینجا.
‫نامزدت.
‫کسی که واقعا تو رو می‌شناسه
‫بالاخره اومد سراغت!
‫واقعا؟
‫ظاهرا نامزدت بدجور دنبالت می‌گشته.
‫واقعا؟
‫خب کجاست؟
‫- این کسی که میگین نامزدمه؟ ‫- عجله نکن. الان پیداش میشه.
‫نامزدت یه مرد جوون و هیکلیه.
‫یه آدم فوق‌العاده جذاب.
‫فکر کردم بازیگره.
‫خیلی خوش‌شانسی، مگه نه؟
‫دقیقا تایپ من بود.
‫خدا رو شکر.
‫البته.
‫با این قیافه‌ی خوب، محاله که مجرد باشم.
‫بالاخره می‌تونم بفهمم کی هستم.
‫خیلی سختی کشیدی، عزیزم.
‫صدای پای یکی رو می‌شنوم.
‫خدای من...
‫زدم تو خال.
‫مادربزرگ.
‫اومدی.
‫این نوه‌ی منه.
‫اون یه مدله.
‫- سلام کن. ‫- از دیدنتون خوشحالم.
‫صدای پای یکی دیگه رو می‌شنوم.
‫شنیدی، آره؟ که یکی اومده سراغت.
‫بگیم بیاد؟
‫بیا داخل.
‫[باشگاه مشت‌زنی هونگ]
‫این
‫بوکسور شلخته و ژولیده دیگه کیه؟
‫چرا این آدم ژولیده جلوم ایستاده؟
‫گو اون‌سه.
‫واقعا هیچی یادت نمیاد؟ ‫نمی‌دونی من کی‌ام؟
‫آره، دلم می‌خواد یادم نیاد.
‫منم.
‫نه.
‫جانگ ته‌ها.
‫نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫نامزدت.
‫تاثیرگذاره، نه؟
‫میگه سه هفته تمام، تمام بیمارستان‌های
‫سئول، گیونگی و کل منطقه پایتخت رو ‫گشته تا پیدات کنه.
‫شنیده بودم جذابه...
‫که شبیه بازیگراست...
‫شونه‌هاش به پهنای در طویله‌ست.
‫مثل جوونی‌های بک ایل‌سوب.
‫به نظر من که شبیه پارک گون‌هیونگه.
‫پارک توی جوونیاش دقیقا همین شکلی بود.
‫پس خلاصه‌اش اینه که
‫اسم من گو اون‌سه‌ست.
‫درمورد سن هم
‫۳۳ سالمه.
‫توی یه مغازه تافی‌فروشی، پاره‌وقت تافی درست می‌کنم،
‫و دو ساله که با تو که یه مربی بوکس هستی، نامزدم،
‫و با هم زندگی می‌کنیم، ‫و حتی قراره به‌زودی ازدواج کنیم؟
‫خب، چیکار کنم؟ ‫من هیچ‌کدوم رو باور نمی‌کنم.
‫واسه شروع، چطور ممکنه توی ۳۳ سالگی ‫یه شغل درست و حسابی نداشته باشم؟
‫تو یه نویسنده جویای نام رمان‌های اینترنتی بودی ‫که هیچ‌وقت موفق نشدی.
‫واسه همین از یک ماه پیش شروع کردی ‫به کار کردن توی تافی‌فروشی مادربزرگم.
‫خب مدرکی داری که ثابت کنه ما با هم هستیم؟
‫هی، بیخیال.
‫این مدرک اصلا نشون نمیده که ما با هم هستیم.
‫اینا می‌تونن دو تا توریست رهگذر باشن ‫که اتفاقی با هم عکس گرفتن.
‫عکس دیگه‌ای هم داری؟
‫- فقط همین یکیه. ‫- دیدی؟
‫وقتی دو سال با هم نامزد بودیم ‫چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫گوشیم رو توی این سه هفته که ‫دربه‌در دنبالت می‌گشتم، گم کردم.
‫- تمام عکسامون توش بود. ‫- انتظار داری اینو باور کنم؟
‫اگه گوشیت رو داشتیم خیلی کمک می‌کرد،
‫اما همون‌طور که می‌دونی، ‫تو رو بدون هیچی پیدا کردن.
‫اصلا نمی‌دونم بعد از اینکه رفتی ‫دیدن دوستت چه اتفاقی واست افتاد،
‫اما فعلا
‫فقط خوشحالم که زنده‌ای.
‫تو
‫معمولا سر و صورتت رو نمی‌شوری؟
‫اوه، من...
‫خب، ماشینم توی راه خراب شد،
‫واسه همین مجبور شدم با عجله تعمیرش کنم.
‫اصلاح هم نمی‌کنی؟
‫اصلاح؟
‫اخیرا سرم یه کم شلوغ بوده.
‫باشه، فهمیدم.
‫میشه حداقل با خانواده‌ام تماس بگیری؟
‫تو خانواده نداری.
‫من خانواده ندارم؟
‫توی پرورشگاه بزرگ شدی.
‫وایسا ببینم.
‫یعنی من هیچ خانواده‌ای ندارم،
‫گوشیم رو گم کردم، ‫پس شماره هیچ‌کدوم از دوستام رو ندارم،
‫و یه نویسنده‌ی جویای نام رمان‌های اینترنتی‌ام،
‫پس هیچ همکاری هم ندارم.
‫پس، به عبارت دیگه،
‫تو تنها کسی هستی که توی کل دنیا دارم؟
‫درسته؟
‫همون‌طور که گفتم، توی خلاصه‌سازی مهارت داری.
‫اگه حرفاتون تموم شد، می‌تونین برین خونه.
‫می‌تونین بقیه درمانتون رو ‫به صورت سرپایی انجام بدین.
‫می‌تونم یه لحظه باهاتون صحبت کنم؟
‫البته، بله.
‫باید بری صورتت رو بشوری یا یه کاری بکنی.
‫چطور می‌تونین به همین راحتی ‫باور کنین که اون نامزدمه
‫و بذارین منو ببره خونه؟
‫ما با پلیس چک کردیم،
‫و کسی که اون دنبالش می‌گشت ‫کاملا با مشخصات شما مطابقت داشت.
‫اون حتی از خال‌های مثلثی ‫روی پشت شما هم مطلع بود.
‫دقیقا درست گفت.
‫خال‌های پشتم؟
‫آره، همه‌مون موقع درمانتون اونا رو دیدیم.
‫یه سری خال به شکل مثلث هست.
‫و خالی که اون بالا قرار داره ‫رنگش یکم متفاوته.
‫میشه گفت سبزرنگه.
‫اون حتی اینم درست گفت.
‫راستشو بخواید، این‌جور جزئیات چیزایی هستن
‫که فقط یه نامزد ازش خبر داره.
‫با این حال، چطور می‌تونین بذارین من
‫با یه غریبه کاملا ناشناس برم...
‫اگه باورش ندارین، می‌تونین باهاش نرین.
‫می‌تونین همین‌جا منتظر پلیس بمونین
‫تا شما رو ببره به یه مرکز دولتی.
‫راست میگه. اونا به شکل مثلثن ‫و رنگ یکیشون فرق داره.
‫پس،
‫هر چیزی که اون یارو گفت حقیقت داره؟
‫خیلی‌خب، فعلا باهاش میرم.
‫کی می‌دونه؟ شاید برگشتن به جایی ‫که زندگی می‌کردم، حافظه‌م رو برگردونه.
‫من قبلا اینو می‌پوشیدم؟
‫واقعا چنین چیز خزی رو می‌پوشیدم؟
‫باید اینا رو هفته‌ای سه بار بخوری...
‫منظورم اینه که روزی سه بار.
‫خب حالا چی؟
‫میریم خونه؟
‫آره.
‫وایسا.
‫چرا داریم میریم اونجا و سئول نمیریم؟
‫ما توی سئول زندگی نمی‌کنیم.
‫مسخره‌بازی در نیار.
‫شاید یادم نیاد کی هستم،
‫اما نقشه متروی سئول رو تا خط ۹ یادمه.
‫ما قبلا توی سئول زندگی می‌کردیم،
‫اما دو ماه پیش رفتیم به گوجین.
‫ما... چی؟
‫گوجین دیگه کدوم قبرستونیه؟
‫زادگاه من.
‫[باشگاه مشت‌زنی هونگ]
‫[روستای تافی گوجین]
‫برنج عالی دراومده!
‫یالا، بهتر از اینم می‌تونی.
‫- برنجش خوب نیست؟ ‫- ته‌ها، برگشتی؟
‫بله، خانم.
‫مراقب باشین.
‫[تافی برنجی سنتی منطقه گوجین]
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام!
‫- حتما خودشه. ‫- این همونه؟
‫چی...
‫این زن‌های خشن دیگه کی‌ان؟
‫اگه می‌دونستم امروز این‌قدر خوش‌شانسم ‫که روی ماهت رو می‌بینم،
‫عینکم رو می‌زدم.
‫خودشه، نه؟
‫همسر آینده‌ات که باهات از سئول اومده؟
‫آره.
‫سلام کن. اونا اهل این روستان.
‫شما منو می‌شناسین؟
‫چرا، مگه آدم معروفی چیزی هستی؟
‫- از کجا باید بشناسیمت؟ ‫- نمی‌شناسین؟
‫تا حالا منو این اطراف ندیدین؟ ‫ظاهرا من اینجا زندگی می‌کنم.
‫خب، مسئله همینه دیگه، نه؟
‫تو تقریبا دو ماه پیش اومدی اینجا،
‫اما این اولین باریه که بهمون افتخار دادی.
‫پس چطور می‌تونستیم تو رو دیده باشیم؟
‫عذر می‌خوام. ما خیلی درگیر بودیم.
‫جزئیات رو بعدا واستون میگم.
‫- باشه. ‫- همین کارو بکن.
‫حالا می‌تونین برین.
‫سر راهم وایسادین.
‫من دیگه میرم...
‫پس از سر راهم برین کنار.
‫ته‌ها،
‫این چشه؟
‫ته‌ها.
‫اون...
‫ای وای، ته‌ها.
‫وای، عجب شخصیتی داره.
‫این یکی اصلا یه دختر معمولی نیست، نه؟
‫قطعا نه.
‫مشخصه از اون بچه‌های بی‌ادب نسل زدـه
‫که ادب رو بوسیدن گذاشتن کنار.
‫من و اون تا صد سال سیاه آبمون توی یه جوب نمیره.
‫- سلام، من... ‫- سونگ‌ول.
‫بهت که گفتم، نه؟ ‫اون هیچی یادش نمیاد.
‫تو منو می‌شناسی؟ من واقعا اینجا کار می‌کردم؟
‫و این یارو چی؟ واقعا نامزد منه؟
‫خواهش می‌کنم هر چی ازم می‌دونی رو بهم بگو.
‫یالا، فقط بهم بگو.
‫لازم نیست نگران اون باشی.
‫اون نمی‌تونه حرف بزنه. «آفازی» داره. ‫(زبان‌پریشی، نوعی اختلال زبانی)
‫اسمش کیم سونگ‌وله، و اهل کره شمالیه.
‫نمی‌تونه حرف بزنه، ‫اما می‌تونه خوب بشنوه و بخونه،
‫واسه همین مشکلی توی برقراری ارتباط نداره.
‫ببخشید، خانم.
‫خانم، من واقعا...
‫صداتو بیار پایین، پیرزن!
‫برو بیرون و تافی مک بزن.
‫عذر می‌خوام.
‫الان چی گفتی؟
‫مادربزرگم زوال عقل داره.
‫قصد توهین نداشت...
‫نه، اون نه.
‫«پیرزن»؟
‫چرا باید بهم بگی پیرزن؟
‫چرا باید بهم بگی پیر؟
‫اگه قراره اون‌قدر بلند داد بزنی،
‫باید خواننده می‌شدی.
‫خدای من، داری گوشام رو کر می‌کنی.
‫عزیزم، این پیرزن رو ببر بیرون.
‫عجب زنیکه دیوونه‌ایه.
‫یکیشون زوال عقل داره، اون یکی هم آفازی.
‫واقعا کسی نیست که بتونم ازش بپرسم؟
‫بیا فعلا بریم خونه. ‫باید یه کم استراحت کنی.
‫منظورت از «خونه»، همون خونه‌ایه ‫که قبلا توش زندگی می‌کردیم، نه؟
‫اینجا خونه‌ی ماست.
‫خب...
‫وایسا ببینم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫چرا داره بهم پارس می‌کنه؟
‫اگه من قبلا اینجا زندگی می‌کردم،
‫باید دمش رو تکون می‌داد و می‌دوید سمتم.
‫چرا داره جوری بهم پارس می‌کنه ‫که انگار کاملا غریبه‌ام؟
‫این سگ ما نیست.
‫گداخل اون لونه بود.
‫سگ‌های روستا همین‌طوری‌ان.
‫اینور و اونور پرسه می‌زنن
‫و اگه از یه لونه سگ خوششون بیاد ‫همون‌جا می‌خوابن و غذا می‌خورن.
‫این چند روز گذشته رو اینجا مونده.
‫جدی میگی؟
‫خوشبختانه زیاد پارس نمی‌کنه.
‫بعد از چند تا واق‌واق ساکت میشه.
‫دارم دیوونه میشم.
‫اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫گل، گل، گل، و بازم گل.
‫همه‌جا پر از گله.
‫نکنه این پتو سه نسل توی این خانواده چرخیده؟
‫- این تازه خریداری شده... ‫- امکان نداره کسی واسه این پول داده باشه.
‫این تخت دیگه چیه؟
‫چقدر شبیه سریال‌ها‎‌ی آبکی قدیمیه.
‫این سوپ مرغه؟
‫چرا توی لوسیون، قارچ گانودرما هست؟
‫این واقعا گرون بود...
‫من مطمئنم.
‫من اینجا زندگی نمی‌کردم.
‫چرا چنین فکری می‌کنی؟
‫چون حتی از یکی از چیزای ‫توی این خونه هم خوشم نمیاد.
‫تو از چیزهای ظاهری متنفر بودی،
‫واسه همین وقتی اومدیم اینجا بازسازی نکردیم...
‫من همون دختری‌ام که لباس بیمارستانش رو کوتاه کرد.
‫داری میگی من از چیزهای ظاهری متنفر بودم ‫در حالی که عاشق این بودم که به خودم برسم؟
‫و چطور هیچ‌کدوم از وسایل تو ‫توی اتاق خواب نیست؟
‫اگه قرار بوده ازدواج کنیم،
‫حتما باید یه اتاق مشترک می‌داشتیم.
‫وقتی فهمیدم توی چه وضعیتی هستی،
‫تمام وسایلم رو بردم اونجا.
‫واسه تو، مثل این می‌مونه که ‫کنار مردی که تازه دیدی بخوابی.
‫خیلی عجیب می‌شد.
‫- پس باملاحظگی کردی؟ ‫- آره.
‫اسمت جانگ ته‌هاست، درسته؟
‫آقای جانگ ته‌ها.
‫بهم بگو چطوری با هم آشنا شدیم.
‫باور کردن این چیزا واسم سخته،
‫پس از اول شروع کن.
‫یه قرار بدون آشنایی قبلی؟ ‫یا تو قدم اول رو برداشتی؟
‫باید بدونم چطور و چرا با تو هم‌خونه شدم.
‫ما توی کوهستان با هم آشنا شدیم.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫می‌تونین به راهتون ادامه بدین. من گرفتمش.
‫داری باهام شوخی می‌کنی؟
‫من فقط به خاطر اینکه یه وزغ گرفتی عاشقت شدم؟
‫تو دست از سرم برنمی‌داشتی و دنبالم بودی.
‫وایسا، وایسا. چی گفتی؟
‫من دنبال تو بودم؟ برعکس نبود؟
‫گفتی اگه باهات نیام بیرون ‫خودت رو می‌کشی، واسه همین قبول کردم.
‫یه روز با وسایلت پیدات شد، ‫واسه همین شروع کردیم به زندگی کردن با همدیگه.
‫اصرار داشتی که نمی‌تونی بدون من زندگی کنی،
‫پس تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم.
‫وایسا. همین‌جا نگهش دار.
‫ببین، آقای جانگ ته‌ها.
‫فقط به این خاطر که من هیچی یادم نمیاد
‫دلیل نمیشه بتونی از خودت داستان سرهم کنی.
‫تا الان هیچ‌کدوم از حرفات رو باور نکردم،
‫و این یکی از همه غیرقابل‌باورتره.
‫ادامه بدم؟
‫نه، ممنون. می‌خوای منو سکته بدی؟
‫پس یه کم استراحت کن. ماشین رو ‫می‌برم باشگاه و زود برمی‌گردم.
‫[باشگاه مشت‌زنی هونگ]
‫خیلی‌خب، خوبه!
‫یه بار دیگه.
‫یک، دو! دوباره.
‫دوباره، یک، دو!
‫خوبه!
‫چی شده؟
‫پیراهنت هنوز نیمه‌خشکه.
‫پاشو.
‫وایسا سر پا!
‫واسه امروز کافیه.
‫ممنون، قربان.
‫خون‌هایی که موقع مبارزه ازت جاری میشه،
‫همون عرق‌هاییه که موقع تمرین نریختی.
‫فردا یه عالمه عرق می‌ریزم.
‫هر چی تو بگی.
‫اینجایی.
‫بله، قربان.
‫سلام، مربی.
‫کارت خوب بود، پیل‌سونگ.
‫- قربان، من دیگه میرم. ‫- باشه.
‫- برو. ‫- باشه. خدانگهدار.
‫- هی، تا خونه رو بدو. ‫- چشم، قربان!
‫هی، چطور پیش رفت؟
‫بی‌دردسر برش گردوندی؟
‫به نظر نمیاد حرفامو باور کرده باشه.
‫معلومه.
‫حتما به زندگی لوکس توی سئول عادت داشته.
‫حتما یه چیزی درونش ‫در برابر روستا مقاومت می‌کنه.
‫به نظرت
‫مشکلی پیش نمیاد؟
‫تحت هیچ شرایطی نباید گیر بیفتیم.
‫[سه هفته قبل]
‫اینجا رزرو شده،
‫واسه همین نمی‌تونین اینجا پارک کنین. ‫لطفا جابجا بشین.
‫- تو حتما اینجا تازه واردی. ‫- ببخشید؟
‫بله. شما حتما زیاد به ‫دفتر دادستانی رفت و آمد دارین
‫که متوجه تغییر تیم امنیتی شدین.
‫حدود سه ساله که رفت و آمد دارم.
‫آخر هفته ماشینم رو عوض کردم،
‫واسه همین هنوز ثبت نشده.
‫- اما اینجا جای پارک منه. ‫- ببخشید؟
‫من مرتب به اینجا رفت و آمد دارم، ‫پس لطفا قیافه‌م رو یادت بمونه.
‫من دادستان گو جی‌وون ‫از دپارتمان مبارزه با فساد هستم.
‫و اینم بهترین دادستان ما، ‫دادستان گو جی‌وون.
‫ایشون رو توی مراسم افتتاحیه دیدین، درسته؟
‫بله. چطور می‌تونم کسی با همچین ‫حضور منحصربه‌فردی رو فراموش کنم؟
‫من ویژگی‌های استثنایی دیگه ای هم دارم، رئیس.
‫به زودی اونا رو توی کارم خواهید دید.
‫[شب دوستی کُره و آمریکا]
‫با اجازه‌تون...
‫آقای شهردار، ایشون نامزد من هستن.
‫چه خوب.
‫سلام، من گو جی‌وون از دفتر دادستانی هستم.
‫بله، درباره شما زیاد شنیدم.
‫یه دادستان مبارزه با فساد، درسته؟
‫مبارزه با فساد؟ ‫شما باید یکی از نخبگان باشین.
‫ایشون رئیس بک سانگ‌گیل ‫از شرکت «میرا اِدن» هستن.
‫کاملا در جریانم.
‫به نظرم معرفی مهمونتون خیلی به یاد موندنی بود.
‫خوشحالم از آشنایی‌تون.
‫خب دیگه تنهاتون می‌ذارم.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫شهردار و رئیس بک بین ساعت ۱۰ تا ۱۰:۱۰ ‫از محل خارج میشن.
‫من فقط شهردار رو تا محل جشن همراهی می‌کنم.
‫برنامه رسمی اینه که ‫راننده‌ی شهردار اونو ببره خونه.
‫اما اون به جای اینکه بره خونه، ‫قراره با کسی تماس بگیره؟
‫نگران نباش.
‫این اطلاعات ارزشمندیه که نامزدم ‫که دستیاره تونسته واسم به دست بیاره.
‫باید این کار رو به سرانجام برسونم.
‫باید برای تصمیم نهایی ‫در مورد پیمانکار پروژه محله ایرنگ
‫یه کم دیگه صبر کنی.
‫چشمای زیادی روی این قضیه‌ست،
‫واسه همین سخته که کارها رو سرعت ببخشیم.
‫قبل از اینکه طوفان به پا کنیم،
‫بهتره که خودت سریع به این موضوع رسیدگی کنی.
‫ما که نمی‌خوایم بعد از طوفان ‫یه بارون شدید بیاد
‫و ردای سلطنتیِ
‫شهردار عزیزمون رو خیس کنه، مگه نه؟
‫باید برای تصمیم نهایی ‫در مورد پیمانکار پروژه محله ایرنگ
‫یه کم دیگه صبر کنی.
‫دوباره همدیگه رو دیدیم، دادستان.
‫انگار همین‌طوره.
‫هرچند توی جای خیلی مجللی نیستیم.
‫ما لحظه‌ی آخر از حضورتون باخبر شدیم،
‫واسه همین ناچاراً ‫یه روی ناشایستمون رو نشون دادیم.
‫اگه فرصتی واسه جبران بدین، ‫حسابی ازتون پذیرایی می‌کنیم.
‫در مورد ساعتتون...
‫سخاوتمندانه یه جایگزینش رو تقدیم می‌کنیم.
‫گمونم فکر می‌کنین ‫دادستان‌های کُره شوخی و الکی‌ان.
‫من مشکل مالی ندارم.
‫واسه گذروندن زندگیم نیازی به پول کثیف تو ندارم.
‫اگه منتظر بازرس‌هاتون هستین،
‫آدمای من رفتن استقبالشون،
‫پس نیازی نیست زیاد نگران باشین.
‫خب، دادستان،
‫حالا می‌خواین چیکار کنین؟
‫پست‌فطرت روانی.
‫واقعا؟
‫شما بی‌شرفا می‌خواین...
‫هی!
‫چی...
‫می‌دونی، راستش من دیگه فیلم تماشا نمی‌کنم.
‫پایانش از قبل مشخصه،
‫و هدر دادن اون‌همه وقت ‫فقط واسه تماشای اینکه تهش چی میشه...
‫به نظرم واقعا احمقانه‌ست.
‫به نظرم اصلا به خودت زحمت نده.
‫هی! بیا اینجا، لعنتی!
‫لعنتی!
‫باید برای تصمیم نهایی ‫در مورد پیمانکار پروژه محله ایرنگ
‫یه کم دیگه صبر کنی.
‫چشمای زیادی روی این قضیه‌ست،
‫واسه همین سخته که کارها رو سرعت ببخشیم.
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫[ناریتا، توکیو] ‫[فرود آمد]
‫گزارش فروش به دستم رسید.
‫به لطف شما، مدیر جانگ،
‫بیزینس پاچینکو توی توکیو داره خوب پیش میره.
‫به هیچ وجه.
‫ته‌ها.
‫بله، قربان؟
‫تو اخیرا بهم گفتی
‫که می‌خوای این دنیا رو پشت سر بذاری.
‫می‌تونی بری.
‫قربان؟
‫این تو بودی که گوکراکپا، یه گروه ‫خلافکار زیرزمینی، رو تبدیل به میرا اِدن کردی.
‫تو لیاقتش رو داری.
‫قربان.
‫فقط قبل از رفتنت آخرین کار رو واسم انجام بده.
‫باید کلک یه دادستان رو بکَنیم.
‫داریم در مورد یه دادستان حرف می‌زنیم، ‫پس ممکنه اوضاع بیریخت شه.
‫به کسی نیاز دارم که بتونم بهش اعتماد کنم.
‫بذارش به حساب یه هدیه خداحافظی به من.
‫ته‌ها.
‫می‌تونی این کارو واسم انجام بدی؟
‫وضعیت فعلی؟
‫تقریبا از هوش رفته.
‫دستور چیه، قربان؟
‫- فراموشش کن. ‫- چی؟
‫رئیس بک ازم خواست ‫به این موضوع رسیدگی کنم.
‫شما دستاتون رو کثیف نکنین.
‫خودم انجامش میدم.
‫[هونگ دویوپ]
‫به کمکت نیاز دارم.
‫باید یکی رو نجات بدم.
‫مطمئنم بک سانگ‌گیل تمام مراحل ‫این پروسه رو با دقت موشکافی می‌کنه،
‫و در صورت لزوم، بطور غیرقانونی فیلم ‫دوربین‌های مداربسته ترافیکی رو گیر میاره.
‫خوشبختانه، دقیقا یه جا ‫توی مسیر رسیدن به مقصد نهایی هست
‫که نقطه کور دوربین‌های مداربسته‌ست.
‫خیلی‌خب.
‫گمونم هیچ ردی از خودت به جا نذاشتی.
‫بله، قربان.
‫کارت خوب بود.
‫[بیمارستان ساندول]
‫چطور ممکنه همچین اتفاقی بیفته؟
‫اون بالاخره بعد از دو هفته بیدار شد...
‫[ناشناس، زن، بیست و چند ساله]
‫اما دچار فراموشی شده.
‫از اونجایی که هیچ اثر انگشتی نداره،
‫به عنوان فرد ناشناس ثبت میشه ‫و به یه مرکز دولتی منتقل میشه.
‫این خیلی خطرناک نیست؟
‫اون باید از دنیای بیرون دور نگه داشته بشه.
‫توی این وضعیت، ‫امن‌ترین راه اینه که اونو پیش خودت نگه داری.
‫اما واسه این کار، باید یه دلیل ‫موجه داشته باشی تا اونو ببری خونه.
‫مثلا اگه جزو خانواده‌ش باشی.
‫یا کسی که قراره باهاش تشکیل خانواده بده،
‫مثلا یه نامزد.
‫دکتر گفت احتمالا این ‫یه عارضه موقتی بعد از حادثه‌ست.
‫قطعا وقتی که حالش بهتر بشه، حافظه‌ش برمی‌گرده.
‫راستی،
‫یه قایق قاچاق به مقصد ژاپن پیدا کردی؟
‫کایتو دنبال دلال‌های محلی می‌گرده.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫به محض اینکه حافظه‌ش برگرده ‫و قایق آماده بشه، می‌فرستیمش بره.
‫اون‌وقت همه‌چی تموم میشه.
‫تا اون موقع باید همین‌جا نگهش داریم.
‫پس فقط دندون رو جیگر بذار.
‫یه مدت وانمود کن که نامزدشی.
‫باشه.
‫هی، زیاد نگران نباش.
‫ما وسط ناکجاآبادیم،
‫یه جای دورافتاده که سال‌هاست ‫هیچ‌چیزی توش تغییر نکرده.
‫هیچ‌جایی امن‌تر از اینجا نیست.
‫هر جور به قضیه نگاه می‌کنم،
‫خیلی ناآشناست.
‫درسته حافظه‌ام رو از دست دادم، ‫ولی حس ششمم رو که از دست ندادم.
‫چطور ممکنه هر گوشه‌ی این خونه،
‫حتی قاشق‌ها، این‌قدر غریبه به نظر برسن؟
‫بیخیال.
‫اگه حداقل اینا خوب بودن،
‫این‌قدر کلافه نمی‌شدم. ای بابا.
‫دقیقا چه تصادفی کرده بودم؟
‫اون چیه؟ نکنه اون...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نکنه
‫حافظه‌ات برگشته؟
‫چطور؟
‫ترسیدی که نکنه
‫حافظه‌ام برگرده؟
‫متاسفانه حافظه‌ام برنگشته،
‫اما یه چیزی دیدم.
‫اینو توی حیاط پیدا کردم.
‫گفتی چون یکی از اینا واسم گرفتی ‫عاشقت شدم،
‫اما من اصلا ازش نمی‌ترسم.
‫حتی می‌تونم به عنوان حیوون خونگی نگهش دارم.
‫هی، میشه...
‫چی شده؟
‫گمونم ترست رو هم با حافظه‌ات از دست دادی.
‫مسخره‌بازی در نیار.
‫دکتر گفت ضربه به سر ‫می‌تونه باعث هر نوع عارضه‌ای بشه.
‫تو نامزد من نیستی، مگه نه؟
‫هستم.
‫از داستانت کوتاه نمیای، نه؟
‫من نامزدتم.
‫که این‌طور.
‫گفتی دو سال با هم نامزد بودیم؟
‫آره.
‫و از وقتی سئول بودیم، با هم زندگی می‌کردیم؟
‫- آره. ‫- فرض کنیم که من دنبالت بودم.
‫پس تو هم باید از من خوشت می‌اومد ‫که قبول کردی باهام زندگی کنی.
‫آره.
‫پس نباید با این مشکلی داشته باشی.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»