‫این دیگه چی بود؟
‫چرا هول کردی؟
‫دو سال زیر یه سقف بودیم، ‫اون‌وقت این شوکه‌ت کرد؟
‫- یهویی بود. ‫- مگه فیلمه؟
‫باید فضا رو رمانتیک می‌کردم؟
‫مچت رو گرفتم، نه؟ ‫تو نامزد من نیستی.
‫حالا اعتراف کن.
‫بگو من واقعاً کی‌ام
‫و تو کی هستی.
‫فقط با همین ‫مطمئن شدی نامزدت نیستم؟
‫اگه این کار دختری مثل من هولت می‌کنه، ‫دو تا دلیل بیشتر نداره.
‫یا نامزدم نیستی،
‫یا کلا از زن‌ها خوشت نمیاد.
‫اینطور نیست.
‫- می‌خوای ثابت کنی؟ ‫- کافیه.
‫دیگه این کار رو نکن.
‫همون‌طور که من برای تو غریبه‌ام،
‫نامزدی هم که منو فراموش کرده، ‫برام غریبه‌ست.
‫اول اونو بخور و بعدش قرص‌هاتو.
‫کاملاً مطمئنم.
‫کجای این، شبیه دو سال با هم بودنه؟
‫وای، این زن...
‫مارماهی؟
‫خدای من.
‫می‌تونستم توی خونه غذا بخورم.
‫چرا واسه یه شام نصفه‌شبی ‫تا اینجا اومدی؟
‫تا برسی خونه گشنه‌ت می‌شد.
‫ای بابا.
‫و امروز همون روزیه که ‫بالاخره اینو بازش می‌کنیم.
‫می‌خواستم عجله کنم و ‫باهات یه نوشیدنی بخورم.
‫نوش جان.
‫- نوش جان! ‫- صبر کن.
‫به‌جای اینکه لیوان‌ها رو بزنیم به هم،
‫ترجیح میدم اول یه کار دیگه کنیم.
‫رفتم، ولی برگشتم.
‫شما...
‫همین‌جوری انجامش میدین؟
‫بدون اینکه فضا رو رمانتیک کنین ‫یا همچین چیزی؟
‫طبیعیه که همین‌طوری شروع کنین؟
‫توی این سن اینو می‌پرسی؟
‫من دیگه باید برم.
‫- نه، لطفاً بمون. ‫- نه.
‫- ته‌ها، یه‌کم مارماهی آوردم. ‫- آره.
‫- نه، میل ندارم. ‫- برات خیلی خوبه.
‫نه، ته‌ها. ‫اون نوشیدنی جینسینگ هم برات خوبه.
‫- لطفاً... ‫- بخورین. من دیگه میرم.
‫ولی...
‫لعنتی.
‫انگار من
‫مزاحم شدم.
‫بی‌خیالش.
‫چیه...
‫چرا لپ‌هات اینقدر قرمز شده؟
‫کتک خوردی؟
‫بی‌خیال. ‫فکر می‌کنی من کتک می‌خورم؟
‫چون کتک‌خور نیستی می‌پرسم دیگه.
‫بهم بگو.
‫چرا لپ‌هات آتیش گرفته؟
‫جدی میگم.
‫سر یه همچین چیزی کپ کردی و نزدیک بود ‫همه‌چی رو به باد بدی؟ به خودت میگی مرد؟
‫کپ نکردم.
‫نگو که بار اولت بود.
‫نپرس. مسئله‌ی چخصیه
‫چخصی یا شخصی؟
‫منظورت اینه که حریم شخصیته.
‫ش خ ص ی...
‫می‌فهمی؟
‫ای وای، باید مطمئن می‌شدم ‫یه‌کم لای کتاب رو هم باز می‌کنی.
‫اصلاً چرا سعی کردی ‫داستان ما رو به اسم خودت جا بزنی؟
‫تازه‌ش هم، اصلاً وزغ نبود. مار بود.
‫حداقلش باید بتونی یه مار بگیری
‫تا یه دختر از حال بره و عاشقت بشه.
‫اگه به یکی بگی سر یه وزغ عاشقت شده،
‫کی باورش میشه، ای وزغ احمق؟
‫نمی‌دونم. ‫یه لحظه مغزم کاملاً قفل کرد.
‫ای بابا.
‫غیرقابل‌باوره.
‫باورم نمیشه دارم جانگ ته‌های بزرگ رو ‫این‌قدر تحقیرشده می‌بینم.
‫خدای من.
‫هی، حالا که حرفش شد، ‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫دقیقاً چه دینی به دادستان گو داری؟
‫چیکار کرده که باعث شده
‫از یک قدمی مرگ نجاتش بدی؟
‫و چرا وقتی باهاشی ‫مثل یه تیکه چوب خشک میشی؟
‫راستش تو قبلاً دیدیش.
‫من قبلاً خانم دادستان رو دیدم؟
‫وقتی به جایی رسیدی منو یادت نره.
‫بدون من، ‫یه مدال رو از دست می‌دادی.
‫وقتی طلای المپیک رو بگیرم، ‫توی مصاحبه‌م ازت تشکر می‌کنم.
‫از دیدنت خوشحال شدم، ‫آقای برنده مدال طلای آینده.
‫امکان نداره.
‫اون دختر دبیرستانی پر شر و شور
‫همون دادستان گوئه؟
‫ما همون‌جوری از هم جدا شدیم
‫ولی ۸ سال پیش دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫[۸ سال پیش، ژاپن]
‫[کوبه]
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو کی هستی؟
‫بی‌خیال، اینجا اتاق وی‌آی‌پیه.
‫یالا. از اینجا برو بیرون.
‫بکشینشون!
‫حمله!
‫عوضی‌ها!
‫بیا اینجا، پست‌فطرت!
‫هی.
‫لطفاً منو نکش.
‫چیزایی که بالا کشیدی رو حساب کن ‫و سهممون رو بفرست.
‫یه بار دیگه از این غلطا بکنی،
‫دیگه به اینجا ختم نمیشه.
‫چشم، فهمیدم.
‫قربان، همه‌چی حل شد،
‫و داره نم‌نم بارون میاد.
‫نظرتون در مورد یه‌کم نوشیدنی چیه؟
‫میل ندارم.
‫نگران من نباشین. برین استراحت کنین و ‫با بچه‌ها خوش بگذرونین.
‫بی‌خیال. بدون شما چطور استراحت کنیم ‫و خوش بگذرونیم؟
‫این کارت باید کارتون رو راه بندازه.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫بعداً می‌بینیمتون.
‫خودشه. بریم.
‫بگیرینش!
‫- هی، همونجا وایسا! ‫- وایسا!
‫بگیرینش!
‫برو کنار. حرکت کن!
‫فکر کردی من کی‌ام؟
‫بمیر!
‫- این چیه؟ ‫- چی شده؟
‫بپر بالا، زود باش!
‫بجنب!
‫برو کنار!
‫سریع‌تر!
‫- چطور... ‫- چطور فهمیدم کره‌ای هستی؟
‫قبلاً دیدم که به دوستات گفتی ‫با کارتت خوش بگذرونن.
‫ولی آدمایی که تعقیبت می‌کردن
‫خیلی خطرناک به نظر می‌رسیدن.
‫اینجا یاکوزاهای زیادی هستن، ‫واسه همین باید مراقب باشی.
‫چیزی شده؟
‫احیاناً،
‫قبلاً همدیگه رو ندیدیم؟
‫[مسابقات انتخابی تیم ملی بوکس جوانان ۲۰۱۰]
‫فکر نکنم.
‫آره، فعلاً در رفتم.
‫راهمو پیدا می‌کنم. ‫نیازی نیست بیای اینجا.
‫شماها هتلتون رو عوض کنین. ‫همین الان.
‫باید چیکار کنم؟
‫بنزین ندارم که برگردم.
‫فکر کنم قبلاً یه‌کم تند رفتم.
‫پس باید به شرکت کرایه ماشین زنگ بزنیم...
‫نصفه‌شبه، بسته‌ان.
‫فکر کنم چاره‌ای نداریم. ‫فقط یه راه هست.
‫زمان می‌گذره و خورشید طلوع می‌کنه.
‫بیا تا صبح صبر کنیم.
‫داری خونریزی می‌کنی.
‫حتماً قبلاً صدمه دیدی.
‫باید درد داشته باشه.
‫تموم شد. حالا دیگه عفونت نمی‌کنه.
‫همیشه با خودت چسب‌زخم داری؟
‫پشت پاشنه‌هام خیلی ساییده میشه.
‫تو هم همیشه با خودت نوشیدنی داری؟
‫فقط توی فیلما دیدم ‫مردم از اینا با خودشون داشته باشن.
‫توی زندگی واقعی هیچ‌وقت ندیدم.
‫حتماً خیلی نوشیدنی دوست داری.
‫یا معمولاً هوس می‌کنی بخوری؟
‫هی، یه لحظه صبر کن. ‫داری جمعش می‌کنی؟
‫به نظر می‌رسید یه‌کمش مونده.
‫توی یه شب طولانی دیگه چیکار میشه کرد؟ ‫می‌تونیم حداقل بنوشیم.
‫خیلی قویه...
‫عالیه.
‫با دوستات اومدی اینجا؟
‫من تنها اومدم.
‫از وقتی با نامزدم کات کردم حالم گرفته بود.
‫طبیعیه که فراموش کردن عشق اول ‫سخت باشه، نه؟
‫اسم من گو جی‌وونه.
‫ولی ظاهراً اسم واقعیم گو اون‌سه ‌ست.
‫- گو اون‌سه. ‫- آره.
‫مادرم بلافاصله بعد از به دنیا آوردنم
‫منو گذاشت یتیم‌خونه.
‫مدیر یتیم‌خونه اسممو گو جی‌وون ثبت کرد،
‫ولی اسمم توی دفترچه زایمان مادرم ‫گو اون‌سه بود.
‫اسم قشنگیه، نه؟
‫واسه همین
‫کاملاً مطمئنم مادرم دوستم داشته.
‫کی روی بچه‌ای که دوستش نداره
‫همچین اسم قشنگی می‌ذاره؟
‫موافق نیستی؟
‫اسم تو چیه؟
‫جانگ ته‌ها.
‫اسم واقعاً باصلابتیه.
‫شغلت چیه؟
‫اگه دلت نمی‌خواد مجبور نیستی بهم بگی.
‫تا وقتی که گنگستر نباشی.
‫می‌دونی،
‫من قراره دادستانی بشم که ‫آدم‌بدها رو دستگیر می‌کنه.
‫الان توی دانشکده‌ی حقوق درس می‌خونم.
‫اینجا خیلی قشنگه.
‫شرط می‌بندم زندگی توی همچین جایی ‫مثل یه رویاست.
‫ازم عکس بگیر.
‫ممنون.
‫ببینم چطور از آب دراومد.
‫حتماً از عکاسی خوشت میاد.
‫آره، از بچگی عکاسی می‌کردم.
‫یکی با هم بگیریم؟
‫راستش...
‫امروز تولدمه.
‫به افتخارش.
‫خب؟
‫خیلی‌خب.
‫داری چیکار می‌کنی؟ بیا اینجا.
‫اون موقع‌ها توی مدرسه ابتدایی،
‫پاک‌کنم غلت خورد و ‫رفت سمت هم‌نیمکتیم،
‫و یهو،
‫با مدادش زدن توی پام.
‫مسخره نیست؟
‫من همیشه دو تا خال روی پام داشتم،
‫دقیقاً زیر جایی که بهم ضربه زد.
‫نوک مداد دقیقاً یه جایی رفت که
‫با اون دو تا خال یه مثلث تشکیل داد.
‫واسه همین خال بالایی رنگش متفاوته.
‫مثل یه هرمه. خیلی احمقانه‌ست.
‫خورشید طلوع کرد.
‫تولدت مبارک.
‫همه‌چی حاضره.
‫نیازی به تشکر نیست، ‫چون منم به لطف تو بهم خوش گذشت.
‫وقتی برگشتیم کره...
‫می‌تونیم با هم در تماس باشیم؟
‫اگه نه، بی‌خیالش.
‫اگه دوباره همو دیدیم...
‫حتماً دینم رو ادا می‌کنم.
‫باشه.
‫بهتره سر قولت بمونی.
‫پس من دیگه میرم.
‫لعنتی.
‫عجب دیدار سرنوشت‌سازی بود.
‫می‌دونی، توی تمام این مدت،
‫فکر می‌کردم اینجا یه فیلم نوآر داریم.
‫ولی، پسر!
‫معلوم شد که یه داستان عاشقانه‌ست.
‫این‌طوری نیست.
‫قول دادم که دینم رو ادا می‌کنم،
‫و اونم گفت بهتره سر قولت بمونی.
‫در ضمن، قول‌ها برای اینن که بهشون عمل بشه.
‫ما به این میگیم مایه‌ی داستان عاشقانه.
‫پسر.
‫فکر می‌کردم تو از اون پسرایی هستی که ‫هیچی در مورد زن‌ها نمی‌دونن.
‫بهت افتخار می‌کنم، جانگ ته‌ها.
‫توی اعماق قلبت به یکی احساس داری.
‫اون موقع به نظر نمی‌رسید از من بدش بیاد،
‫واسه همین نمی‌فهمم چرا به همه‌چی گیر میده
‫و الان بهم مشکوکه.
‫فکر می‌کنی به خاطر مدل موهامه؟
‫شاید به اندازه کافی آماده نبودی.
‫باید از یه فروشگاه بزرگ توی سئول ‫چند تا لباس می‌خریدی.
‫اون یه زن جوونه، ‫و تو کمدش رو
‫پر کردی از لباس‌های ارزون ‫از بازار دست‌فروش‌ها.
‫هی، زن خودت همه‌شونو خرید، یادت نیست؟
‫سلیقه‌ی جونگ‌هوا یه‌کم قدیمیه.
‫و بدتر از همه، خودت بودی که
‫اون پتوی گل‌گلی رو پیشنهاد دادی.
‫هی، مگه زن‌ها از گل خوششون نمیاد؟
‫منم همین فکر رو می‌کردم.
‫ولش کن. نگاه کن.
‫فقط یه راه وجود داره.
‫نمی‌تونی هول کنی.
‫حتی اگه دوباره یه همچین چیزی اتفاق افتاد،
‫تحت هیچ شرایطی نباید کپ کنی.
‫وقتی دو ساله با هم زندگی می‌کنین،
‫مجبورین همه‌ش دستاتون به هم بخوره.
‫بعضی روزا، خیلی جدی میشه.
‫و بعضی روزا،
‫فقط به دست ختم نمیشه.
‫چیه؟ مگه چراغ راهنمایی هستی؟
‫چرا همه‌ش قرمز میشی؟
‫من؟
‫خودتو ببین.
‫با توجه به اون اتفاق، ‫مطمئنم اون نامزد من نیست.
‫پس چرا منو آورد اینجا؟
‫شاید بپای من بوده که...
‫واسه این کار بیش از حد بداخلاقه.
‫یا نکنه دزدیده شدم؟
‫نکنه خیلی پولدارم؟
‫واقعاً قضیه چیه؟
‫هیچی نمی‌دونم.
‫کارت خوب بود.
‫سرم درد می‌کنه.
‫چی شده؟
‫بیا صبحونه بخوریم.
‫گشنه‌م نیست.
‫به اون سوشی‌ای که دیشب آوردم ‫حتی دست هم نزدی.
‫چطور بخورمش ‫وقتی نمی‌دونم توش چیه؟
‫چون از طرف نامزد غیرواقعیمه.
‫اگه نمی‌تونی بهم اعتماد کنی،
‫حداقل واسه خودت یه چیزی بخر بخور.
‫نباید گشنگی بکشی.
‫همه‌چی حتماً برات غریبه‌ست، ‫واسه همین می‌خواستم پیشت بمونم،
‫ولی امروز یه جایی کار دارم.
‫یه کار مهمیه.
‫متأسفم.
‫اصلاً اشکالی نداره.
‫برام ذره‌ای اهمیت نداره.
‫با این حال، ‫تنها موندن شاید یه‌کم عجیب باشه،
‫واسه همین یکی رو دعوت کردم.
‫خیلی وقته ندیدمت، خانم اون‌سه.
‫ما هم قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫خب، معلومه.
‫من نزدیکترین دوستت توی روستا بودم.
‫ببخشید؟
‫خب، دیگه. لطفاً مراقبش باش.
‫باشه. نگران نباش و برو.
‫برو.
‫دیر نمی‌کنم.
‫انگار همیشه لباس راحتی نمی‌پوشه.
‫خیلی شیک‌پوشه، مگه نه؟
‫مردها توی کت‌وشلوار از همیشه جذاب‌ترن.
‫شوهر من توی کت‌وشلوار،
‫پارک بوگوم رو می‌ذاره تو جیبش.
‫توی این روستا همچین مردی پیدا میشه؟
‫قیافه‌ت عوض شده.
‫پس خونه‌ت رو توی سئول خالی کردی.
‫بله، قربان.
‫بابت همه‌چی ممنونم.
‫می‌دونم نوشیدنی دوست دارین، ‫واسه همین اینو براتون گرفتم.
‫لطفاً قبولش کنین.
‫یه هدیه خداحافظی، مگه نه؟
‫در برابر کارهایی که ‫توی این سال‌ها برام کردین هیچی نیست.
‫یه بطری نوشیدنی که ‫صد میلیون وون می‌ارزه هیچی نیست؟
‫بهم بگو، این واقعیه؟
‫ببخشید؟
‫رومان‌کونتی نوشیدنی‌ایه که ‫نسخه‌های تقلبی زیادی داره.
‫توی یه حراجی نوشیدنی توی اسپانیا ‫پول کاملش رو دادم.
‫اصلِ اصله.
‫معلوم شد که پول روش قابل‌اطمینانی ‫برای تشخیص واقعی از تقلبی نیست.
‫بعضی وقتا، پول کامل رو میدی
‫و بازم گول می‌خوری.
‫من هیچ‌وقت چیز تقلبی به شما نمیدم، قربان.
‫البته که نه.
‫جانگ ته‌ها.
‫تو هیچ‌وقت ناامیدم نکردی.
‫نمی‌دونم بقیه چطورن،
‫ولی به تو اعتماد دارم.
‫خب برنامه‌ت چیه؟
‫می‌خوام دستکش‌هامو دوباره دستم کنم.
‫بوکس؟
‫بله، قربان.
‫پس...
‫اینو بهتون پس میدم.
‫یه هدیه برای درآوردن دستکش‌هات.
‫از این به بعد، توی دعواهایی شرکت کن ‫که بوی خون میده، نه عرق.
‫[روستای تافی گوجین]
‫اونجا یه خوراک ماهی عالی دارن.
‫و این یکی هم ‫یه خورش ماهی کاد فوق‌العاده داره.
‫چی دوست داری؟
‫ادعا می‌کنی ما خیلی صمیمی بودیم، ‫ولی هیچی در مورد من نمی‌دونی.
‫من از غذاهای تند خوشم نمیاد.
‫توی بیمارستان ‫هیچ‌چیزی که سس داشت نخوردم.
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫پس می‌تونی دیگه بازی درنیاری. ‫من باورت ندارم.
‫می‌خوام بفهمم چرا آقای جانگ ته‌ها ‫داره دروغ میگه
‫فقط برای اینکه منو اینجا نگه داره.
‫خیلی‌خب.
‫پس چطوره بریم و
‫اون توفوی مخصوصی که قبلاً عاشقش بودی رو
‫بخوریم و بفهمیم ماجرا چیه؟
‫تا حالا توفوی مخصوص خوردی؟
‫خوشمزه‌ست.
‫تو برنج نمی‌خوری چون رژیم داری.
‫اگه می‌خوای لاغر کنی، همه‌چی به اینه که ‫به برنامه‌ی غذاییت سخت بگیری.
‫من همه‌چی رو در موردت می‌دونم.
‫اگه باورم نمی‌کنی، ‫خودت برو ته و توش رو دربیار.
‫یا نه.
‫پسر، هوا چقدر خوبه.
‫چطوره یه سری به باشگاه بزنم؟
‫بیا اینجا و یه‌کم سالاد توفو بخور.
‫بهش میگن پوکه.
‫فقط به خاطر اون‌سه ‫در موردش می‌دونم.
‫فقط به نظر یه مشت سبزی خام میاد،
‫ولی بچه‌ها بهش میگن پوکه.
‫همه‌ش واسه کلاس گذاشتنه.
‫اوه خدای من.
‫توی صورت تو، ‫حتی یه دونه برنج هم
‫مثل الماس می‌مونه، عزیزم.
‫درسته.
‫پارک بوگوم.
‫نظرت چیه؟ خوش‌تیپ نیست؟
‫وقتی مرتب لباس می‌پوشه،
‫واقعاً پارک بوگوم رو توی جیبش می‌ذاره.
‫اگه پارک بوگوم اینو می‌شنید، ‫حسابی حالیش می‌کرد.
‫پس می‌خوای بگی قبلاً زیاد می‌اومدم اینجا؟
‫- آره. ‫- البته که می‌اومدی.
‫ما همیشه همین‌جا،
‫مثل الان با هم غذا می‌خوردیم، یادت نیست؟
‫باورم نمی‌کنی؟
‫خیلی مشکوکه.
‫بذار ببینم. چی می‌تونیم...
‫آره.
‫این کوپن‌ها.
‫ما کلی از اینا جمع کردیم
‫چون تو زیاد با ما غذا می‌خوردی.
‫و دیگه چی؟
‫لعنتی، چشمام خیلی تار می‌بینه.
‫خب، سفارش نودل همیشگیم چیه؟ ‫سه، دو، یک.
‫- تند! ‫- جاجانگ... تند.
‫«جاجانگ تند»؟
‫واقعاً انتظار دارین این حرفا رو باور کنم؟
‫هر چی. توی این محله ‫یه روان‌پزشک هست، درسته؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫با این انگشت‌ها نمی‌تونم استعلام بگیرم،
‫واسه همین پلیس هم نمی‌تونه کمکم کنه.
‫فکر کردم برم چک‌آپ مغزی بدم ‫چون باید سریع حافظه‌مو برگردونم.
‫چی شده؟
‫دلیل خاصی هست که ‫نتونم درمان بشم و حافظه‌م رو برگردونم؟
‫اصلاً. باید حافظه‌ت رو برگردونی.
‫- آره. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫با آبی ببرش اونجا.
‫آره، حتماً.
‫بعد از غذا بریم. اول غذا بخوریم.
‫[شهرداری گانگجو]
‫یه‌کم عجیب نیست؟
‫بیشتر از سه هفته گذشته، ‫ولی کوچیکترین خبری از دادستان گو نیست.
‫چرا این‌قدر نگرانی؟
‫انگار واقعاً با هم قرار می‌ذاشتین.
‫بهش وابسته شدی؟
‫من نفوذی شدم که ‫تحقیقات رو به بیراهه بکشونم.
‫- انتظار نداشتم این اتفاق بیفته. ‫- دقیقاً.
‫اگه توی مهمونی نگهش می‌داشتی، ‫الان این وضعیت رو نداشتیم.
‫به خاطر اشتباه تو،
‫شاید مجبور بشم ‫یه امتیاز به بک سانگ‌گیل بدم.
‫می‌دونی این چقدر جدیه؟
‫فیلم بازی نکن، ‫ادای آدمای اخلاق‌مدار رو درنیار.
‫اگه نفوذی هستی، ‫مثل یه نفوذی رفتار کن.
‫فقط همون‌طوری که گفته شده عمل کن.
‫گو جی‌وون، چی توی سرت بود ‫که اون‌طوری غیبت زد؟
‫از وقتی ساعتت رو گرفتن، ‫حتماً نتونستی...
‫این همون دوست قابل‌اعتمادته؟
‫آره.
‫بهتره خوب کار کنه و کم‌کاری نکنه.
‫نگران نباش.
‫پشتیبان دارم.
‫درسته.
‫ساعت تنها چیز نبود.
‫- اسم این ون آبیه؟ ‫- آره.
‫چون رنگش آبیه اسمشو گذاشتیم آبی
‫اون موقع‌ها که با هم قرار می‌گذاشتیم.
‫پس باید خیلی قدیمی باشه.
‫ماشین‌ها ممکنه از بیرون متفاوت به نظر برسن،
‫ولی منظره‌ی داخل همیشه یکیه.
‫چه اهمیتی داره که ‫واسه بقیه شیک به نظر برسه؟
‫اون چیزی که مهمه اینه که ‫برای من آشنا و راحته یا نه.
‫این...
‫خدای من!
‫این تا حالا برای آبی عزیزم پیش نیومده بود!
‫آبی عزیزم، خوبی؟ البته که نیستی!
‫آشنا و راحت بودن خوبه، ‫ولی ماشین باید بتونه حرکت کنه.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- به بیمه زنگ بزن.
‫من به بیمه زنگ می‌زنم، ‫تو برو کلینیک، باشه؟
‫وقتی گفت «از اون طرف»، منظورش کدوم طرف بود؟ ‫می‌تونست قشنگ آدرس بده.
‫آبی بچه‌شه یا چی؟
‫اوه نه!
‫ممنون.
‫فکر کردم یکیش رو اینجا دیدم.
‫کجا... ببخشید.
‫بله؟
‫سلام. اگه اشکالی نداره،
‫میشه تا اون ساختمون اون طرفی همراهیم کنی؟
‫[کلینیک سلامت روان آن]
‫ببخشید؟
‫واسه یه پیاده‌روی کوتاه حیف پول چتره.
‫منم دارم میرم اونجا، ولی چتر خریدم.
‫اوه، واقعاً؟ عالیه. ‫اگه داری اون طرف میری، منم باهات میام.
‫لازم نیست نگران باشی که کجش کنی سمت من.
‫خیلی‌خب، پس.
‫- ببخشید. ‫- چته؟
‫- چرا داری... ‫- میشه یه‌کم ببریش بالاتر؟
‫- جدی، اصلاً تو کی هستی؟ ‫- فقط...
‫می‌خوای من بگیرمش؟
‫نه، خوبم.
‫معذب شدم.
‫مراقب باش!
‫چیزه...
‫موهات...
‫بگیرش...
‫متأسفم.
‫خیلی ورزشکار نیستم.
‫داشتم سعی می‌کردم ۱۸۰ درجه بچرخونمت، ‫ولی ۳۶۰ درجه چرخوندمت.
‫ورزشکار نیستی، و مرض.
‫عجب آدم شاهکاری هستی.
‫در داره باز میشه.
‫بفرمایید.
‫یه ذره‌ش هم پاشید روی من.
‫حتماً. یه لحظه صبر کنین.
‫- سلام، من... ‫- بیرون داره سیل میاد.
‫- سلام، دکتر آن. ‫- سلام.
‫دکتر؟
‫شوکه‌کننده بود، نه؟
‫خب،
‫اینجا کلینیک منه.
‫حوله داریم، مگه نه؟
‫بله، لطفاً، هیانگ‌سئون. ‫بارون خیسش کرده.
‫اوه خدای من.
‫مدیر آن گی‌جون
‫پس، منظورت اینه که
‫با اینکه نمی‌تونیم درمانت کنیم
‫چون از نظر فنی هویتت نامشخصه،
‫باید کمکت کنم حافظه‌ت رو برگردونی؟
‫چون یه‌کم قبلش از حد گذروندم؟
‫- هزینه‌ی خشک‌شویی و چتر رو میدم. ‫- جدی میگی؟
‫می‌تونی درمانت رو توی همون بیمارستانی که ‫اول توش به هوش اومدی ادامه بدی.
‫یه بیمارستان کوچیک روستاییه.
‫نمی‌تونن درمان تخصصی بهم بدن.
‫شرایطت رو درک می‌کنم، ولی ما ‫قوانین و دستورالعمل‌های خودمونو داریم.
‫مگه قوانین و دستورالعمل‌ها
‫نباید بعد از نجات جون آدما مهم باشن؟
‫اگه شرایط اضطراری بود، ‫حتماً انجامش می‌دادم، ولی...
‫این یه موقعیت اضطراریه!
‫اون مردی که ادعا می‌کنه نامزدمه، ‫شاید نباشه!
‫پس چی می‌تونه باشه؟
‫این یه جرمه.
‫همین الان، دکتر،
‫شاید داری دست‌روی‌دست می‌ذاری ‫تا یه جرم اتفاق بیفته.
‫- چی، من؟ ‫- آره.
‫ولی من...
‫نکنه واقعاً نامزدت باشه؟
‫دارم میگم، غیرممکنه.
‫اول از همه، اصلاً منطقی نیست
‫که من توی این روستای تافیِ دورافتاده ‫دارم تافی درست می‌کنم.
‫روستای تافی؟ ‫من اونجا زندگی می‌کردم.
‫چی؟
‫تک‌تک مغازه‌های تافی‌فروشی رو می‌شناسم. ‫منظورت کدوم مغازه‌ست؟
‫مال مادربزرگ جانگ ته‌هاست.
‫جانگ ته‌ها؟
‫اون مردی که ادعا می‌کنه نامزدته ‫جانگ ته‌هاست؟
‫آره.
‫می‌شناسیش؟
‫خب... فهمیدم.
‫[آژانس کارآگاهی]
‫بله؟
‫اولاً، هیچ بیمارستانی توی منطقه پایتخت
‫بیماری به اسم گو جی‌وون نداشته.
‫که این‌طور؟
‫ولی یه بیمارستانی بوده که ‫یه بیمار ناشناس پذیرش کرده.
‫زنی که به نظر می‌رسیده ‫اواخر بیست تا اوایل سی سالگیش باشه.
‫کجاست؟
‫طبق قوانینمون، ‫الان نمی‌تونیم درمانت کنیم.
‫با آقای جانگ ته‌ها برگرد.
‫حداقل به یه نفر نیاز داریم که
‫بتونه هویتت رو تایید کنه، خانم گو اون‌سه.
‫همه‌ی آدمای اینجا ‫روی جانگ ته‌ها وسواس دارن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫احیاناً، اون بیمار ناشناسی که ‫دیروز صبح مرخص شد...
‫ایشون بود؟
‫مطمئن نیستم.
‫آرایش کرده، ‫واسه همین نمی‌تونم بگم همون آدمه یا نه.
‫همون آدمه.
‫- ببخشید؟ ‫- همون دختر جوونیه که توی اتاق ما بود.
‫مطمئنی؟
‫معلومه که آره، مطمئنم.
‫نامزدش دیروز اومد دنبالش و بردش خونه.
‫نامزدش؟
‫خانم، یادتون میاد چه شکلی بود؟
‫مثل بازیگرها خوش‌تیپ بود.
‫- هونگ... ‫- هونگ؟
‫باشگاه بوکس هونگ.
‫روی ماشینشون اینو نوشته بود.
‫باشگاه بوکس هونگ؟
‫آره.
‫اون خانما دوباره مثل گنگسترها ‫دور هم جمع شدن.
‫اونا گنگستر نیستن، ‫اونا اس.ای.اس روستای تافی‌ان.
‫اس.ای.اس؟ ‫[گروه دخترانه‌ی معروف کره‌ای]
‫شاید سرسخت به نظر برسن،
‫ولی در واقع مثل فرشته‌ها مهربونن.
‫توی روستای تافی ‫تلویزیون‌های متفاوتی دارن؟
‫خانما!
‫- هی! ‫- خدای من!
‫فکر کنم داره پارک می‌کنه.
‫اون کیه همراهشه؟
‫اون بچه نسل زده.
‫ام.زد...
‫«فال‌گیری دقیق روحانی»؟
‫آره.
‫منگ‌سوک اونجا فال‌گیره.
‫واقعاً؟
‫هیچی.
‫ببخشید؟
‫صورتت...
‫صورت من؟
‫...هیچی توش نوشته نشده.
‫- هیچی نوشته نشده؟ ‫- آره.
‫این یعنی ‫نمی‌تونه قاضی یا دادستان بوده باشه.
‫آره، اینو خودم هم می‌تونستم بگم.
‫- آره. ‫- پس من چی بودم؟
‫پس چی می‌تونستی بوده باشی؟
‫چی می‌تونستی بوده باشی؟ ‫بذار ببینم.
‫اسمت گو اون‌سه‌ست. شانس زیادی ‫با والدین یا خواهر و برادرت نداشتی.
‫پاییز به دنیا اومدی، ‫توی سال خروس سیاه،
‫که یعنی نشانه‌ی هواگه رو داری.
‫این یعنی استعداد هنر، نقاشی ‫و حتی بازی کارتی رو داری.
‫ولی اگه یکی کمکت کنه که خودتو کنترل کنی،
‫می‌تونی نسبتاً سالم از مهلکه در بری.
‫و اون یه نفر
‫ته‌هاست، این‌طور که روح بهم میگه.
‫آره.
‫عجب، مائنگ‌سوک. ‫جسابی روی دوری.
‫که اینطور.
‫می‌دونی، وقتی بیمارستان بودم...
‫خب؟
‫کلی آزمایش انجام دادم
‫تا سعی کنم بفهمم توی چی مهارت دارم.
‫- واقعاً؟ ‫- ولی توی نقاشی افتضاح بودم.
‫و با دیدن اینکه چطور نتونستم ‫قوانین بازی کارتی رو بفهمم
‫حتی بعد از دیدن بازی کردن اون خانم‌ها،
‫فکر نکنم استعداد بازی کارتی داشته باشم.
‫پس فالش غلطه؟
‫صادق باش. ‫تو واقعاً استعداد روحانی نداری، داری؟
‫- چی؟ ‫- تو همه‌ی آدمای روستا رو می‌شناسی.
‫احتمالاً همه‌چیزشون رو می‌دونی، ‫حتی قاشق‌چنگالای توی خونه‌شون،
‫واسه همین فال‌هات درست درمیاد.
‫ولی در مورد یه غریبه مثل من ‫نمی‌تونی هیچ‌چیز درستی بگی.
‫- بیشتر شبیه کلاهبرداریه. ‫- چی؟
‫- کلاهبرداری... ‫- کلاهبرداری؟
‫کافیه. برو بیرون.
‫همین الان برو بیرون!
‫روحم برافروخته شده و دیگه حاضر نیست ‫چیزی بهت بگه، پس برو بیرون.
‫چه‌جور روحی اینقدر زود عصبانی میشه ‫و حاضر نیست چیزی بگه؟
‫مگه ارواح نباید از آدما بخشنده‌تر باشن؟
‫داری چی وراجی می‌کنی؟
‫شنیدی چی گفتم.
‫نمی‌تونم اینو بهت بدم. خداحافظ.
‫نمی‌ذارم این کار رو بکنی.
‫منم نمی‌ذارم این کار رو بکنی.
‫چیکار می‌کنی، تو...
‫فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط...
‫تا پول فالم رو ندی ولت نمی‌کنم.
‫هیچیش درست نبود. ‫چرا باید بهت پول بدم؟
‫- ولم کن. ‫- گفتی هیچی یادت نمیاد.
‫پس از کجا می‌دونی درست گفتم یا غلط؟
‫- چطور؟ ‫- دردم میاد!
‫- هی، جفتتون. بیاین حرف بزنیم. ‫- ولم کن!
‫تا پولم رو ندی ولت نمی‌کنم.
‫ولم کن!
‫- کی اون کار رو کرد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- اوه، روح مقدس! ‫- وای خدا.
‫کسی که روح مقدسم رو شکسته
‫باید خسارتش رو بده، معلومه!
‫دیگه کی باید بده؟
‫از کجا بدونیم من شکستمش یا تو؟
‫- چی گفتی؟ ‫- چی؟
‫دلیل اینکه این اتفاق افتاد
‫این بود که نخواستی پول فالت رو بدی.
‫دقیقاً.
‫اگه از اول سعی نکرده بودی کلاهبرداری کنی،
‫بهت پول می‌دادم.
‫- کلاهبرداری؟ ‫- کلاهبرداری؟
‫- آروم باش. ‫- خانم اون‌سه.
‫- باشه.
‫باشه. بیا فرض کنیم از نظر تو ‫هیچ‌کدوم از فال‌ها درست نبوده.
‫با این حال، منگ‌سوک از تو بزرگتره.
‫درست نیست این‌طوری باهاش حرف بزنی. ‫موافق نیستی؟
‫- درسته. ‫- خانم.
‫سن چه ربطی داره؟
‫اگه بزرگتری، نمی‌تونی بابت کار اشتباهت ‫مورد بازخواست قرار بگیری؟
‫پس فکر کنم این مادربزرگ
‫آزاده که از همه‌تون کلاهبرداری کنه، ‫چون از همه‌تون بزرگتره.
‫منظورت چیه؟
‫من فقط ۱۷ سالمه.
‫کجا یاد گرفتی حرف مردم رو ‫این‌طوری بپیچونی؟
‫متأسفم.
‫ته‌ها!
‫ته‌ها، ببین چطوری رفتار می‌کنه.
‫- ته‌ها. ‫- چطور تونست...
‫من خسارت رو میدم.
‫مبلغ رو با پول فال بهم بگو.
‫چرا می‌خوای...
‫هی، صبر کن. دستمو ول کن.
‫بی‌خیال، حرفم هنوز تموم نشده.
‫جدی میگم، ولم کن!
‫اگه همین‌طوری بیای و عذرخواهی کنی، ‫من چی میشم؟
‫اگه بگی می‌خوای خسارت بدی، ‫یعنی من کار اشتباهی کردم!
‫باید می‌ذاشتم بدگوییت رو کنن؟ ‫بهتره سریع حلش کنیم.
‫مسئله حل کردن نیست. ‫مسئله اینه که حقایق رو روشن کنیم.
‫از یه فال‌گیر کمتر بهم اعتماد داری؟
‫آره.
‫- اگه مجبور نبودم نمی‌رفتم. ‫- چرا باور کردن من این‌قدر سخته؟
‫این‌قدر سخته قبول کنی که ‫با هم قرار می‌ذاشتیم؟
‫- سخته. ‫- چرا؟
‫اول از همه. ‫تو اصلاً تایپی نیستی که من عاشقش بشم.
‫تایپت چیه؟
‫چا اون‌وو.
‫اوه، بی‌خیال.
‫حداقلش،
‫تو تایپ من نیستی.
‫و دوم، گرفتن دستم خیلی ناشیانه بود.
‫بعد از دو سال با هم بودن ‫کسی این‌طوری دست نامزدش رو نمی‌گیره.
‫و سوم،
‫تو گرم نیستی.
‫امروز اول رفتم باشگاه.
‫از همون اول فهمیدم ‫آدمای باشگاه هونگ دیوونه‌وار عاشق همن.
‫اصطلاح «چشم قلبی» فقط یه حرف نیست.
‫وقتی واقعاً عاشقی، نمی‌تونی قایمش کنی. ‫چشمات لو میده.
‫ولی...
‫چشمای تو سرده.
‫نمی‌تونم افکارت رو از چشمات بخونم،
‫چه برسه به احساساتت نسبت به من.
‫این دلیل اصلیه که باورت نمی‌کنم، ‫آقای جانگ ته‌ها.
‫بعضی آدما نمی‌تونن بذارن ‫بقیه احساساتشون رو بخونن.
‫هنوز داری ادای آدمای خونسرد رو درمیاری؟
‫هیچ‌کس این‌طوری نیست.
‫- می‌دونستم این‌طور میشه. ‫- حالا باید چیکار کنیم؟
‫دیگه چیکار میشه کرد؟
‫برو و یه جفت دیگه برام بیار.
‫و تو رو اینجا تنها بذارم؟
‫نه، خطرناکه.
‫توی یه روستای کوهستانی ‫چه خطری می‌تونه باشه؟
‫نهایتاً یه آهو بپره بیرون.
‫باید...
‫کولت کنم؟
‫واسه من زرنگی نکن.
‫می‌تونستی بری و تا الان برگشته باشی.
‫خیلی‌خب. ‫یه لحظه اینجا صبر کن.
‫چی شد؟
‫چی شده؟ خوبی؟
‫خوب نیستم.
‫گفتم که خوب نیستم.
‫خودتو بذار جای من.
‫اصلاً نمی‌دونی چقدر ترسیدم.
‫بیدار شدم و هیچی یادم نمی‌اومد.
‫بهم میگن هیچ خانواده‌ای ندارم،
‫شماره‌ی هیچ‌کدوم از دوستامو ندارم،
‫و کسی که به‌اصطلاح نامزدمه
‫هر چقدر هم که نگاشش می‌کنم ‫اصلاً شبیه نامزدم نیست.
‫ولی هیچ‌کاری از دستم برنمیاد.
‫نه پولی دارم و نه جایی که برم.
‫حتی حافظه‌مو هم ندارم.
‫می‌بینی؟ بهت گفتم.
‫دارم این‌طوری گریه می‌کنم، ‫ولی فقط اونجا وایسادی و هیچ‌کاری نمی‌کنی.
‫چه جور نامزد‌ی این‌طوری رفتار می‌کنه؟
‫چطور می‌تونم باور کنم ‫وقتی این‌طوری رفتار می‌کنی؟
‫چشمای تو سرده.
‫نمی‌تونم افکارت رو از چشمات بخونم،
‫چه برسه به احساساتت نسبت به من.
‫این دلیل اصلیه که باورت نمی‌کنم، ‫آقای جانگ ته‌ها.
‫مجبورت می‌کنم باور کنی.
‫چی؟
‫پس گریه نکن.
‫اول، اینا رو بپوش.
‫حالا با دقت گوش کن.
‫از همون لحظه‌ای که دیدمت ازت خوشم اومد.
‫می‌خواستم اسم و شماره‌ت رو بپرسم،
‫ولی نتونستم چیزی بگم.
‫خیلی وقت بود که ‫بابتش پشیمون بودم...
‫و نتونستم از فکرت بیام بیرون.
‫فقط امیدوار بودم...
‫که یه روزی دوباره ببینمت.
‫و وقتی بالاخره همو دیدیم ‫خیلی خوشحال شدم.
‫حتی اون موقع هم خودمو سرزنش کردم ‫که جرئت نکردم بهت بگم چه احساسی دارم.
‫با خودم عهد کردم اگه دوباره همو دیدیم،
‫دیگه هیچ‌وقت نذارم بری.
‫اون عهد رو بارها و بارها ‫با خودم تکرار کردم.
‫دیدن اینکه آسیب دیدی ‫برام غیرقابل‌تحمل بود. داشت منو می‌کشت.
‫اگه می‌تونستم...
‫تک‌تک اونایی رو که
‫این بلا رو سرت آوردن می‌کشتم.
‫متأسفم که چا اون‌وو نیستم.
‫و بابت اینکه ‫نمی‌تونم احساساتمو خوب بروز بدم.
‫تو تنها زنی هستی که تا حالا دوست داشتم،
‫واسه همین واقعاً نمی‌دونم چطوری.
‫و در مورد...
‫اون حرکت ناشیانه...
‫اون مرد دستیار شهردار جوئه.
‫نفوذی شده بود تا اطلاعات جمع کنه.
‫اون حرکت ناشیانه...
‫فراموشش کن.
‫این یکی واقعیه.