‫صدای سرحد.
‫[۱۹ فوریه ۱۹۹۹ - اتوبوس یاترای لاهور]
‫نخست‌وزیر هند امروز یه ‫سفر تاریخی رو شروع کرده.
‫این اتوبوس، پر از حسن نیت،
‫الان داره به سمت مرز آتاری-واهگه میره.
‫اون طرف مرز،
‫نخست‌وزیر نواز شریف و کل کابینه‌اش
‫منتظر رسیدن همتای هندی‌شون هستن.
‫و اینم از اون لحظه تاریخی.
‫اتوبوس وارد خاک پاکستان میشه.
‫نخست‌وزیر پاکستان، نواز شریف، ‫به آقای واجپایی خوشامد میگه.
‫نخست‌وزیرهای هر دو کشور ‫الان گارد احترام رو دریافت می‌کنن.
‫قرار بود فرماندهان نیروهای مسلح ‫پاکستان هم حضور داشته باشن،
‫ولی به نظر میاد که تو مراسم غایب هستن.
‫قربان، این یکم عجیب نیست؟
‫قربان، این یه رویداد خیلی تاریخیه،
‫و هیچ‌کدوم از فرماندهان ارتش، نیروی ‫دریایی یا هوایی پاکستان دیده نمیشن.
‫قطعا عجیبه.
‫ولی خب ازشون همین انتظار می‌ره.
‫می‌دونستی؟ تو ارتش پاکستان،
‫حتی یه سرهنگ هم بعد از ‫بازنشستگی پنج هکتار زمین می‌گیره.
‫مردم کشور دارن از گشنگی می‌میرن،
‫اونوقت نصف بودجه‌شون میره برای ارتش.
‫وقتی این‌همه منافع در میونه،
‫واقعا فکر می‌کنی ارتش‌شون دنبال صلحه؟
‫معنی این مسخره‌بازیا چیه؟
‫اگه شما سه تا با مذاکرات صلح مشکلی داشتین،
‫چرا به من نگفتین؟
‫و ژنرال مشرف،
‫همین چند هفته پیش، شما از دوستی ‫بین اسلام‌آباد و راولپندی حرف می‌زدین.
‫نیت من عوض نشده قربان.
‫من فقط نگران کشمیرم.
‫یعنی من نیستم؟
‫فکر می‌کنی برای چی این ‫مذاکرات صلح داره انجام میشه؟
‫جناب واجپایی برای چی اومده اینجا؟
‫جناب واجپایی یه شاعره قربان.
‫و با شب‌شعر مشکل کشمیر حل نمیشه.
‫باور کنین قربان.
‫هند فقط زبون زور رو می‌فهمه قربان.
‫من شما رو خارج از نوبت فرمانده کردم، ژنرال.
‫ولی یادم رفت که شما هیچ درکی
‫از دیپلماسی و سیاست ندارین.
‫امروز عصر، هر سه‌تاتون ‫تو خانه فرماندار حاضر میشین.
‫و به جناب واجپایی یه ادای ‫احترام رسمی کامل هم می‌کنین.
‫فهمیدین؟
‫- بله. ‫- بله.
‫پس قضیه حله.
‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫[قسمت دوم: صدای سرحد]
‫قبل از اومدنت زنگ نزدی...
‫اگه زنگ می‌زدم، می‌ذاشتی بیام؟
‫مادهاوی، بهت گفته بودم،
‫به یکم زمان نیاز داشتم تا با ‫پدر و مادرت حرف بزنم...
‫بالا، اونا اصلا اهل حرف زدن نبودن!
‫بابام هر روز عکس چهار تا ‫پسر مختلف رو بهم نشون می‌داد.
‫«این تو آی‌تی کار می‌کنه. ‫اون یکی ام‌بی‌ای داره.»
‫اگه فرار نمی‌کردم،
‫مجبورم می‌کردن با یه غریبه ازدواج کنم.
‫- آره، می‌فهمم، ولی... ‫- نمی‌فهمی!
‫شیش ماهه دارم بهت میگم ‫که هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫باید فرار کنیم.
‫برای همین همه‌چیزم رو جمع کردم و...
‫اومدی تو پایگاه اسکادران من؟
‫همه ارشدها و همکارام چه فکری می‌کنن؟
‫رزمایش سالانه جنگ در جریانه. ‫من همین الانش هم کلی درگیرم.
‫حداقل می‌تونستی ‫قبل اومدنت یه زنگ بزنی.
‫یه فکری براش می‌کردم.
‫مادهاوی.
‫بالا.
‫من نصفه‌شب خونه، پدر و مادر، ‫دوستام و کل زندگیم رو ول کردم...
‫فقط به خاطر تو.
‫اونوقت تو نگران اینی که ‫همکارات چه فکری می‌کنن؟
‫مادهاوی، من...
‫من...
‫مادهاوی...
‫مادهاوی!
‫سانگی، گوفی، تو موقعیتین؟
‫- سانگی تو موقعیت. ‫- گوفی تو موقعیت.
‫سرعت رو می‌بریم روی ۷۰۰.
‫سانگی، دریافت شد.
‫گوفی، دریافت شد.
‫بالدی، می‌شنوی؟
‫بالا، دوستم داری یا نه؟
‫بالدی، تایید کن که می‌شنوی.
‫هفتصد.
‫بالدی ۷۰۰.
‫من نصفه‌شب خونه، پدر و مادر، ‫دوستام و کل زندگیم رو ول کردم...
‫شیش ماهه دارم بهت میگم ‫که هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫باید فرار کنیم.
‫بالا، دوستم داری یا نه؟
‫باهام فرار می‌کنی تا ازدواج ‫کنیم؟ بالا. خواهش می‌کنم درک کن.
‫بالدی، لغو ماموریت!
‫حالت خوبه؟
‫آره، همه‌چی مرتبه. بیاین تمرکزمون ‫رو بذاریم رو آرایش پروازی.
‫بیاین دوباره انجامش بدیم.
‫- سانگی، گوفی، تو موقعیتین؟ ‫- سانگی تو موقعیت.
‫گوفی تو موقعیت.
‫- سرعت رو الان می‌برم رو ۷۵۰. ‫- باشه، ۷۵۰.
‫بالدی، برسون خودت رو. ثابت بمون.
‫- بیاین رو ۷۰۰ ثابت بمونیم. ‫- منفی.
‫سرعت رو ببرین رو ۷۵۰.
‫- سرعت رو نبر بالا. ‫- ببر رو ۷۵۰.
‫گوفی، جدا شو. سانگی، ‫من ماموریت رو لغو می‌کنم.
‫داری چیکار می‌کنی، سانگی؟
‫سانگی، خودسرانه لغو نکن.
‫نگاش کن.
‫بدنش خشک شده. غرق عرق شده.
‫این مشکل منه. تو تمرکزت ‫رو بذار رو خلبان همراهت.
‫این «خلبان همراه من»، «خلبان ‫همراه تو» چیه راه انداختی؟
‫آخرش قراره این آرایش ‫رو با هم پرواز کنیم دیگه، نه؟
‫ما تا الان سه بار پرواز ذهنی ‫رو سرعت ۷۵۰ انجام دادیم.
‫پس بیشتر انجامش ‫میدیم. و بهش ادامه میدیم
‫تا حفظ آرایش تو سرعت‌های ‫بالا برامون ملکه ذهن بشه.
‫امیدوارم گوش بدی، بالدی.
‫تو این وضعیت چه فایده‌ای داره؟
‫تونی و آقای آهوجا دارن ما ‫رو به چالش می‌کشن، سانگی.
‫یاد بگیر ریسک کنی.
‫دالی، ریسک باید حساب‌شده باشه.
‫وگرنه حادثه پیش میاد. بهتره اینو بفهمی!
‫ببین، می‌دونم برای پدرت چه اتفاقی افتاد.
‫لطفا سعی کن برای یه مدت ‫کوتاه از ذهنت بیرونش کنی.
‫- خیلی خب... ‫- پای پدرم رو وسط نکش.
‫- باز داری اشتباه متوجه میشی. ‫- نه پسر. اون...
‫مسئله رو شخصی نکن.
‫- نمی‌خوام بفهمم. ‫- شخصی‌اش نمی‌کنم...
‫کافیه بچه‌ها!
‫تو سرعت‌های بالا، برام ‫سخته که تمرکزم رو
‫هم روی آرایش پروازی و ‫هم روی دستگاه‌ها حفظ کنم.
‫الان هم مادهاوی اینجاست. ‫همه‌تون اینو می‌دونین!
‫خواهش می‌کنم،
‫بذارین خودم با مشکلاتم کنار بیام.
‫[اجلاس لاهور - خانه فرماندار]
‫کسانی که خانه‌شان را بر ‫کوهی از سلاح بنا می‌کنند،
‫با صلح بر لب و بمب در کنارشان
‫حلقه‌ای از فریب
‫به آن تاجران مرگ با صدای رسا بگویید
‫جهان اکنون چهره واقعی‌شان را می‌شناسد
‫بذاریم حقه‌هاشون بگیره؟
‫نمی‌ذاریم
‫ما نمی‌ذاریم جنگ بشه.
‫فرمانده نیروی دریایی، ‫آقای دریاسالار فصیح بخاری.
‫فرمانده نیروی هوایی، ‫آقای مارشال پرویز مهدی.
‫فرمانده نیروی زمینی، آقای ژنرال پرویز مشرف.
‫شما دو تا چند وقته همدیگه رو می‌شناسین؟
‫ما... قبلا تو یه ساختمون زندگی می‌کردیم.
‫بعدش رفتیم یه مدرسه...
‫یه کلاس کامپیوتر رفتیم، ‫یه کلاس تقویتی رفتیم.
‫بعدش اون اومد نیروی هوایی.
‫و منم... دنبالش اومدم اینجا.
‫حالا ببینیم از اینجا به بعد چی میشه.
‫شما دو تا دعوا کردین؟
‫بالدی فردا پرواز داره؟
‫نمی‌دونم.
‫ما همسرای نیروی هوایی ‫یه قانون نانوشته داریم.
‫قبل از پرواز با شوهرامون دعوا نمی‌کنیم.
‫چرا؟
‫می‌دونی،
‫یه میگ-۲۱ با سرعت ۹۰۰ تا ‫۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت پرواز می‌کنه.
‫بعضی وقتا حتی بیشتر.
‫و بیشتر از ۲۰۰ تا دکمه و ‫کنترل تو اون کابین هست.
‫برای همین، پردازش همه ‫این کنترل‌ها و ترکیب‌شون،
‫باعث میشه که مجبور باشن ‫تو کسری از ثانیه تصمیم بگیرن.
‫تو این لحظه‌ها، مغزشون...
‫دیگه جایی برای دعوا و درگیری نداره، مگه نه؟
‫برای همین قانون نانوشته‌مون ‫اینه که «قبل از پرواز دعوا ممنوع.»
‫پس، این یعنی...
‫پس یعنی احساسات من الان باید ‫حول محور برنامه پرواز بالدی بچرخه؟
‫هر کسی یه راهی برای کنار اومدن باهاش داره.
‫مثلا برای خودم...
‫من یه لیست درست می‌کنم.
‫و...
‫روزایی که آجای پرواز نداره،
‫همه مشکلاتم رو جمع می‌کنم ‫و یه جا باهاش دعوا می‌کنم،
‫بعضی وقتا چند تا چیز اضافه هم قاطیش می‌کنم.
‫ممنون.
‫[محل سکونت افسر ارشد] ‫[پایگاه هوایی باتیندا]
‫تنها چیزی که یادمه تقلیدش ‫از کرایم مستر گوگو بود.
‫- آره. ‫- دیالوگش چی بود؟
‫«چشمات رو درمیارم و ‫باهاشون تیله‌بازی می‌کنم.»
‫مردم داشتن از خنده روده‌بر می‌شدن.
‫نه، من داشتم درباره تو حرف می‌زدم.
‫سردار موگامبو.
‫سردار موگامبوی من خیلی ‫بهتر از گوگوی اون بود.
‫بی‌خیال آلکا. بی‌خیال.
‫- جفتش بد بود. ‫- بی‌خیال آلکا، تمومش کن.
‫چی می‌گین خانم؟ خودش مجبورم کرد.
‫من مجبورت کردم؟
‫من با لباس بازیگر اومدم. تو ‫به لباسم نگاه کردی و گفتی،
‫«شبیه کرایم مستر گوگو شدی.» گند زدی بهش.
‫شاهرخ رو خوب درمیارم، نه؟
‫خیلی خوشحالم که شما ‫دو تا تونستین بیاین اینجا.
‫وگرنه، تو ارتش،
‫دقیقا وقتی دوستی‌ها شکل ‫می‌گیره، حکم انتقالی میاد.
‫کاملا موافقم.
‫ممنون تونی.
‫خواهش می‌کنم.
‫- بله سانجیو؟ ‫- قربان، بهش گفتم سرتون شلوغه، ولی...
‫اشکالی نداره سانجیو.
‫صبح بخیر قربان. صبح بخیر خانم.
‫- صبح بخیر. ‫- خیلی ببخشید که مزاحم شدم.
‫بیا.
‫به ما ملحق شو.
‫نه خانم. ممنون.
‫آقای تونی، می‌خواستم درباره ‫یه چیزی باهاتون صحبت کنم.
‫بگو بالدی.
‫قربان، از بچگی دلم ‫می‌خواست خلبان هلیکوپتر بشم.
‫یه فیلم چرت و پرتی بود،
‫که دیدم نقش منفی فیلم یه ‫هلیکوپتر رو با طناب میندازه پایین.
‫همون روز بود که ‫به پدر و مادرم گفتم
‫که می‌خوام خلبان بشم و هیچ‌وقت ‫نمی‌ذارم هواپیما سقوط کنه.
‫و خلبان هم شدم قربان.
‫یه خلبان جنگنده.
‫ولی بازم قربان...
‫احساس رضایت کامل ندارم قربان.
‫و برای همین، من...
‫من به مادهاوی نیاز دارم.
‫قربان، هر وقت پرواز ‫می‌کنم، تمام فکرم پیش مادهاویه.
‫و وقتی پیش مادهاویم، ‫تمام فکرم پرواز کردنه...
‫بالدی، داری درباره رفتن از ‫نیروی هوایی حرف می‌زنی؟
‫نه، قربان.
‫آقای تونی...
‫لطفا منو منتقل کنید به اسکادران ترابری.
‫خطرش کمتره. شاید اینطوری ‫خونواده‌اش منو قبول کنن.
‫بالدی، بیا این کارو کنیم...
‫بعدا درباره‌اش حرف می‌زنیم.
‫قربان، من نمی‌خوام همکارام ‫به خاطر من آسیب ببینن.
‫مخصوصا، وسط...
‫بالدی، آقا گفتن بهش ‫رسیدگی می‌کنن. دیگه حرفی نیست.
‫قربان.
‫[قصر رایوند - لاهور]
‫آقای میان، اول از همه تبریک میگم. ‫[جاسوانت سینگ - وزیر امور خارجه هند]
‫منم به شما تبریک می‌گم.
‫سفر با اتوبوس موفقیت بزرگی بود.
‫سفر من همون لحظه‌ای که با «دو ‫آناند» بازیگر دیدار کردم موفقیت‌آمیز شد. ‫[۲۰ فوریه ۱۹۹۹ - مذاکرات صلح لاهور]
‫بله، آقای دو داشت بهم می‌گفت
‫که شما هم یه زمانی آرزو داشتین بازیگر بشین.
‫فقط یه خیال گذرا بود.
‫جناب جاسوانت، ما داشتیم فکر می‌کردیم
‫باید یه جدول زمانی برای ‫مذاکرات کشمیر تعیین کنیم.
‫به عنوان نقطه شروع، ما ‫فرمول چناب رو پیشنهاد می‌دیم.
‫رودخونه چناب
‫جمعیت مذهبی هند و پاکستان ‫رو تقریبا مساوی تقسیم می‌کنه.
‫برای همینه که باور داریم این ‫راه‌حل ایده‌آلی برای این مناقشه هست.
‫جناب سرتاج،
‫قبل از اینکه به مسائل بزرگتر بپردازیم، ‫اول باید قدم‌های کوچیکتر برداریم.
‫جناب واجپایی صادقانه می‌خواد تو ‫این بحران اقتصادی به پاکستان کمک کنه.
‫به عنوان نشون دادن حسن نیت،
‫آقای واجپایی می‌خواد به پاکستان پیشنهاد
‫یه وام ۱۰۰ کروری و ۴۰ لاک تن گندم بده.
‫گندم؟
‫اگه هند نمی‌خواد درباره ‫مسئله کشمیر بحث کنه،
‫خب رک و راست بگین.
‫جناب واجپایی بارها نظرشون ‫رو درباره کشمیر اعلام کردن.
‫تا زمانی که خط کنترل مرزی...
‫همچنان کانون فعالیت‌های تروریستی باشه،
‫هیچ گفتگوی معناداری درباره ‫کشمیر نمی‌تونه شکل بگیره.
‫بیاین فرمول چناب رو بذاریم کنار.
‫به جاش اینو بهمون بگین.
‫پیشنهاد هند برای مسئله کشمیر چیه؟
‫حتما برنامه‌ای دارین.
‫ما می‌تونیم یه جدول زمانی ‫برای گفتگوی کشمیر تعیین کنیم.
‫- ولی نمیشه توش عجله کرد. ‫- این یعنی هیچ فکری براش نکردین.
‫تو ذهن هند،
‫این مسئله هیچ اهمیتی نداره.
‫نواز...
‫ما شما رو با حسن نیت دعوت کردیم، ‫مثل مهمون‌های ویژه باهاتون رفتار کردیم...
‫اونوقت شما دارین از وام ‫دادن گندم به ما حرف می‌زنین؟
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم یادت میره ‫که چرا به آقای جیلانی التماس کردم
‫که تو رو وارد سیاست کنه.
‫تو و من
‫وارد سیاست شدیم تا از منافع تجاری
‫گروه صنعتی اتفاق محافظت کنیم.
‫برای تو و من،
‫سیاست هنوزم یه تجارته.
‫اقتصاد کشورت داره غرق میشه.
‫با اتهامات فساد مالی روبرو هستی.
‫به دلارهای آمریکا نیاز داری.
‫و آمریکا هم بهت نیاز داره تا ‫روابطت رو با همسایه‌ات بهتر کنی.
‫حتی بعد از این‌همه ماجرا؟
‫آره، نواز.
‫حتی بعد از این‌همه ماجرا.
‫تو بیانیه لاهور رو امضا می‌کنی.
‫با لبخند هم این کارو می‌کنی.
‫فقط اینطوری بهش نگاه کن...
‫اون رویای دست‌نیافته‌ات ‫برای بازیگری تو فیلما
‫بالاخره یه جایی به درد می‌خوره.
‫امروز، آقای واجپایی و نواز شریف ‫بیانیه تاریخی لاهور رو امضا کردن.
‫طبق این بیانیه، هر دو کشور با ‫گفتگوی مسالمت‌آمیز موافقت کردن،
‫اینکه خویشتن‌داری هسته‌ای داشته ‫باشن و به خط کنترل مرزی احترام بذارن.
‫بر اساس توافق‌نامه شیملا.
‫فقط چند روز تا پروازمون مونده.
‫مرحله آخر رزمایشه. بالدی کجاست؟
‫حتی یه بارم نتونستیم آرایش ‫پروازی رو درست انجام بدیم.
‫حتی تو پرواز ذهنی روی صندلی.
‫اوضاع چطوره بچه‌ها؟
‫فقط منتظر بالدی هستیم قربان.
‫یعنی چی منتظرین؟
‫برین پیداش کنین.
‫کتابخونه رو گشتی؟
‫نه، قربان.
‫من... میرم یه نگاهی می‌ندازم.
‫- قربان. ‫- بله؟
‫اگه اجازه بدین قربان.
‫بگو.
‫قربان، ما منتظر بالدی نیستیم.
‫راستش، نمی‌تونیم پیداش کنیم.
‫سوءتفاهم نشه قربان، ولی...
‫فکر کنم برای مرحله آخر باید ‫بالدی رو جایگزین کنیم.
‫تو اینطور فکر می‌کنی؟
‫قربان، تصمیم سختیه.
‫قبول دارم.
‫ولی من دارم به صلاح ‫اسکادران حرف می‌زنم قربان.
‫فکر نمی‌کنم اون تو وضعیت ‫روحی مناسبی برای این کار باشه.
‫ساعت ۱۹:۳۰.
‫زمین تمرین.
‫موتوراتون رو بیارین پسرا.
‫و بالدی رو هم بیارین.
‫چشم قربان.
‫قربان، تونستم با پایگاه ارتش ‫اسکاردو ارتباط برقرار کنم.
‫ژنرال مشرف پشت خط هستن.
‫زنده باد پاکستان، قربان.
‫قربان، امیدوارم
‫مذاکرات صلح چیزی بیشتر از ‫شعرخوانی جناب واجپایی بوده باشه.
‫ژنرال مشرف. من با شما چیکار کنم؟
‫من فقط یه ادای احترام ازتون خواستم.
‫قربان، وقتی تو صف ادای احترام ایستاده بودم،
‫یه چیزی رو درباره خودم فهمیدم.
‫اینکه من فقط یه سرباز ساده‌ام، قربان.
‫و فقط بلدم چطوری بجنگم.
‫چرا؟ به صلح اعتقاد نداری؟
‫نه، قربان.
‫و این اعتماد به صلح چی براتون داشته، قربان؟
‫گندم؟
‫قبلا هم بهتون گفته بودم قربان،
‫هند زبون صلح رو نمی‌فهمه.
‫متاسفم، ولی دیگه نمی‌تونم ‫به دروغ گفتن ادامه بدم.
‫برای همین، ترجیح میدم راهی رو انتخاب کنم
‫که با وجدانم سازگار باشه.
‫و اون راه چیه؟
‫می‌خوام عملیات‌های مجاهدین رو
‫در سطح خیلی وسیع‌تری تو دره کشمیر احیا کنم.
‫بدون اجازه من؟
‫قربان، شما نخست‌وزیر پاکستان هستین.
‫من کی‌ام؟ کل ارتش مال شماست.
‫فقط یه درخواست دارم ‫قربان. بیاین بالا تو کوهستان.
‫هوای تازه اینجا برای قلب‌تون
‫و همینطور برای ذهن‌تون خوبه.
‫آقای میان؟
‫باشه.
‫با رئیس سازمان اطلاعات میام.
‫قربان، اول باید
‫خودتون عملیات رو از نزدیک ‫ببینین و درباره ارزشش قضاوت کنین.
‫بعد از اون، چه رئیس ‫سازمان اطلاعات باشه چه من،
‫همه‌مون در خدمت شماییم قربان.
‫قربان، فردا صبح ساعت ده،
‫ارتش پاکستان تو باند هلیکوپتر ‫منتظرتونه.
‫قربان.
‫همه‌چیزو بهش میگی؟
‫ژنرال طاقر، شما تاییدیه نخست‌وزیر رو ‫برای موشک‌های استینگر می‌خواستین.
‫- بله. ‫- وقتش رسیده.
‫- ژنرال حسن. ‫- بله قربان.
‫همه پایگاه‌های تصرف‌شده ‫رو روی نقشه علامت بزنید.
‫چشم قربان.
‫اما یه چیزی رو یادتون باشه.
‫خط کنترل نباید علامت‌گذاری بشه.
‫- چشم قربان. ‫- باشه؟
‫[زمین تمرین - پایگاه هوایی باتیندا]
‫بچه‌ها، موتورها رو تو آرایش بچینید.
‫دالی و سانگی، جلو.
‫تیکی، گوفی، کناره‌ها.
‫و بالدی، وسط.
‫و مکس، عقب.
‫این طنابو بگیرید. ‫همه موتورها رو به هم ببندید.
‫زود باشین.
‫طناب اصلاً نباید شل باشه.
‫طنابو سفت نگه دارید.
‫ماموریت ساده‌ست پسرا.
‫این نقطه شروعتونه.
‫از اینجا دور می‌زنید
‫و یه دور کامل تو آرایش شش‌تایی ‫دور زمین می‌چرخید.
‫اما طناب نباید پاره بشه.
‫اگه حتی یه طناب پاره بشه، ‫برمی‌گردید اینجا، دوباره می‌بندیدش،
‫و از اول شروع می‌کنید.
‫طناب نباید پاره بشه.
‫آماده باشید بچه‌ها. ‫آروم و راحت می‌ریم.
‫- خوبه. ‫- سانگی، داریم خیلی تند می‌ریم.
‫با من بمونید، از هم جدا نشید!
‫- مکس! ‫- سانگی!
‫- از اون طرف نه! ‫- بپیچ راست!
‫سانگی، داری چیکار می‌کنی؟
‫ای بابا!
‫- بالدی، برس! ‫- دارم همین کارو می‌کنم سانگی!
‫بالدی، داری جلو می‌زنی، ‫سرعتتو هماهنگ کن.
‫ای بابا!
‫دالی، آروم برو. سرعتو رو ۳۰ نگه دار. ۳۰!
‫هی، دالی، ببین پسر!
‫خیلی لرزش داره.
‫سانگی، بیا رو ۴۰ بریم، یالا.
‫هی، نه. نه، هی!
‫چرا یهو سرعتو می‌بری بالا؟
‫کجاش یهویی بود؟ ‫رو ۴۰ کنترل بیشتری داریم.
‫- سی خیلی کنده. ‫- شروع باید آروم باشه، نه؟
‫اینجوری می‌رسیم به ۴۰. نمی‌بینی؟
‫باید با سرعت راحت باشیم.
‫آره، ولی تو نباید تنها کسی باشی که راحته، ‫همه‌مون باید راحت باشیم.
‫قبل از اینکه ببرمش رو ۴۰ بهش گفتم.
‫اگه نمی‌تونه خودشو عادت بده...
‫این اسکادران می‌خواد ‫مرحله نهایی رزمایش رو ببره؟
‫اگه نمی‌تونید آرایش موتورها رو ‫روی زمین حفظ کنید...
‫چطوری می‌خواید آرایش پرواز رو ‫تو هوا حفظ کنید؟
‫و تو...
‫فکر می‌کنی یه رویای بچگی کافیه ‫تا ازت یه خلبان جنگنده بسازه؟
‫یه کاری کن، بالدی...
‫درخواست انتقالی رو فراموش کن ‫و استعفاتو بده.
‫و از اینجا برو بیرون.
‫نیروی هوایی بهت نیازی نداره.
‫به هیچ‌کدومتون.
‫آدمایی که اینقدر راحت تسلیم میشن، ‫نباید هیچ جایی تو نیروی هوایی
‫یا کل نیروهای دفاعی داشته باشن.
‫کلاً همه‌تون بی‌خیالش بشید.
‫به جناب تونی اطلاع می‌دم.
‫که این اسکادران ‫عرضه‌شو نداره.
‫این پیکان‌ها جنگنده نیستن، ‫فقط یه مشت آدم راحت‌طلبن.
‫ما تسلیم نمی‌شیم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫بیاین انجامش بدیم.
‫یالا بچه‌ها! ثابت!
‫آره بچه‌ها!
‫بچه‌ها، وایسید! وایسید!
‫من اصلاً نمی‌تونم این کارو بکنم!
‫بچه‌ها، بی‌خیال من بشید. مشکل منم.
‫خواهش می‌کنم.
‫چرا اینطوری فکر می‌کنی، بالدی؟
‫تو زندگیتو روی رویاهای توخالی ‫نساختی.
‫سه سال تو آکادمی دفاع ملی گذروندی.
‫بعد یه سال تو آکادمی نیروی هوایی. ‫تمام عمرت دنبال این رویا بودی.
‫و همه شو با زحمت خودت ‫به دست آوردی، بالدی.
‫پس هیچ‌کس دیگه‌ای حق نداره تصمیم بگیره ‫تو یه جنگنده هستی یا نه.
‫سانگی، تو نمی‌فهمی. به خاطر من...
‫بالدی، گوش کن.
‫ببین، همه‌مون می‌دونیم تو ‫زندگیت درگیری‌های زیادی داری.
‫ولی این موتور که اینو نمی‌دونه.
‫پس، ده دقیقه بعدی رو، ‫فقط ده دقیقه،
‫به همه‌مون و این موتور وقت بده.
‫ده دقیقه. همین.
‫بدون تو، هیچ آرایشی وجود نداره، بالدی.
‫بیاین رو ۴۰ بریم.
‫این شد روحیه یه جنگنده. ‫بچه‌ها، با سرعت ۴۰ می‌ریم.
‫- یالا. ‫- آره. بریم!
‫دست‌گرمی خوبی بود، بچه‌ها.
‫سرعت‌سنج‌هاتونو بپوشونید.
‫هر کسی می‌تونه با نگاه کردن ‫به سرعت‌سنج این کارو بکنه.
‫حالا بدون نگاه کردن انجامش بدید.
‫چیه؟
‫خیلی سخته؟
‫نمی‌تونید؟
‫- دالی؟ ‫- انجامش میدیم قربان.
‫انجامش میدیم.
‫بچه‌ها، ما سرعت‌سنج ‫همدیگه می‌شیم.
‫به همدیگه نگاه می‌کنیم، ‫و حسی می‌رونیم.
‫عالی بود بچه‌ها.
‫توی آرایش فشرده جت‌های جنگنده مهم نیستن.
‫جنگنده‌ها مهمن.
‫و بالدی،
‫این رویاهای ما هستن که ما رو تعریف می‌کنن.
‫هیچ‌وقت دست از رویاپردازی نکش.
‫و راستی...
‫تاریخ مرحله نهایی رزمایش ‫اعلام شده.
‫ولی این بار،
‫جناب تونی و من با شما پرواز می‌کنیم.
‫تو آسمون باعث افتخارمون بشید، بچه‌ها.
‫- زنده باد هند، پیکان‌ها. ‫- زنده باد هند، قربان.
‫[گلگت بلتستان - کشمیر اشغالی]
‫- زنده باد پاکستان، قربان. ‫- زنده باد پاکستان.
‫زنده باد پاکستان، قربان.
‫- امیدوارم سفر خوبی داشته بوده باشین. ‫- خیلی عالی بود.
‫قربان.
‫سربازای شجاع ما...
‫فقط با اراده و زحمت زیاد ‫تو هشت تا پایگاه مستقر شدن.
‫همونطور که می‌بینید.
‫از اینجا، بزرگراه ملی شماره یک هند ‫دقیقاً تو دید ماست.
‫و قربان، اونجارو ببینید قربان.
‫مرتفع‌ترین پایگاه تو این منطقه.
‫تاحالا هیچ‌کس جرات نکرده بود ‫بگیرتش، قربان.
‫و ما اسمشو گذاشتیم پایگاه شریف، قربان.
‫به افتخار شما.
‫ممنون.
‫با استفاده از این استراتژی،
‫اگه مجاهدین رو وارد دره کنیم،
‫و به سلاح‌های پیشرفته مجهزشون کنیم، ‫هند زیر فشار شدیدی قرار می‌گیره.
‫ولی این مشکل هنده.
‫- هروقت باهاشون حرف می‌زنم... ‫- این باید مشکل اونا باقی بمونه، قربان.
‫فقط اون‌موقع‌ست که کشمیر میشه ‫تمرکز اصلی مذاکرات دیپلماتیک.
‫وگرنه هی مجبورمون می‌کنن
‫برگه‌های بی‌خود و بی‌مصرفی ‫مثل اعلامیه لاهور رو امضا کنیم.
‫خیلی خب.
‫ولی منو در جریان بذارید.
‫- و دیگه غافلگیری در کار نباشه. ‫- حتماً، قربان.
‫قربان، اگه می‌خوایم این عملیات ‫بدون نقص پیش بره،
‫باید مجاهدین رو ‫به سلاح‌های پیشرفته مجهز کنیم.
‫مثل آر‌پی‌جی ‫و موشک‌های استینگر.
‫برای این کار،
‫به اجازه شما نیاز داریم، قربان.
‫حسن.
‫بله قربان.
‫یه روز دنیا ‫شاهد این لحظه تاریخی میشه.
‫که چطور خود نخست‌وزیر تا اینجا اومد
‫تا روحیه سربازاشو ببره بالا.
‫[رزمایش بازی جنگ - زمین آبی در برابر زمین قرمز] ‫[مرحله نهایی]
‫پیکان ۴، سرعتتو به ۷۰۰ برسون و ملحق شو.
‫دریافت شد. دارم ملحق میشم.
‫تو موقعیتم.
‫پیکان‌ها، آرایشو حفظ کنید.
‫و رو ۷۰۰ ثابت بمونید.
‫پیکان‌ها، بپیچید چپ رو ۰۵۳.
‫[اتاق عملیات زمین آبی]
‫سرعتو برسونید به ۷۵۰.
‫دریافت شد. سرعتو می‌برم بالا.
‫حالا رو ۷۵۰ نگه دارید.
‫۷۵۰. دارم ثابت می‌رم.
‫خوب پیش می‌ری بالدی.
‫پیکان ۱ داره ملحق میشه.
‫پیکان ۲ تو موقعیت ملحق میشه.
‫به مهمونی خوش اومدین، فرمانده‌های پیکان.
‫وقتشه جمع‌وجور شیم، بچه‌ها.
‫داریم از خط کنترل رد ‫می‌شیم، آرایشو حفظ کنید.
‫- سی ثانیه تا هدف. ‫- دریافت شد.
‫بزنید بریم بچه‌ها.
‫[اتاق عملیات زمین قرمز]
‫صحنه آماده‌ست، پیکان‌ها.
‫وقتشه پرده‌ها رو بدیم بالا.
‫آماده باشید برای جدا شدن تو پنج،
‫چهار، سه، دو، یک...
‫حالا!
‫یه مشکلی پیش اومده. این یه طعمه‌ست.
‫رهگیرها رو سریع بفرستید!
‫باشه. طعمه‌ها شاید گولمون زده باشن، ‫اما نمی‌ذاریم از خط کنترل رد بشن.
‫دریافت شد، مهاجم ۲. بیا روشون قفل کنیم ‫و اون ده امتیاز رو بگیریم.
‫وقت عکاسیه، پیکان ۲. دوربین‌ها آماده.
‫سرزمین قرمز، بگو سیب.
‫پیکان ۲، یه مزاحم پشت سرته. مراقب باش.
‫انگار از عکسامون خوششون نیومده.
‫- بالدی، بیا غافلگیرشون کنیم. ‫- دریافت شد.
‫پیکان ۲، سرعتو ببر بالا.
‫آماده باش روشون قفل کنی.
‫بالدی، بیا سریع‌تر بریم!
‫دریافت شد.
‫لعنتی. دشمنا سمت چپمونن. تعقیب رو لغو کن!
‫مهاجم ۲، بیا بریم سمتشون.
‫دریافت شد، مهاجم ۱. بیا روشون قفل کنیم ‫و اون ده امتیاز رو بگیریم.
‫رهبران پیکان، ما جامون امنه.
‫رهگیرها دارن میان سمتمون ‫تا از قفل شدن فرار کنن.
‫بالدی، از جلو رد شو. ‫بیا بیفتیم دنبالشون.
‫دریافت شد.
‫مگسک رو هدفه، بالدی.
‫بیا روشون قفل کنیم ‫و اون امتیازای اضافی رو بگیریم.
‫نشونه‌گیر رو هدفه. روشون قفلم.
‫ایول!
‫کارتون عالی بود پیکان‌ها. ‫به آسمون‌های خودی خوش اومدید.
‫بچه‌ها، ما رسماً ‫رزمایش رو بردیم.
‫بازم رکوردتون بی‌نقصه قربان.
‫به لطف جناب پروفسور.
‫امروز هم جون عکاس رو نجات دادی ‫هم آلبوم عکس رو، بالدی.
‫ممنون قربان.
‫یه کار تیمی بود.
‫بالدی!
‫دالی، شماها برید. می‌بینمتون.
‫مادهاوی. با من بیا.
‫- کجا؟ ‫- می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫- چی؟ ‫- فقط بیا. نپرس.
‫- بیا. ‫- هی!
‫قربان.
‫ببخشید.
‫درباره عوض کردن خلبان ‫همراهم باهاتون صحبت کرده بودم.
‫دالی.
‫هر خلبانی مشکلات خودشو داره.
‫و راه‌های خودش رو برای حل کردنشون داره.
‫مثل مشکل تو.
‫کی می‌خوای رو اون تمرکز کنی؟
‫از پیشنهادتون ممنونم قربان.
‫ولی الان به کمک نیازی ندارم...
‫اما ممنونم.
‫همه به کمک نیاز دارن دالی.
‫بعضی وقتا تو پرواز، ‫بعضی وقتا یه جای دیگه.
‫اما هروقت بهش نیاز داشتی، بگو.
‫باور کن افسر خلبان...
‫هیچ خجالتی نداره.
‫خانم آلکا درباره ۲۰۰ تا ‫دکمه کنترل اینجا بهم گفته بود،
‫اما نگفته بود چقدر اینجا تنگه.
‫مادهاوی.
‫هیچ‌کس بهتر از تو ‫رویاهامو درک نمی‌کنه.
‫ترسیده بودم.
‫فکر می‌کردم باید بین تو... ‫و این جت یکی رو انتخاب کنم.
‫ولی امروز موقع پرواز فهمیدم
‫که تو پرواز کردن، فقط ‫و فقط پرواز وجود داره.
‫و...
‫رو زمین، فقط تویی.
‫و من هر دوشو می‌خوام.
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫یکی اومد.
‫- آقای بالدی! ‫- ببینید کی اینجاست.
‫جناب تونی.
‫- ژاکت! ‫- بالدی!
‫- تبریک میگم! ‫- ایول!
‫- چیشده؟ ‫- اونا نامزد کردن.
‫اوه خدای من!
‫- یکی... ‫- قربان، اون داره ازدواج می‌کنه!
‫خوب پرواز کردی، خوب بازی کردی، خلبان!
‫خیلی خوشحالم.
‫عالی بود!
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- سه تا هورا برای بالدی و مادهاوی!
‫- هیپ-هیپ... ‫- هورا!
‫جناب تونی!
‫[۵ می ۱۹۹۹ - ۳ ماه بعد] ‫[بعد از پایان یک زمستان طولانی نیروهای هندی به جایگاه خودشان در خط کنترل برمی‌گردند]
‫هی اومش، با اولین حقوقت ‫چیکار کردی؟
‫یه دوچرخه خریدم. یه فیلمم دیدم.
‫بعدش یه کم پول فرستادم خونه.
‫- برنامه تو چیه؟ ‫- اصلاً بهش فکر نکردم پسر.
‫اومش!
‫[۱۰ می ۱۹۹۹ - پایگاه نظامی دراس، هند]
‫چه خبر سرتاج؟ ‫[سپهبد راویندرا جوشی - جانشین رئیس ستاد ارتش]
‫قربان، اوضاع خیلی شکننده شده.
‫قربان، دوتا تیم گشتی دیگه هم گم شدن.
‫قربان، به نظر میاد این دیگه ‫محدود به یه قله نیست.
‫با توجه به مسیرهای تیراندازی،
‫ممکنه بیشتر از ۱۰۰ تا نفوذی ‫اون بالا باشن.
‫و حداقل رو هشت تا ده تا قله ‫پخش شدن.
‫اوضاع جدیه.
‫بزرگراه ملی ۱ ‫مسیر اصلی ما به له لداخ هست.
‫اگه نقاط بیشتری رو بگیرن، کل ‫دسترسی به منطقه کارگیل ممکنه قطع بشه.
‫ما از این پایین هیچی نمی‌تونیم ببینیم ‫و اونا هر حرکت ما رو زیر نظر دارن. ‫[سرهنگ سرتاج سینگ - فرمانده گردان دراس]
‫پاکستان چی میگه؟
‫اونا هم گیج شدن.
‫به گفته اونا، کار مجاهدینه.
‫آخه چرا مجاهدین ‫باید همچین جایی رو تصرف کنن قربان؟
‫فکر می‌کنید پاکستان داره بهمون دروغ میگه؟
‫وسط مذاکرات صلح، ‫فکر نمی‌کنم پاکستان همچین کاری بکنه.
‫قربان، برای مقابله با برتری ارتفاع اونا،
‫ما به نیروی هوایی نیاز داریم.
‫ممنونم قربان که تو این زمان کوتاه وقت ملاقات دادین. ‫[۱۴ می ۱۹۹۹ - مقر نیروی هوایی هند، دهلی نو]
‫یه راست میرم سر اصل مطلب.
‫[نیروی هوایی هند]
‫نیروی هوایی چند تا نیرو رو می‌تونه
‫با هلیکوپترهای مسلح به نقاط مرتفع
‫تو دره کشمیر منتقل کنه؟
‫بستگی داره قربان.
‫به چی؟
‫فاکتورهای زیادی. ارتفاع، زمان روز، ‫دما، شرایط آب و هوایی.
‫- کجای کشمیر دقیقاً؟ ‫- بخش شمالی.
‫تو ارتفاع ۱۵ تا ۱۶ هزار پا.
‫۱۵ تا ۱۶ هزار پا؟
‫و نزدیک‌ترین نقطه سوخت‌گیری ‫چقدر با این قله‌ها فاصله داره؟
‫این جزئیات لازمن قربان؟
‫شما فقط هلیکوپتر و خلبان به ما بدین،
‫بقیه‌شو خودمون حل می‌کنیم.
‫جوشی، ‫[مارشال ارشد نیروی هوایی راگاوان دشموخ ‫رئیس ستاد نیروی هوایی]
‫چرا رُک و پوست‌کنده بهمون نمیگی ‫درگیری اصلی سر چیه؟
‫با یکم شفاف‌سازی، نیروی هوایی ‫تو موقعیت بهتری می‌تونه بهتون کمک کنه.
‫قربان، این نقشه مناطق کارگیل، ‫دراس و باتالیکه.
‫تیم‌های گشتی که تو ده روز ‫گذشته فرستادیم اونجا ناپدید شدن.
‫نفوذی‌ها از ارتفاع سوءاستفاده کردن،
‫و پایگاه‌های ما رو اشغال کردن.
‫و قربان، ما هنوز نمی‌دونیم ‫اونا چندتا قله دستشونه.
‫واسه همین می‌خوایم نیروها رو ‫مستقیم با هلیکوپتر اونجا پیاده کنیم
‫و از اون قله‌ها بیرونشون کنیم.
‫این موضوع جدیه، جوشی.
‫خیلی جدی.
‫باشه. بهمون یکم وقت بدید.
‫خیلی زود یه نقشه می‌کشیم.
‫زنده باد هند، قربان.
‫زنده باد هند.
‫رئیس.
‫پاتنی.
‫ممکنه ارتش هم ‫اطلاعات دقیقی نداشته باشه.
‫پیشنهادت چیه؟
‫فرستادن مستقیم هلیکوپترها ‫خودکشیه.
‫هلیکوپترهای ما باید تو حداکثر ارتفاعشون ‫یعنی ۱۵ تا ۱۶ هزار پا پرواز کنن،
‫درست همونجایی که نفوذی‌ها هم ‫مستقرن.
‫امن نیست، چون ما...
‫ما حتی نمی‌دونیم کیا ‫اونجان و چه سلاح‌هایی دارن.
‫قربان.
‫ما تو آسمون دیده‌بان می‌خوایم.
‫وقتشه پیکان‌های طلایی رو خبر کنیم.
‫یالا...
‫خوبه، خوبه، خوبه!
‫آره!
‫عالیه آلکا. داری راه میفتی. ‫دنده دو.
‫برو، و حالا ول کن... وایسا!
‫قرار بود کلاچ رو آروم ول کنی.
‫دارم جیپسی می‌رونم، ‫واسه همینه اینجوری میشه.
‫چرا نمی‌تونیم صبر کنیم تا ۸۰۰ خودمون برسه؟
‫چون اگه بتونی جیپسی برونی، ‫هر ماشینی رو می‌تونی برونی.
‫زود باش، مرحله به مرحله.
‫مرحله اول، استارت.
‫فرمانده پایگاه؟
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»