‫اون اتفاقاتی که افتاد...
‫فراموششون کن.
‫این یکی واقعیه.
‫نمی‌فهمم چرا می‌گن حتی ‫کیسه هم به مدل‌ها میاد.
‫سخته که بدنت رو مثل مدل‌ها کنی.
‫چرا باید کیسه بپوشی؟
‫[آژانس کارآگاه]
‫- بله؟ ‫ - ما یه بیمار به اسم گو جی‌وون پیدا کردیم.
‫تقریبا سی ساله، دو هفته پیش پذیرش شده.
‫توی یه بیمارستان تحقیقاتی در گیونگ‌بوکه.
‫یعنی می‌گی خود گو جی‌وونه؟
‫مکان بیمارستان رو بهم بگو.
‫اول تو بگو.
‫دیگه گریه نمی‌کنی.
‫جلوی گریه‌ام رو گرفتی.
‫آره.
‫اگه هدفت این بود موفق شدی.
‫خوبه دیگه.
‫دلیل نمی‌شه مشکلی نباشه.
‫با این که گمونم دیروز هم ‫خودم همین کار رو کردم.
‫پس می‌شه گفت برابر شدیم.
‫دیگه این کار رو نکن.
‫- چرا؟ ‫- هان؟
‫منظورم این بود که...
‫وقتی دو سال با هم زندگی ‫کنید یه سری چیزها پیش میاد.
‫- یه سری روزها شدیدتره. ‫- یه سری روزها شدیده.
‫یه سری روزها تمومی نداره...
‫و یه سری چیزها فقط اینطوری نیست.
‫روانی شدی!
‫من رو باش فکر می‌کردم تو خوبی. ‫شما مردها همه مثل همید.
‫فکرش هم نکن. امکان نداره.
‫بریم خونه.
‫چی؟
‫می‌خوای من رو برسونی خونه؟
‫پس می‌خوای اینجا زندگی کنی؟
‫بخور.
‫شنیدم امروز خیلی چیزی نخوردی.
‫ظاهرا یه سری چیزها راجع بهم بلدی.
‫برنج هم بخور.
‫باید غذاهای خوبی بخوری که زود خوب بشی.
‫کربوهیدرات آدم رو چاق می‌کنه.
‫مهم نیست. همچنان زیبا هستی.
‫این پخته.
‫تو نمی‌خوری؟
‫من سیرم.
‫بخور دیگه.
‫فکر می‌کنی اگه بگی سیری و فقط غذا ‫خوردن من رو تماشا کنی خوشحال می‌شم؟
‫که بعدش باقی‌مونده‌ی غذای من رو بخوری؟
‫من واقعا سیرم. غذای چینی خوردم.
‫چیه؟
‫آخه...
‫نمی‌دونستم لبخند هم می‌زنی.
‫از لحظه‌ای که دیدمت ازت خوشم اومد.
‫چرا باید چنین کت‌وشلواری بپوشه؟
‫اگه لباس راحت داشت تعجب نمی‌کردم.
‫نتونستم بهت فکر نکنم.
‫فقط امیدوار بودم...
‫دوباره یه روزی ببینمت.
‫صدمه دیدنت برام غیرقابل تحمل بود. ‫خیلی ناراحت شدم.
‫تو تنها زنی هستی که ازش خوشم اومده...
‫پس واقعا بلد نیستم.
‫اگه نگاهت صرفا نقش بازی کردن بود...
‫باید بهت جایزه بدن.
‫پس واقعا نامزدم بوده؟
‫پس قضیه‌ی وزغ چی بود؟ ‫اصلا نترسیدم.
‫انگاری با حافظت، ترست رو هم از دست دادی.
‫دکتر گفت که آسیب به سر ممکنه ‫عوارض ثانوی زیادی داشته باشه.
‫واقعا همینه؟
‫یعنی به همین سادگی عوض شدم؟
‫وای، اون‌سه؟
‫گو اون‌سه، تو چه‌ات شده؟
‫اگه نمی‌تونی بپذیریش، لزومی هم نداره.
‫لزومی نداره باورش کنی.
‫نذار پروانه‌ها گولت بزنن.
‫مطمئنی بیمار گو جی‌وونه؟
‫مکان بیمارستان رو بهم بگو.
‫مطمئنم گفت «بیمار» و «بیمارستان».
‫این که داره بیمارستان‌ها رو زیر و ‫رو می‌کنه که گو اون‌سه رو پیدا کنه...
‫یعنی هنوز فکر می‌کنه زنده است...
‫و نمی‌دونه که بک سانگ‌این بهش رسیدگی کرده.
‫این‌ها همراهش بوده.
‫این دستیار شهردار جوئه.
‫مخفیانه رفت که از بازپرسی اطلاعات کسب کنه.
‫اون از ماست، لزومی نداره نگرانش باشی.
‫مامور مخفی داره خودسرانه عمل می‌کنه.
‫ولی چرا؟
‫از کجا می‌دونست که بیاد اینجا؟
‫[کایتو]
‫سلام. پیشرفتی حاصل نشد؟
‫تاریخ حرکت قایق قاچاقی رو به دست آوردیم.
‫کارتون خوب بود.
‫یادت باشه که اطلاعات درز پیدا نکنه.
‫[باشگاه مشت‌زنی هونگ]
‫نگو.
‫فکر می‌کردم جاسوس باشه، ‫نه که واقعا نامزدش باشه.
‫چرا باید دنبال دادستان گو باشه؟
‫مهم اینه که اون از روستای تافی خبر داره.
‫فکر می‌کردم اینجا امنه و پیدا ‫کردنش سخته. پس چطوری...
‫صبر کن.
‫گفتی بیمارستان‌ها رو زیر و رو کرده؟
‫چه شکلیه؟
‫خودشه. این یارو دیروز اومد اینجا.
‫چی؟
‫- تو سرمربی اینجا هستی؟ ‫- پرسید که من سرمربی هستم یا نه.
‫احیانا دیروز بیمارستان نبودی؟
‫بعد پرسید بیمارستان رفتم یا نه.
‫می‌دونی...
‫حالا که تونسته ردش رو تا اینجا بزنه...
‫چطوره حقیقت رو به دادستان گو بگیم؟
‫خیلی خوب خوابیدم.
‫وای. چرا انقدر دیروقته؟
‫چه مرگته اون‌سه؟
‫نباید انقدر راحت بخوابی.
‫باید نگران باشی که ممکنه ‫همه‌ی این‌ها دروغ باشه.
‫نمی‌تونیم تاابد صبر کنیم ‫که حافظه‌اش برگرده که.
‫اون که در هر صورت مشکوک شده.
‫بیا بهش بگیم دیگه.
‫بهش بگیم که بک سانگ‌گیل ‫یه آدم معمولی نیست...
‫پس اگه می‌خواد زنده ‫بمونه، بهتره کره رو ترک کنه.
‫باید قانعش کنیم.
‫نمی‌تونیم.
‫چرا نتونیم؟
‫اگه این چیزها رو بشنوه و چیزی یادش نیاد، ‫سعی می‌کنه خودش تاییدشون کنه.
‫این که خودش دادستانه یا نه.
‫سعی می‌کنه ببینه من دروغ می‌گم یا نه.
‫اینطوری بیشتر توی خطر میفته.
‫می‌تونیم جلوش رو بگیریم که این کار رو نکنه.
‫اگه کسی از سوختنش خاطره‌ای نداشته باشه...
‫عمرا اگه از آتیش بترسه.
‫باید یادش بیاد آتیش چقدر ترسناک و داغه...
‫که ازش دوری کنه.
‫منطقیه.
‫همچنان حرفت رو باور نمی‌کنه...
‫پس حتی اگه همه‌ی این‌ها رو بگی ‫و اصرار کنی که کره رو ترک کنه...
‫شک دارم که قبول کنه که بره.
‫ای بابا.
‫گمونم باید زود حافظه‌اش رو برگردونیم.
‫وقتمون داره تمام می‌شه.
‫کایتو زنگ زد و گفت که ‫قایق قاچاقی یه ماه دیگه می‌ره.
‫باید تا قبل اون موقع حافظه‌اش رو برگردونیم.
‫در مورد نامزد جاسوسش کاری نکنیم؟
‫حتی در مورد روستای تافی هم می‌دونه. ‫نباید سعی کنیم حواسش رو پرت کنیم؟
‫بک سانگ‌گیل می‌تونه بهتر معطلش کنه.
‫همچنین می‌خواد جلوی هر کسی که ‫می‌خواد دادستان گو رو پیدا کنه رو بگیره.
‫نقشه‌ای داری؟
‫شماره‌ی آژانس کارآگاهی رو واست فرستادم.
‫اخیرا خواستن یه نفر رو پیدا کنید، نه؟
‫من بهت یه کار ساده‌تر ‫می‌دم و سه برابرش پول می‌دم.
‫چه بچگانه.
‫سیب واسه چیه؟
‫[صبحانه، ناهار، شام]
‫مگه من بچه‌ام؟ مسخره.
‫انقدر زود اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫پولت رو پس بدم.
‫پولم رو پس بدی؟
‫خب دیروز...
‫من اشتباه کردم.
‫حس کردم می‌خوای به روحیه‌ام توهین کنی...
‫و خیلی بی‌ادبی و بی‌احترامی کردی، ‫واسه همین از حقم دفاع کردم.
‫ترجیح می‌دم از مشتری‌ای ‫که راضی نیست پول نگیرم.
‫حس خوبی نداره.
‫خب...
‫خوبه که...
‫این کار رو کردی.
‫این رو می‌گم چون صرفا...
‫فکر کردم من آدم بزرگ‌منش‌تری خواهم بود، ‫با اینکه واقعا تحملت رو ندارم...
‫بی‌خیال. منظورت رو بگو.
‫شرمنده.
‫- چی؟ ‫- واقعا شرمنده‌ام.
‫به عنوان یه بزرگ‌تر نباید با ‫کسی که ازم کوچیک‌تره دعوا کنم.
‫تصمیم خوبی نگرفتم.
‫خب، من هم...
‫بابت رفتارم معذرت‌خواهی می‌کنم.
‫وای، حتی بلدی سر خم کنی؟
‫کی سر خم کردم؟
‫پس چرا تعظیم می‌کنی لعنتی؟ ‫نکنه گردنت خودش خم شد؟
‫«لعنتی»؟ دنبال دعوایی یا عذرخواهی؟ کدومش.
‫هر دوش. که چی؟
‫ممنون که پولم رو پس دادی. ‫می‌تونی بری.
‫نگران نباش. التماسم هم بکنی نمی‌مونم.
‫خانم فالگیر.
‫من هم این رو پس می‌دم چون من ‫هم می‌خوام آدم‌ بزرگ‌منش‌تری باشم...
‫با اینکه واقعا تحملت رو ندارم.
‫خیلی مسخره است.
‫خب، گمونم بزرگ‌تره دیگه.
‫دیروز که اصلا کوتاه نمی‌اومد.
‫چه‌اش شد؟
‫سلام. من الان عذرخواهی کردم.
‫و پولش هم پس دادم. ‫چون دوست نداشتم از تو پول بگیرم.
‫چندین لیوان آب‌ سرد خوردم...
‫ولی هنوز از درون گرممه.
‫ته‌ها، واقعا باز هم بهش فکر کن.
‫اگه با چنین زنی ازدواج کنی...
‫زندگیت به کل خراب می‌شه.
‫- این گمونم کافی باشه. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫واسه مجسمه‌ی بوداسف که شکست.
‫- چطور می‌تونی... ‫- لطفا قبولش کن.
‫متاسفم.
‫و خواهشا از اون‌سه عذرخواهی کن.
‫به جای این که اون رو ‫بیاری از من عذرخواهی کنه...
‫می‌خوای من برم از اون لوس عذرخواهی کنم؟
‫شنیدم موهاش رو کشیدی.
‫- ولی... ‫- یعنی بهش حمله کردی دیگه.
‫خب اون...
‫از اینکه من قلدری کردم دلخور شدی.
‫تو از خشونت بدت میاد، ولی ‫خودت خشونت به خرج دادی.
‫پس خواهشا عذرخواهی کن.
‫ولی اون که به بزرگ‌ترش توهین ‫می‌کنه و جایگاهی رو بلد نیست چی؟
‫اگه به عنوان بزرگ‌تر، اول عذرخواهی کنی...
‫اون هم تکرارش می‌کنه.
‫آره، قطعا اون بچه‌ی لوس چنین کاری می‌کنه.
‫مطمئنم می‌کنه.
‫صرفا بخاطر تصادفش حالش خوب نیست.
‫اون آدم خوبیه.
‫واقعا انقدر چشمت رو به روی مردم بستی؟
‫چطور می‌تونی متوجه شخصیتش نشی؟
‫می‌دونم که...
‫تو هم آدم خوبی هستی.
‫چی؟
‫یادمه...
‫هر وقت که توی راه مدرسه می‌دیدمت...
‫بهم کیک برنج می‌دادی.
‫و همیشه توی جیب‌هام ‫تخم‌مرغ آبپز می‌ذاشتی...
‫و می‌گفتی که ورزشکارها نباید گرسنه باشن.
‫به لطف تو من ورزشکار خوبی شدم.
‫مرسی.
‫چرا الان این‌هارو می‌گی؟
‫واسه دختره هر چیزی می‌گی.
‫واقعا ممنون می‌شم کمکم کنی.
‫شام چی؟
‫چیزی خوردی؟
‫دیشب کیک برنجی با لوبیای آزوکی درست کردم.
‫یکم واست می‌ذارم.
‫حالا که اینجاست یکم رنگش کنم.
‫صبحانه خوردن تموم شد.
‫شام خوردن تمام شد...
‫وقتی که پنجره رو باز کردم...
‫بیدار شدی.
‫یه مدتی هست بیدار شدم. ‫تخت انقدرها هم راحت نیست.
‫اون خانم فالگیره اومده بود.
‫جدی؟
‫عذرخواهی کرد و پولم رو هم پس داد.
‫خوبه.
‫ظاهرا نمی‌شه خیلی از من متنفر موند.
‫اگه غذا خوردنت تموم شده بریم.
‫کجا بریم؟
‫کلینیکی که دیروز رفتی.
‫باید تحت درمان باشی که زودتر خوب بشی.
‫حاضر شو.
‫چی؟ اگه این‌ها دروغ باشه...
‫مگه نباید امیدوار باشه ‫که من حافظه‌ام برنگرده؟
‫پس چرا انقدر مشتاقه که ‫کمک کنه حافظه‌ی من برگرده؟
‫واقعا نامزدمه؟
‫چرا سعی نمی‌کنی توی ‫فروشگاه اینترنتی هم بزنی؟
‫مطمئنم زود دنبال‌کننده‌هات ‫زیاد می‌شن و معروف می‌شی.
‫نه، نمی‌تونم.
‫یادت رفته کی هستی؟
‫تو مین سوجی افسانه‌ای هستی که یه زمانی ‫توی انجمن‌های زیبایی حرف اول رو می‌زد.
‫مگه نه دکتر آن؟
‫آره، یه زمانی بود.
‫من می‌رم مسواک بزنم.
‫هی، می‌شه حرف بزنیم؟
‫تا کی می‌خوای ادامه بدی؟
‫گفتم که مجبور بودم برم.
‫گفتم که با والدینم چنین رسومی داریم.
‫اون‌ها کلینیک رو واسم مهیا کردن، من هم ‫یه جوری باید خواسته‌هاشون رو عملی کنم.
‫تا الان قبول نکرده بودم ‫و فقط هم یه بار رفتم.
‫دقیقا.
‫چی؟
‫قبول نکردی، ولی بهشون نگفتی که نامزد داری.
‫چون...
‫توی کلینیک پیش والدینت ‫همیشه من رو مخفی می‌کنی.
‫می‌گی بخاطر حرف کارمندها و والدینته...
‫ولی حقیقت اینه که...
‫من به اندازه‌ی کافی واست خوب نیستم، نه؟
‫- چطور می‌تونی فکر کنی... ‫- صرفا یه دستیار پرستارم دیگه.
‫می‌خوای با خانمی آشنا بشی که ‫مناسب مدیر کلینیک باشه نه؟
‫پس تو چی؟
‫اگه چنین حسی داشتی، چرا پیشم موندی؟
‫بخاطر این که من کلینیک دارم دیگه؟
‫- من تصمیم گرفتم که جایگاهم رو بفهمم. ‫- یعنی چی؟
‫به نظرم باید جدا شیم. ‫برو با هر کی که می‌خوای آشنا شو.
‫یه آدمی پیدا می‌کنم که هم‌سطح خودم باشه.
‫هی، مین سوجی.
‫- سوجی. ‫- سلام.
‫ایشون مدیر هستن.
‫بیا. یه نفر رو آوردم که ‫واسه هویتم شهادت بده.
‫خوشوقتم.
‫قضیه چیه؟
‫- گفت شما همکلاسی بودین. ‫- همکلاسی؟
‫خیلی وقته ندیدمت جانگ ته‌ها.
‫بسیارخب، هر دور هزار وونه!
‫بیایید پرتاب بادکنک بازی کنید!
‫- وای. مین سوجی خیلی خوشگله. ‫- تعجبی نداره که توی اینترنت معروف شده.
‫وای. مثل الهه‌هاست. ملکه‌ی گوجینه.
‫انگار می‌درخشه.
‫بیایید اینجا آرایش کنید!
‫اینم چای یولموت.
‫مرسی. من عاشق چای یولمو هستم.
‫یه چیزی بخوریم؟ نوشابه؟
‫- نوشابه خوبه. ‫- حتما.
‫سلام. سه تا نوشابه می‌دین؟
‫حتما.
‫عرقت رو با این پاک کن.
‫مرسی.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫سون‌دوک؟
‫سون‌دوک منم.
‫سوجی. مین سوجی هستم.
‫البته. مرسی مین سوجی.
‫[مدیر آن گی‌جون]
‫بی‌خیال.
‫پرستارهامون خیلی دست‌وپاچلفتین.
‫می‌شه یکی کارت بردارم؟
‫حتما بفرمایید.
‫الان که می‌بینم فکر کنم یادم میاد.
‫همونی نیستی که همیشه نمراتت خیلی خوب بود؟
‫خب همیشه که نه.
‫خیلی باهوش بودی، الانم دکتر شدی.
‫و خودت این روزها مشغول چی هستی؟
‫شنیدم بعد این که بی‌خیال مشت‌زنی ‫شدی یه کار دیگه پیدا کردی.
‫اخیرا اون شغلم رو ول کردم.
‫آهان.
‫خانم گو اون‌سه در مورد وضعیتش بهم گفت.
‫ولی بیمارستان ما قوانینی داره.
‫- اگه هویت فردی تایید نشه، نمی‌تونیم... ‫- مرسی.
‫درمانش می‌کنید، نه؟
‫واسه همین بهم زنگ زدید دیگه.
‫درسته، بله.
‫هزینه‌اش هر چقدر بشه پرداخت می‌کنم. پس ‫خواهشا هر کاری از دستتون برمیاد انجام بدید.
‫باشه.
‫- پس خوبه که مدیر منم... ‫- دقیقا.
‫خوبه که آدم یه همکلاسی توانا داشته باشه.
‫پیشاپیش ممنونم.
‫حتما، قابلی نداره.
‫خیلی خوشگلی.
‫نامزد داری؟
‫ببخشید ولی...
‫دارم. شرمنده.
‫فهمیدم. ببخشید مزاحم شدم.
‫بفرمایید.
‫عیبی نداره.
‫من فقط قهوه‌ی تازه می‌خورم.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- دو بار در هفته واسه درمان میای.
‫جدا؟
‫خانم گو اون‌سه، امروز با نوار مغز و ‫یه سری آزمایش ساده شروع می‌کنیم.
‫لطفا بیایید این سمت.
‫باشه.
‫- توی آزمایش‌ها موفق باشی. ‫- باشه.
‫اگه می‌دونستم اون‌ هم ‫میاد یه کفی اضافه می‌ذاشتم.
‫بی‌خیال گی‌جون.
‫تو که همیشه خیلی خوشتیپی، ‫ولی امروز...
‫چرا انقدر داغونی؟
‫طاقت بیار آن گی‌جون.
‫یکم وقار داشته باش.
‫لازم نیست احساس حقارت بکنی، خب؟
‫جانگ ته‌ها یه قلدر سابقه...
‫و تو دیگه دکتر شدی.
‫الان سطحت بالاتره. خب؟
‫اگه سوجی عقل داشته ‫باشه بهش توجه‌ای نمی‌کنه.
‫اصلا چی داره که ازش خوشش بیاد؟
‫خیلی وقته ندیدمت جانگ ته‌ها.
‫من رو یادت نیست؟
‫دبیرستان همکلاسی بودیم.
‫قبل اینکه بری سئول.
‫آهان.
‫درسته!
‫سو...
‫سون‌دوک بودی؟
‫سوجی. مین سوجیم.
‫درسته. ببخشید.
‫برگشتی گوجین؟
‫آره، توی روستای تافی زندگی می‌کنم.
‫با نامزدت؟
‫آره.
‫هی، گو اون‌سه، حاضری؟
‫خوبی؟
‫خوبم. فقط انگشت پام خورد این لبه.
‫- خیلی درد می‌کنه؟ می‌تونی راه بری؟ ‫- خوبم.
‫نگران نشو. مردم فکر می‌کنن پام قطع شده.
‫- باید بیشتر احتیاط کنی. ‫- صبر کن.
‫نتایج آزمایش که بیاد درمان ‫رو از هفته‌ی دیگه شروع می‌کنیم.
‫با دارو آزمایش می‌کنیم و بعد ‫توان توانبخشی شناختی رو شروع می‌کنیم.
‫مرسی. ممنونم.
‫لازم نیست ازم تشکر کنید.
‫خدا به همراهتون.
‫پس ما بریم دیگه.
‫- باشه. ‫- خداحافظ جی‌سو.
‫سوجی هستم.
‫ظاهرا از دیدنش خوشحال شدی.
‫آره.
‫جانگ ته‌ها خوب مونده.
‫اون خانمی که اونجا بود. ‫اون هم همکلاسیت بود؟
‫- آره. ‫- متوجه‌ام.
‫یکم خوشگل بود.
‫با تکنیک‌های زیبایی این زمونه...
‫تقریبا همه می‌تونن با ‫یکم تلاش شبیه اون بشن.
‫بخاطر اینه که من لباس‌های ساده پوشیدم...
‫اگه من هم لباس خوب بپوشم خوب می‌شم.
‫بریم خرید؟
‫یه مرکز خرید توی شهر هست.
‫- نظرت چیه؟ ‫- قشنگه.
‫- این یکی چطوره؟ ‫- قشنگه.
‫این چی؟
‫قشنگه.
‫انقدر الکی نگو که قشنگن.
‫جدی می‌گم.
‫با همشون قشنگ بودی.
‫چطور انقدر بی‌احساس می‌گی؟
‫ولی درسته دیگه.
‫یکی صورتی برداشتی دیگه.
‫اون صورتی مرجانی بود. ‫این صورتی روشنه.
‫فرق می‌کنن؟
‫معلومه فرق می‌کنن. اصلا رنگشون مثل هم نیست.
‫واقعا هیچی بلد نیستی.
‫این یکی مرطوبه. خوشم اومد.
‫موادش هم خوب به نظر میاد.
‫خوبه.
‫این واسه آرایش کافیه.
‫می‌دونی...
‫یه چیز دیگه هست که لازم دارم.
‫یه آدم امروزی باید گوشی داشته باشه دیگه.
‫حیف شد که به اسم تو خریدیم...
‫ولی گمونم نمی‌شه کاریش کرد دیگه.
‫به نظر خوشحال میای.
‫آره، امروز خیلی بد نیست.
‫تصمیم گرفتیم درمان بشم، گوشی خریدم...
‫و رفتم خرید.
‫خیلی فشار از روم برداشته شد.
‫بذار ببینم.
‫هان؟
‫من فقط یکی از این‌ها برداشتم.
‫همه رو خریدی؟
‫آره، گفتی خوبن.
‫باورم نمی‌شه.
‫لزومی نداشت انقدر محبت به خرج بدی.
‫آخه صورت من کوچیکه...
‫واسه همین یه پد فونداسیون واسم کافیه.
‫خیلی طول می‌کشه همه رو استفاده کنم.
‫واسه تو نیستن.
‫پس واسه کین؟
‫شنیدم این خوبه.
‫- واسه هر کدومتون یکی خریدم. ‫- این چیه؟
‫اگه از این‌ها بزنم مثل ‫یه تازه‌عروس خوشگل می‌شم.
‫نه عزیزم؟
‫معلومه. زیباترین دختر اونجا می‌شی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫صبر کن. اینطوری نیست.
‫بذار بهت یاد بدم.
‫فقط باید یکم ضربه بزنی.
‫بذار من برات بزنم.
‫اینطوری. اینطوری می‌زنی و بعد...
‫ضربه، ضربه...
‫آروم ضربه می‌زنی.
‫همینطوری.
‫صورتت خیلی درخشان‌تر شد.
‫صبر کن.
‫وای.
‫واسه چی انقدر پودر رنگی واسه صورتت داری؟
‫به نظرم این بهت میاد. صبر کن.
‫- بیا. ‫- بیشتر؟
‫فقط یکم بیشتر.
‫خیلی‌خب.
‫وای، خیلی قشنگ شد.
‫- بذار ببینم. ‫- خیلی قشنگ شدی.
‫خدایا!
‫صورتم خیلی شاداب و درخشان شده.
‫نه؟
‫این بهت میاد. به عنوان هدیه می‌دمش بهت.
‫از الان ازش استفاده کن.
‫- و واسه تو سونگ‌ول... ‫- چه قشنگ.
‫این یکی.
‫بابت امروز ممنونم.
‫چرا؟
‫چه مامان‌بزرگ رو خوشگل کردی.
‫نمی‌دونستم انقدر خوشگله.
‫خیلی از مادربزرگت خوشت میاد.
‫چون مادربزرگمه.
‫- سلام مربی. ‫- سلام پیل‌سونگ.
‫- خوب تمرین می‌کنی؟ ‫- آره می‌کنم.
‫- خوبه. ‫- من می‌رم دیگه.
‫می‌بینمت.
‫اون کی بود؟
‫پسر خانم پنگ. باشگاهمون یکیه.
‫خانم پنگ کیه؟
‫یه خانمی که می‌ره پیش خانم فالگیر...
‫فضول روستای تافی؟
‫رهبرشون.
‫از دست اون خانم.
‫پسر خوشتیپه. اصلا به مادرش نرفته.
‫به کسی توی روستا نگو ‫که پیل‌سونگ میاد باشگاه ما.
‫یه رازه.
‫مگه من توی این روستا با کی حرف می‌زنم؟
‫هیچ دوستی ندارم.
‫صحبت دوست شد، ‫شماره‌هاشون رو نداری؟
‫وقتی سئول زندگی می‌کردیم ‫کسی نبود که ببینمش؟
‫نمی‌دونم. خیلی از دوست‌هات حرفی نمی‌زدی.
‫ولی حداقل یه دوست داشتم دیگه.
‫چرا دوست‌هام دنبالم نمی‌گردن؟
‫ما فعلا تعطیل...
‫سلام.
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫با شما هم تماس نگرفته؟
‫نگرفته. آخرین باری که با هم رفتیم خرید...
‫جی‌وون بابت چیزی ازم یکم ناراحت شد.
‫اول فکر کردم خبرم رو ‫نمی‌گیره چون هنوز ناراحته.
‫ولی بعدش حتی پیام‌هامم نخوند.
‫واسه همین می‌خواستم ‫فردا گزارش بدم که گم شده.
‫گم نشده. درخواست مرخصی طولانی‌مدت ثبت کرده.
‫- مرخصی طولانی‌مدت؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم چرا چنین کاری کرده...
‫ولی اگه از جی‌وون چیزی شنیدی، ‫لطفا بهم خبر بده.
‫باشه، می‌دم.
‫[آژانس کارآگاهی]
‫بله، جی‌وون رو پیدا کردی؟
‫مرسی.
‫چرا خواستی توی چنین جایی هم رو ببینیم؟
‫ما صمیمی نیستیم که با هم غذا بخوریم. نه؟
‫هر چی بیشتر جستجو می‌کنم، ‫بیشتر می‌فهمم که کار ساده‌ای نیست.
‫حتی نمی‌شه گزارش داد که گم شده.
‫و پیدا کردن یه نفر از راه‌های غیررسمیمون...
‫کار یواشکی و مهمیه.
‫پس این اصلا کار راحتی نیست.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوام مبلغ پیش‌پرداخت رو عوض کنم.
‫یعنی اومدی اینجا که ازم پول بیشتری بگیری؟
‫واسه کارهای بزرگ‌تر ما سر ‫رویه‌ی ماجرا جدی برخورد می‌کنیم.
‫خیلی رویه رو جدی می‌گیری نه؟
‫بله؟
‫کارت خوب بود.
‫[آژانس کارآگاهی]
‫[صبحانه، ناهار، شام]
‫همه‌ی داروهاش رو خورد.
‫اینطوری، فقط ضربه می‌زنی و بعد...
‫اینم از این.
‫بهت گفتم که آفتابی نشی. ‫دیدی که حاصلش چی بود.
‫بهم لطف کرد که داوطلبانه ناپدید شد. ‫چرا می‌خوای پیداش کنی؟
‫از هم...
‫چرا باید انقدر زیاده‌روی کنی...
‫بهترین راه پرورش درخت سیب...
‫اینه که جوانه‌هایی که ‫مزاحمت ایجاد می‌کنن رو...
‫قطع بکنی.
‫«اگه بی‌خیال این یکی بشم چی؟»
‫«بذارم یکم رشد کنه و بعد قطعش کنم؟»
‫چنین درنگی...
‫ممکنه کل محصولت رو خراب کنه.
‫نه ولی...
‫صبر کن.
‫خواهشا من رو نکش. صبر کن لطفا.
‫نه صبر کن.
‫صبر کن.
‫تو رو خدا نه!
‫فقط ساعت نیست!
‫فقط ساعت نیست.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫دادستان گو گفت به جز ساعت ‫یه چیز دیگه رو هم آماده کرده.
‫من دنبال اون بودم.
‫اگه من زنده باشم و جی‌وون، ‫یعنی، اگه دادستان گو زنده باشه...
‫قطعا من بعدا به کارت میام.
‫خواهش می‌کنم من رو نکش.
‫چیه؟
‫آرایش کردی.
‫حالا که دیروز انقدر لوازم آرایشی خریدی، ‫باید ازشون استفاده کنم دیگه.
‫عاشقم نشی.
‫انگار دست خودمه.
‫خیلی خوبه.
‫آهان راستی.
‫بیا بریم سئول.
‫اونجا بیشتر زندگی کردیم تا اینجا.
‫اگه برگردیم اونجا ممکنه ‫یه چیزهایی یادم بیاد.
‫نمی‌تونیم.
‫چرا نتونیم؟
‫تو هنوز...
‫کامل خوب نشدی و این سفر طولانیه.
‫اون سمت دنیا که نیست...
‫فقط چند ساعت راهه.
‫توی سئول خاطرات خوبی نداریم.
‫باعث می‌شه حالمون بد بشه.
‫خوب باشه یا نباشه، باید ‫هر خاطراتی که می‌تونم رو...
‫می‌خوای بریم موتورسواری؟
‫- چی؟ ‫- قبلا موتورسواری می‌کردی.
‫جدا؟
‫هر وقت استرس داشتی موتورسواری می‌کردی.
‫بد نیست امتحانش کنی. ‫ممکنه کمک کنه یه چیزهایی یادت بیاد.
‫موتور؟
‫چرا انقدر آشناست؟
‫خیلی‌خب، بیا آروم شروع کنیم.
‫بلدم.
‫آره، بلدم!
‫بلدم! جدی!
‫- محکم بچسب. ‫- احتیاط کن.
‫کارم خوبه.
‫عمرا.
‫خیلی حس خوبی داره.
‫دارن فیلم اکشن ضبط می‌کنن؟
‫چرا با موتور توی روستا انقدر تند می‌رن؟
‫چرا یه جوری می‌رن انگار کسی دنبالشون کرده؟
‫ولشون کنین.
‫- هنوز به آتیش عشقشون تازه است. ‫- آتیش عشقشون تازه است؟
‫واسه ما خیلی مسخره به نظر میاد...
‫ولی واسه خودشون منطقیه.
‫همینه دیگه.
‫من نمی‌دونم. آخرین باری که ‫عاشق شدم توی زندگی قبلیم بود.
‫بسه دیگه. بریم موهامون رو درست کنیم.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫- یکی دیگه بخوریم. ‫- آره.
‫نوش جون!
‫عالیه!
‫خیلی خفنه. چرا انقدر موتورسواریم خوبه؟
‫گفتی پیک موتوری بودی.
‫جدا؟
‫چیزی یادت نمیاد؟
‫نه.
‫ولی می‌دونم که توی موتورسواری خوبم.
‫بدنم یادشه.
‫دیگه از چی خوشم میاد؟
‫چی؟
‫باز هم بگو. می‌خوام بفهمم.
‫عکس گرفتن.
‫عکس؟
‫چطوری شدم؟
‫چرا انگار پاهام توی زمین دفن شده؟
‫قاب‌بندیش خیلی عجیبه. ‫پاهام خیلی کوتاه افتاده!
‫خوب نگاه کن.
‫یه جوری بگیر که کف پام یه سانت ‫از پایین صفحه فاصله داشته باشه.
‫اینطوری پاهام کشیده‌تر به نظر میاد.
‫من چطوری این‌ها رو بلدم؟
‫گفتم که از عکس گرفتن خوشت میاد.
‫در هر صورت، باز هم بگیر. ‫یه سانت فاصله بذار!
‫این دیگه واقعا زیاده‌رویه.
‫می‌میره به دوربین نگاه کنه؟
‫انگار از عمد دوربین رو نادیده می‌گیره.
‫پسره از کی تا حالا انقدر عاشقش شده؟
‫هر کاری که زنش بگه می‌کنه.
‫- ما چرا اصلا نگاه می‌کنیم؟ ‫- خیلی مسخره است.
‫بریم.
‫یه سری‌هاشون بد نیست.
‫ولی هنوز هیچی یادم نمیاد.
‫حینی که ازم عکس می‌گرفتی هم راحت بودم...
‫گمونم از اینم خوشم میاد.
‫احیانا هیچ شبکه‌ی اجتماعی‌ای نداشتم؟
‫اگه انقدر عکس گرفتن دوست داشتم، ‫حتما یه جایی پستشون می‌کردم دیگه.
‫من توی همه‌ی شبکه‌های اجتماعی ‫دنبال گو اون‌سه گشتم...
‫ولی هیچ حسابی پیدا نکردم.
‫مطمئن نیستم داشته باشی.
‫اسم حساب‌های کاربریم معمولا چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫دیدی؟ همین چیزها باعث ‫می‌شه بهت اعتماد نکنم.
‫چطوری نام کاربری نامزدت رو بلد نیستی؟
‫حتی اگه واقعا نامزدم باشی ناراحتم.
‫چرا با چنین آدم بی‌خیالی نامزد کردم؟
‫خیلی چیزها رو امتحان کردیم، ‫ولی هنوز هیچی یادم نمیاد.
‫اصلا نکته‌ی مثبتی نداشت.
‫بحث نکات مثبت شد...
‫چرا همش دنبال من میای بیرون؟
‫مگه نباید بری باشگاه؟
‫شرایط خاصه، آقای هونگ درک می‌کنه.
‫عمرا.
‫لابد روانی شدی دیگه؟
‫اگه همینطوری توی خونه بشینی، ‫از کجا خرجت رو بدی؟
‫من که با این وضعم فعلا نمی‌تونم کار کنم.
‫چطوری می‌خوای خرجم رو بدی؟
‫از تمام خانم‌های روستا بپرس...
‫که کدومشون حاضره شوهر کاملا سالمش...
‫توی خونه بیکار بشینه؟
‫قضیه اینه که...
‫دیگه توی روستا هیچی نیست که واسه من...
‫غریبه باشه و نشناسمش.
‫پس برو بیرون...
‫و کار کن.
‫مردهایی که سر کار می‌رن خیلی خوبن.
‫می‌رم به پیل‌سونگ توی مبارزه کمک کنم.
‫نمی‌ذارم گرسنه بمونی.
‫اصلا گوش کردی چی گفتم؟
‫می‌خوای یه لحظه بری بیرون و باز برگردی؟
‫خسته شدم.
‫واقعا خسته شدم.
‫پول از کجا بیاریم گوشت بخوریم؟
‫من گوشت می‌خوام.
‫بهتره برم پول در بیارم.
‫شنیدیم امروز بیرون بودید.
‫- چی؟ ‫- کل روستا خبر دارن.
‫شبیه یه سکانس از یه فیلم عاشقانه شده بودین.
‫موتورسواری کردیم که ببینیم ‫حافظه‌اش برمی‌گرده یا نه.
‫- و چند تا عکس هم گرفتیم. ‫- درسته.
‫بعد هم رفتیم یه چیزی خوردیم. همین.
‫خب اینم مثل قرار عاشقونه است دیگه.
‫شنیدم روی زمین دراز کشیدی...
‫و ازش عکس گرفتی!
‫هی می‌گفت عکس‌ها بدن و ‫مجبورم می‌کرد دوباره بگیرم.
‫به نظر من همه خوب و قشنگ بودن. ‫توی همه‌ی عکس‌ها خوشگل بود.
‫حتی عکس‌هایی که پاک کرد و ‫می‌گفت بد بودن هم قشنگ بودن.
‫دائما انکار می‌کرد.
‫ته‌ها.
‫بله آقا؟
‫بابت همه‌چیز متاسفم.
‫چی؟
‫انگار یه آینه گذاشتن جلوم.
‫چرا سه روز پشت سر هم می‌ره کافی‌نت؟
‫خیلی نازه.
‫نمی‌شه که آدم همش کامپیوتربازی کنه.
‫هی، گوم‌هیانگ.
‫این که می‌گن بازی‌های کامپیوتری ‫زندگیت رو خراب می‌کنن قدیمی شده.
‫این روزها مردم با بازی ‫کردن کلی پول در میارن.
‫اگه درسش خوب نیست بهتره همون بازی کنه.
‫من کاملا از بازی کردن ‫پیل‌سونگ حمایت می‌کنم.
‫حمایت می‌کنی؟
‫اون که بی‌خیال درسش شده.
‫خوبه که حداقل نسبت به یه چیزی واقفه.
‫همونطور که انتظار داشتم، ‫خیلی روشن‌فکری هوی‌جا.
‫جونسیک عزیزم، خیلی بامزه و نازه.
‫نکن.
‫بیا این ده هزار وون مال تو.
‫مرسی.
‫و پیل‌سونگ هم کافی‌نته، نه؟
‫این ده هزار وون هم بده به پیل‌سونگ.
‫پیل‌سونگ اونجا نیست.
‫نیست؟ یعنی چی؟
‫همیشه بعد مدرسه می‌ره کافی‌نت که بازی کنه.
‫نه، نمی‌ره.
‫دیروز یا پریروز نیومده بود.
‫پس کجا می‌ره؟
‫چیز خوبی هم پخش می‌کنن؟
‫مراسم طرح توسعه‌ی ایرانگ‌دونگ...
‫با حضور مسئولین شهر گوانگجو و ‫نمایندگان شرکت میرا ادن برگزار شد...
‫جفتشون خیلی مرموز به نظر میان.
‫قیافشون بهم حس بدی می‌ده.
‫[سه رستوران برتر اوماکاسه در سئول]
‫وای.
‫اون چیه؟ چقدر خوشمزه به نظر میاد.
‫وای.
‫ببین ماهی تن چقدر برق می‌زنه. ‫خوراک خودمه.
‫چقدر خوب می‌شد الان اونجا غذا می‌خوردم.
‫کلاس...
‫چئونگدام.
‫چقدر حس خوبی داره.
‫چقدر خوش‌شانسن اون‌هایی ‫که می‌تونن اینجا غذا بخورن.
‫مطمئنم واسه عکس گرفتن حرف نداره.
‫این...
‫منم.
‫بهترین دوست؟
‫[جشن با بهترین دوستم]
‫دوستم؟
‫[گو جی‌وون، پارک هیوجین، ‫خاطره‌سازی با جی‌وون...]
‫خودمم.
‫آره، منم.
‫این منم.
‫ولی چرا زیر عکسم نوشته گو ‌جی‌وون؟
‫اسمم... گو جی‌وونه؟
‫گو اون‌سه.
‫اینجا نیستن.
‫لباس‌ها، این کیف، حلقه، ‫هر چیزی که توی این عکس هست...
‫هیچیش اینجا نیست.
‫تو از چیزهای سطحی بدت میاد.
‫حقیقت نداشت.
‫هیچکدومش حقیقت نداشت.
‫[باشگاه مشت‌زنی هونگ]
‫حرفتون رو باور نمی‌کنم ته‌ها و آقای هونگ!
‫به عنوان یه آدم بالغ، ‫چطور دروغ‌های یه بچه رو نادیده گرفتید؟
‫پیل‌سونگ واقعا مشت‌زنی رو ‫دوست داره و استعداد هم داره.
‫بس کن! استعداد داشته باشه. ‫آخرش مثل تو یه قلدر می‌شه.
‫خودت این رو بهمون ثابت کردی.
‫به تیم ملی هم رسیدی ولی آخرش خلافکار شدی.
‫فکر کردی دوست دارم پسرم اینطوری بشه؟
‫خلافکار؟
‫جانگ ته‌ها خلافکار بوده؟