‫پس حالا اجازه میدی که
‫خزانه‌دارتون بشم؟
‫تو آدم عالی برای چنین سمتی هستی.
‫[آقای سون، رئیس‌پلیس سئول]
‫بله؟
‫هی، آقای پارک.
‫می‌دونستی پارک یونگ‌مان بیماری لاعلاج داشت؟
‫چی گفتی؟
‫می‌گن سرطان لوزالمعده داره. ‫سه ماه توی این دنیاست.
‫پس اگه نمی‌خوای اونجا بمیره، ‫بهتره دست بجنبونی.
‫ده میلیارد رو جور کن.
‫دارم ده میلیارد رو برات میارم، ‫پس آزادش کن.
‫همین الان میام!
‫عمو هه‌کانگ، اینم هدیه من به شما.
‫چه قشنگه.
‫گیونگ‌بوک، می‌تونی بعدا هنرمند بشی.
‫واقعا اشکال نداره این پیش من بمونه؟
‫عمو، شما رئیس خانواده هستین.
‫به نظر می‌رسه رئیس سو دیگه از دور خارج شده.
‫کل خانواده‌ش هم ناپدید شدن.
‫بعد شکستت چی دیدی؟
‫این خانواده‌ی منه.
‫ما یه خانواده شاد هستیم.
‫گیونگ‌بوک.
‫وای.
‫آدما رو.
‫آدمایی که دارن از من مراقبت می‌کنن،
‫و آدمایی که من باید ازشون مراقبت کنم.
‫کثافت عوضی. ‫شوخیت گرفته؟
‫تو که گفتی داری پولم رو میاری.
‫داشتی ده میلیارد رو برام می‌آوردی.
‫برای همین این وقت شب
‫گفتم اونو به بیمارستان منتقل کنن.
‫فکر کردی دارم شوخی می‌کنم؟
‫خیلی‌خب. بشین و نگاه کن.
‫توئی که باعث مرگ پارک یونگ‌مان میشی.
‫فهمیدی؟ ‫عوضی.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫ولم کن.
‫اول باید به خاطر وضعیت پزشکی آزاد بشه.
‫بهت که گفتم، اول باید سر قرارمون بمونی.
‫وضعیت عوض شده.
‫همونطور که می‌دونی، ‫وقت زیادی براش نمونده.
‫پس بهتره سریع پول رو برام بیاری.
‫عوضی، ده میلیارد رو برام بیار!
‫ولم کن.
‫خودت بهتره عجله کنی،
‫چون اون ده میلیاردی که دنبالش هستی
‫هم دوام زیادی نداره.
‫فهمیدی؟
‫[بیمار: پارک یونگ‌مان]
‫یونگ‌مان.
‫طاقت بیار.
‫یکم دیگه طاقت بیار.
‫فقط یکم دیگه.
‫[مدیر تأسیسات گونام ته‌سان]
‫پول به دستشون رسید.
‫برای آزادی رئیس قبلیش، ‫ده میلیارد نیاز داشت،
‫ولی پول رو برنداشت؟
‫بنظرت اون پتانسیل خزانه‌دار بودنم رو نداره؟
‫می‌خواستم ازتون بپرسم...
‫چرا پارک هه‌کانگ؟
‫سگ‌های احمق فقط شکمشون رو می‌بینن.
‫اما یه سگ باهوش که تربیت بشه،
‫همیشه به صاحبش وفادار می‌مونه.
‫اون برای متوقف کردن ساخت شهرک جدید، ‫اشیای تاریخیِ کار گذاشت
‫و هزینه‌ی صندوق ذخیره رو دو برابر کرد.
‫پارک هه‌کانگ
‫می‌تونه تصویر بزرگ‌تر رو ببینه.
‫شنیدم پول رو صحیح و سالم رسوندی.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫ولی چی باعث شده این ساعت ‫به اینجا بیای؟
‫یادم اومد
‫که درباره یه موضوع خیلی مهمی ‫باهم حرف نزدیم.
‫دقیقا چی...
‫حالا آدمی به‌مراتب خیلی بهتر و کاربلدتر ‫از رئیس سو گیرت اومده،
‫پس باید حقم رو
‫در حد و اندازه‌ی مناسب جبران کنی.
‫درباره حق و حقوقت حرف نزدیم.
‫من آدم خسیسی نیستم.
‫نزدیک بود یه سوءتفاهم بزرگی پیش بیاد.
‫آقای پارک.
‫چقدر می‌خواین؟
‫ده میلیارد.
‫من ده میلیارد وون می‌خوام.
‫من همین الانشم صندوق ذخیره رو دوبرابر کردم.
‫پس هر ماه 600 میلیون پول اضافی ‫وارد صندوق میشه.
‫به نظرم
‫حداقل ده میلیارد ارزش دارم.
‫باشه، قبول. ‫ده میلیارد.
‫»» ترجمه از سیروس فخری ««
‫گیونگ‌نام، جه‌گیل، گنده‌بک.
‫بچه‌ها.
‫یعنی چی؟
‫بچه‌ها.
‫زودباش. ‫یه آرزو بکن و شمع رو فوت کن.
‫چندتا شمعه؟
‫- یک، دو، سه... ‫- دیگه پیرمرد شد.
‫موفق شدیم.
‫- سورپرایز شدی؟ ‫- معلومه غافلگیر شده.
‫گریه کردی؟
‫نه، گریه نکردم.
‫هرگز گریه نمی‌کنم.
‫اونا همون آدمایی هستن که ‫می‌خوای مراقبشون باشی، درسته؟
‫همه تعریف این‌جا رو می‌کنن
‫که سونای خیلی خوبی داره.
‫اولین بارته اینجا میای؟
‫آره.
‫من اینجا زندگی نمی‌کنم.
‫پس چطور بریم داخل؟
‫دوستم اینجا زندگی می‌کنه
‫می‌تونم از کارت اون استفاده کنم.
‫اینجا اصلا کارت شناسایی رو چک نمی‌کنن.
‫زودباش.
‫باورنکردنیه.
‫ما باید شارژ ساختمان بدیم ولی ‫افراد دیگه از امکانات ساختمان ما استفاده کنن.
‫شارژ صندوق ذخیره رو دیدین، درسته؟
‫الان دو برابر شده.
‫ولی الان مگه آسانسورها دیگه
‫خوب کار نمی‌کنن؟
‫بنظر که کار می‌کنن.
‫ولی بازم باید قبل از هرگونه ‫حادثه دیگه‌ای باید عوضشون کنن.
‫مسخره‌س.
‫این مال کیه؟ ‫یه قلپ بخورم.
‫باورم نمیشه.
‫هی، می‌دونستی یه عده دارن مفت و مجانی
‫از سونای مجتمع ما استفاده می‌کنن؟
‫ولی ما برای ورود از کارت استفاده می‌کنیم.
‫آره.
‫ولی بعضیا فقط منتظر می‌مونن
‫تا یکی با کارتش باز کنه ‫تا اونام وارد بشن.
‫و بعضیام یواشکی کارت خودشون رو ‫به بقیه میدن.
‫الان شنیدم که شایعه شده ‫سونای مجتمع ما خوبه.
‫خدای من. ‫پس دارن واقعا مفت و مجانی استفاده می‌کنن؟
‫نه بابا. حالا سونا اونقدرام گرون نیست.
‫خودم الان دیدم دو نفر همینطوری وارد شدن.
‫اگه حقیقت داشته باشه، ‫باید موضوع رو علنی کنیم.
‫[گزارش استفاده‌ی غیرمجاز از امکانات]
‫لطفا بخورین.
‫احتمالا شام خوردین،
‫برای همین یه چیز سبک تدارک دیدم.
‫باید شروع کنیم،
‫ولی مهمون افتخاری‌مون هنوز نیومده.
‫لطفا چند لحظه صبر کنین.
‫کس دیگه‌ای هم میاد؟
‫اومدش.
‫سلام کنین.
‫مهمون افتخاری امروز‌مون، پارک هه‌کانگه.
‫شما امروز به لطف...
‫آقای پارک اینجا هستین.
‫سلام کنین.
‫لطفا بشینید.
‫بشینید.
‫زودباشین.
‫پس این دوتا
‫واقعا با لی چانگ‌وون همکاری می‌کردن.
‫وقتی رئیس سو زنده بود،
‫فرصت نشد یه همچین دورهمی داشته باشیم.
‫واقعا چقدر نفوذ داره؟
‫ولی الان یه خانواده‌ایم.
‫پس بیاید همه با هم ‫جیب‌هامون رو پر کنیم.
‫دارم شوخی می‌کنم.
‫پس چرا نمی‌خندین؟
‫امروز سرِ حالم، ‫برای همین این‌ها رو بهتون می‌دم.
‫بهشون بده.
‫به همه‌تون یک هدیه دادم.
‫دیدین؟
‫گرفتن هدیه آدم رو خوشحال‌تر می‌کنه، ‫مگه نه؟
‫خیلی‌خب. چطوره شروع کنیم؟
‫لیوان‌هاتون رو بلند کنین.
‫نوش جان.
‫من...
‫حداقل باید قبلش بهمون می‌گفتین.
‫مدت زیادی نیست همکار شدیم.
‫شما دوتا چطور؟
‫از وقتی که اینجا کارمون رو شروع کردیم...
‫آقای چوی.
‫قربان، مشتاق همکاری با شما هستم.
‫برای همین یه خانواده جعلی درست کردی؟
‫چی؟
‫هاجونگ، داری چیکار می‌کنی؟
‫اومدم.
‫باید همین الان تمومش کنی.
‫آقای لی کِی پارک هه‌کانگ رو سمت خودش کشوند؟
‫ولش کن.
‫واسه آدمایی مثل ما ‫پول درآوردن کار آسونی نیست.
‫خودت خوب می‌دونی
‫تحصیلات چقدر هزینه داره، درسته؟
‫آره.
‫من فقط می‌خوام ‫تا وقتی بچه‌م توی کانادا
‫درسش رو تموم کنه، ‫آروم و بی‌دردسر زندگی کنم.
‫پس لطفا همکاری کن، هاجونگ.
‫باشه.
‫آقای چوی، من دیگه میرم.
‫باشه. خداحافظ.
‫کانگ هاری.
‫همین الان از این کارت استعفاء میدی.
‫چی؟
‫اصلا می‌دونی داشتی چیکار می‌کردی؟
‫اصلا می‌دونی پارک هه‌کانگ چجور آدمیه؟
‫چطور آدمیه مگه؟ ‫قضیه چیه؟
‫واقعا هیچی نمی‌دونی، نه؟
‫چش شده؟
‫نصف شبی زده به سرت؟
‫[دفتر حساب‌کتاب]
‫[واریز به رئیس سو]
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- بله.
‫کسی نمی‌تونه از روی دفترحساب چیزی بفهمه.
‫معلومه. ‫می‌دونم چقدر مهارت داری.
‫شهریه‌ی خواهرت به‌زودی باید پرداخت بشه، نه؟
‫رئیس سو خیلی حواس‌جمع هست.
‫[سوابق هزینه‌های ترو ولیو]
‫تعمیر حصار ‫(بزرگ‌نمایی هزینه‌ی مصالح)
‫تعمیر نشتی ‫(دریافت هزینه‌ی اضافی)
‫چطور کار به اینجا کشید؟
‫همه توجه کنین. ‫همه یه چیزی می‌خوریم.
‫یه ساندویچ مرغ بریان، ‫نان 15 سانتی،
‫نان غلات با پنیر آمریکایی،
‫توی فر گرمش کنید،
‫و خیارشور هم نذارید.
‫سس پیاز کم‌شکر و سس باربیکیو.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج...
‫شش تا لطفا.
‫- ما که پنج نفریم. چرا شش تا؟ ‫- آره، چرا؟
‫چون خوشمزه‌س. ‫من دوتا می‌خورم.
‫پس برای منم یکی بیشتر بخر.
‫منم هیمنطور. ‫برای گیونگ‌بوک می‌برم.
‫منم می‌خوام.
‫منم باید برای خانواده‌ام بفرستم، ‫پس پنج تا بیشتر بخر.
‫با تمام مخلاف باشه.
‫پس پانزده‌تا بدید.
‫پانزده تا؟
‫چی؟ دو نفرشون رو دیدی؟
‫واقعا جرئت می‌خواد.
‫همه‌تون رو دور هم جمع کرده ‫تا از صندوق اختلاس کنید...
‫واقعا آدم عجبیه، نه؟
‫ولی موضوع اینکه...بیاین نزدیک‌تر.
‫مدیر حسابداری می‌دونه
‫که ما یه خانواده‌ی صوری هستیم.
‫از گجا می‌دونه؟
‫بعد اینکه اینارو خوردم، از شرش خلاص میشم.
‫نگه می‌دارم برای بعدا.
‫اون هم یه راز کثیف داره،
‫پس نمی‌تونه به کسی بگه ‫که ما یه خانواده‌ی صوری هستیم.
‫خانم جانگ و الانم که مدیر حسابداری...
‫اینطور پیش بره همه می‌فهمن.
‫به محض اینکه ده میلیارد رو ازش گرفتیم، ‫از اینجا میریم.
‫- چشم رئیس. ‫- باشه، رئیس.
‫- بخوریم دیگه. ‫- باشه.
‫آقای چوی، باید اینو ببینید.
‫این بار چیه؟
‫شکایت درباره‌ی استفاده‌ی غیرمجاز از امکانات مجتمع.
‫[گزارش استفاده‌ی غیرمجاز از امکانات]
‫«بیاید هویتشون رو پیدا کنیم و آبروشون رو ببریم»؟
‫«مفت‌خورها.» ‫«سونای رایگان.»
‫«امنیت بیش از حد سهل‌انگارانه‌ست»؟
‫دارن پیشنهاد سیستم تشخیص چهره میدن.
‫چطور شد که حرف به ‫نصب سیستم تشخیص چهره کشید؟
‫- نه. ‫- نه.
‫چرا باید فقط به خاطر چند آدم بی‌مسئولیت،
‫بی‌خودی پول خرج کنیم؟
‫من مخالف این کارم.
‫منم مثل شما فکر می‌کنم،
‫ولی هی افرادی که موافق هستن ‫دارن بیشتر و بیشتر میشن.
‫می‌خوان از صندوق ذخیره استفاده کنن؟
‫- بله. ‫- نمیشه...
‫یعنی...
‫فقط کافیه افرادی رو که از امکانات مجتمع
‫سوءاستفاده می‌کنن پیدا کنیم و بهشون اخطار بدیم.
‫آره، همین کافیه.
‫بیاین پیداشون کنیم و ‫هویت‌شون رو افشاء کنیم.
‫اگه حرفشون سر زبون‌ها بیفته، دیگه از خجالت ‫جرئت نمی‌کنن دوباره این کار رو بکنن.
‫ولی چطور پیداشون کنیم؟
‫بسیارخب. خوبه.
‫وایسا. همونجا.
‫همون که سبد صورتی داره.
‫زن پیر سیاه‌پوش.
‫ساعت 12:54 دقیقه و 7 ثانیه.
‫54 دقیقه و 7 ثانیه...
‫بررسی شد.
‫ساختمان 303، واحد 504.
‫- ساختمان 303... ‫- واحد 504.
‫واحد 504. ‫خب، بعدی.
‫عنوز خبری از رئیس پارک نیست؟
‫نه، هیچی.
‫برادرش چی؟
‫- خدای من. ‫- بعد خوردن اون همه چای،
‫ما رو نادیده گرفت؟
‫حتی موقع درخواست افزایش شارژ ‫ما طرف اونو گرفتیم.
‫همینو بگو؟!
‫این کار درست نیست. ‫فکر نمی‌کردم همچین آدمی باشه.
‫اوضاع‌مون با رئیس سو خیلی بهتر بود.
‫نماینده ساختمان بودن یه فایده‌ای داشت.
‫الان دیگه باید قبض گرمایش هم بدیم.
‫تازه هیچ زیرمیزی هم نصیبمون نمی‌شه. ‫دیگه چه فایده‌ای داره؟
‫اینطوری باشه بازم باید بعنوان نماینده ساختمان ادامه بدیم؟
‫چه انتخاب دیگه‌ای داریم؟
‫اینطور نیست که بتونیم ‫پارک هه‌کانگ رو کنار بزنیم.
‫نمیشه با یه نقشه‌ی حساب‌شده
‫پارک هه‌کانگ رو ساقط کنیم؟
‫این چند وقت سرِ جلوگیری از ‫استفاده‌ی غیرمجاز از امکانات مجتمع
‫حسابی سروصدا به پا شده.
‫استفاده‌ی غیرمجاز؟
‫پس حداقل بهتره به
‫دفتر مدیریت بریم و اونجا بشینیم، نه اینجا.
‫فکر خوبیه. ‫بهتره بجاش اونجا حضور داشته باشیم.
‫مطمئنم یه چیزی دستمونو می‌گیره.
‫- بریم. ‫- واقعا؟
‫- پاشو. ‫- باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام، یون‌سو.
‫سلام.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫فقط خواستیم یکم با ساکنین حرف بزنیم.
‫و چون شما هم اینجا زحمت زیادی می‌کشین،
‫- گفتیم حرف و مشکلات شما رو هم بشنویم. ‫- درسته.
‫موقع چای خوردن یکم حرف بزنیم.
‫آهان، فهمیدم.
‫ولی آقای چوی و رئیس پارک
‫همین الان برای بررسی فیلم ‫دوربین‌ها رفتن.
‫پس ما رو نادیده بگیر. ‫به کارت برس.
‫ما کلی وقت داریم.
‫- خودم یه قهوه درست می‌کنم. ‫- باشه.
‫ولی بقیه کارکنان کجا رفتن؟
‫همه سرشون شلوغه.
‫بله؟
‫کسی اونجا نیست؟
‫وایسا.
‫ساختمان 105، واحد 702.
‫واحد اجاره‎ای هست.
‫انگار یه زوج مسن اونجا ساکن هستن.
‫چرا بعد از ظهر بررسی نمی‌کنی؟
‫باشه.
‫ساختمان 105؟
‫من اونجا زندگی می‌کنم. ‫چیزی شده؟
‫داریم به ساکنایی که
‫از امکانات مجتمع سوءاستفاده کردن ‫سر می‌زنیم و بهشون اخطار می‌دیم.
‫ولی اونا الان خونه نیستن.
‫گمونم واحدهای اجاره‌ای مجتمع رو بهم ریختن.
‫وقتی اینجا مفت دارن زندگی می‌کنن، ‫نباید از این کارها بکنن.
‫چی؟
‫نه، اینطور نیست...
‫انگار سرت شلوغه. ‫بعدا باز میایم.
‫آره.
‫توی خونه اینا رو درست می‌کنم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ...
‫چیه؟
‫فکر کنم فهمیدم.
‫- چی؟ ‫- چیو فهمیدی؟
‫یه راهی...
‫که پارک هه‌کانگ رو زمین بزنیم.
‫چطوری؟
‫[بیشترِ موارد سوءاستفاده از امکانات ‫مربوط به واحدهای اجاره‌ایه...]
‫«باید دسترسی واحدهای اجاره‌ای ‫به امکانات مجتمع محدود بشه.»
‫«مستاجرهای گدا از همه بدترن.»
‫«دارم به زور بهره‌ی وام مسکنم رو می‌دم.»
‫«آدم حرصش می‌گیره که ساکنان ‫واحدهای اجاره‌ای این‌قدر راحتن.»
‫«واحدهای اجاره‌ای رو افشا کنید.»
‫این چه مزخرفاتیه.
‫چه چرندیاتی.
‫متاسفم، قربان.
‫ازم پرسیدن ساکنِ ساختمان 108، واحد 702 کیه،
‫چون در رو باز نمی‌کرد،
‫منم گفتم اون یه واحد اجاره‌ایه.
‫ولی نماینده‌هایی که اومده بودن، حرفم رو شنیدن.
‫نمی‌دونم چرا آخرش بحث به واحدهای اجاره‌ای کشید.
‫این چیزی نیست که بخاطرش از من عذرخواهی کنی.
‫بلکه باید مستقیما از خودشون عذرخواهی کنی.
‫دارن از اینجا میرن.
‫[حتی نمی‌تونین پول سونا رو بدید؟]
‫این مجتمع از نوع ترکیب اجتماعیه.
‫واحدهای اجاره‌ای و ملکی کنار هم قرار دارن.
‫برای همین ساکن‌ها نمی‌تونستن تشخیص بدن ‫کدوم واحدها اجاره‌ای هستن.
‫اما ساکن‌ها انگار منتظر همچین فرصتی بودن،
‫برای همین واکنششون خیلی شدید بود.
‫‌گفتن فقط می‌خواستن
‫به همسایه‌های قدیمیشون ‫پُزِ زندگی توی یه مجتمع خوب رو بدن.
‫اینم بفرمایید.
‫خواستن این مبلغ برای مجتمع خرج بشه.
‫و بابت دردسری که درست کرده بودن، معذرت خواستن.
‫این هزینه سونا هست.
‫بیا.
‫یه رنگ دیگه امتحان کن.
‫رنگ بعدی...
‫خوبه.
‫چه باهوشی.
‫یکی هم پایین بکش.
‫وای، چه قشنگه.
‫شگفت‌انگیزه.
‫بانمک شد.
‫این کیه؟
‫- یه رنگین‌کمان قشنگ. ‫- اینم مامانه؟
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫این‌ها مدادرنگی‌های آبرنگی هستن.
‫باران اونا رو می‌شوره و می‌بره.
‫ولی اینجا بازم محوطه عمومیه.
‫واقعا دارین روی یه ساختمان عمومی نقاشی می‌کشین؟
‫ما قصد نداشتیم...
‫خدای من...
‫چرا آخه شماها یکم حس مسئولیت‌پذیری ندارین.
‫دارین به بچه‌هاتون یاد میدین ‫که این کارا درستیه
‫که به مکان عمومی آسیب برسونین؟
‫الان گفتیم که بارون اونا رو تمیز می‌کنه.
‫ببینید.
‫طبق پیش‌بینی کل یه هفته قرار نیست بارون بیاد.
‫پس می‌تونیم خودمون با آب بشوریم.
‫و تو هم می‌تونی آروم حرف بزنی.
‫چرا پیش بچه‌ها داری داد می‌کشی؟
‫پس به گمونم جلوی اونا احساس شرمندگی می‌کنی.
‫طبیعیه که بچه‌ها گاهی خط‌خطی کنن، ‫و ما هم گفتیم پاکش می‌کنیم.
‫شما گفتین بارون اونا رو تمیز می‌کنه.
‫یعنی اصلا قصد نداشتین قبل از بارون ‫اونا رو پاک کنین.
‫شما باید جلوی بچه‌هاتونو بگیرین ‫که از این کارها نکنن،
‫ولی بجاش خودتونم باهاشون نقاشی می‌کشین؟
‫فکر نمی‌کنین یا شعور ندارین؟
‫یا شایدم بی‌سوادین؟
‫درکل کارتون قابل‌قبول نیست.
‫- شنیدین؟ ‫- خانم.
‫دیگه داری...
‫چیه؟
‫اشتباه می‌کنم؟
‫شما مادرهای جوون باید یه کم احساس مسئولیت ‫نسبت به این‌جا داشته باشید!
‫واقعا خطای بزرگیه که داد و بیداد می‌کنی؟
‫ما همه احساس مسئولیت داریم! ‫خودمون اینجا واحد داریم.
‫منم صاحب واحدم.
‫آره. خوش به حالت.
‫اگه با کلی وام تونستید صاحب
‫همچین آپارتمونی بشید،
‫باید به فکر
‫درست تربیت کردن بچه‌هاتون ‫و حفظ و افزایش ارزش خونه‌تون باشید.
‫اگه شایع بشه بچه‌های این‌جا این‌قدر بی‌ادبن،
‫قیمت خونه‌ها افت می‌کنه!
‫- هی! ‫- هی!
‫چیه؟ ‫چیه هان؟
‫- خدایا. ‫- خدای من!
‫این زنه چشه؟
‫انگار خودش هیچ وامی نگرفته.
‫میشه اینو فهمید؟
‫آره؟
‫می‌تونیم سوابق ثبت املاک رو بررسی کنیم.
‫اگه آدرس طرف رو داشته باشه، ‫هر کسی می‌تونه اینو ببینه.
‫واقعا؟
‫اون توی ساختمان 112 هست، درسته؟
‫آره. واحد 902.
‫لازم نیست دیگه دست به این کارا بزنیم.
‫راست گفت که توی مکان عمومی نقاشی کشیدیم.
‫خودمون می‌دونیم تقصیر ما بود،
‫اما هی از حس مالکیت حرف می‌زد
‫و سر یه موضوع به این کوچیکی، ‫به بچه‌هامون می‌گفت لوس و بی‌تربیت.
‫نیازی نبود چنین حرفای زشتی رو بشنویم.
‫درست میگی.
‫خیلی بد حرف می‌زنه.
‫- فقط داشت مزخرف می‌گفت. ‫- آره.
‫امروز یکم زود بخوابیم، باشه؟
‫مامان، وام چیه؟
‫خب...
‫وقتی پول کافی نداشته باشی، ‫از بانک قرض می‌گیری.
‫ما پول نداریم؟
‫چی؟
‫اون خانومه گفت
‫ما وام زیادی گرفتیم.
‫نه، خب...
‫وام بزرگی نیست.
‫یه وام کوچولو داریم.
‫خیلی کوچیکه.
‫بدون وام مگه اصلا کسی می‌تونه خونه بخره.
‫یجور میگه انگار خودش بدون وام خریده.
‫بررسی کنم؟
‫کدوم واحد بود؟
‫ساختمان 112، واحد 902...
‫[سند مالکیت]
‫خدای من.
‫امروز باید خوب عمل کنی، باشه؟
‫ماجرای نهال و نقاشی‌ها...
‫یادتونه چه بلاهایی سرمون آورد؟
‫شمارش از دستمون در رفته.
‫خیلی مسخره‌س.
‫مطمئن شو نتونه دیگه چیزی بگه.
‫- باشه؟ ‫- حالش رو جا بیار.
‫تو از پسش برمیای.
‫- روت حساب می‌کنیم. ‫- تو می‌تونی.
‫[ترو ولیو استیت ‫جلسه انجمن ساکنان]
‫جلسه‌ی انجمن ساکنان رو شروع می‌کنیم.
‫دستورجلسه امروز
‫اینکه چطور جلوی سوءاستفاده ‫از امکانات مجتمع رو بگیریم.
‫عذر می‌خوام.
‫قبل از شروع جلسه،
‫فکر کردم باید یه چیزی رو ‫پیشاپیش بدونین.
‫بذارید یه چیزی رو اعلام کنم.
‫طی یک ماه گذشته،
‫من و رئیس پارک شب‌ها تا صبح بیدار موندیم ‫و فیلم‌های دوربین‌های مداربسته رو بررسی کردیم،
‫تا ساکنایی رو که از امکانات مجتمع ‫سوءاستفاده می‌کردن رو شناسایی کنیم.
‫جمعا 108 مورد رو شناسایی کردیم.
‫چهارتاشون واحدهای اجاره‌ای بودن
‫و 104 مورد باقیمونده
‫از واحدهای ملکی بود.
‫- واحدهای ملکی؟ ‫- چی؟
‫این که خیلی بیشتر از واحدهای اجاره‌ای هست.
‫حتما واحدهای اجاره‌ای حسابی ناراحت شدن.
‫کدوم واحدهای ملکی همچین کار ‫بی‌ملاحضه‌ای کردن؟
‫وایسین.
‫از این قضیه مطمئن هستی؟
‫برای اطمینان، تک‌تک واحدها رو سر زدیم ‫و اونا هم عذرخواهی کردن.
‫قول دادن دیگه تکرار نمیشه.
‫پس همه...
‫دیگه به واحدهای اجاره‌ای حمله نکنین،
‫و بیاین باهم...
‫ولی خانم جونگ،
‫شما بخاطر اینکه خودتونم واحد اجاره‌ای هستین ‫طرف اونا رو نمی‌گیرین؟
‫- واحد اجاره‌ای؟ ‫- خانم.
‫تمام افراد حاضر در اینجا ‫واحد برای خودشونه.
‫طبق آیین‌نامه‌ی مدیریت مجتمع،
‫فقط ساکنان واحدهای ملکی
‫حق شرکت در جلسات انجمن ساکنان رو دارن.
‫پس خانم جانگ باید از اینجا بره.
‫چون خودش صاحب واحدش نیست.
‫اون یه واحد اجاره‌ای تحت مدیریت دولته.
‫همیشه رفتارش طوری بود ‫که انگار تو هر چیزی حق اظهار نظر داره.
‫واحد اجاره‌ای داره، بازم اون‌طوری حرف می‌زد؟
‫- وای. ‫- تعجبی نداره.
‫همیشه سر بچه‌هامون داد می‌زنه.
‫بدون اینکه اختیاری داشته باشی، ‫داشتی همه‌جا سرک می‌کشیدی
‫و وانمود می‌کردی یکی از مالکان اینجایی؟
‫هی.
‫وانمود؟
‫یعنی اون آیین‌نامه‌ی مدیریت مجتمع رو نقض کرده.
‫ساکنان واحدهای اجاره‌ای حق حضور ‫در اینجا رو ندارن، پس برو.
‫درست میگه. ‫برو بیرون.
‫برو.
‫برو بیرون!
‫فورا برو بیرون!
‫چرا؟
‫چرا من حق حضور ندارم؟
‫دولت این حق رو به من داده
‫که سی سال با خیال راحت اینجا رو ‫مثل خونه‌ی خودم بدونم و توش زندگی کنم.
‫من اندازه شما پول نمی‌دم،
‫ولی مفت و مجانی اینجا زندگی نمی‌کنم.
‫من پول تعمیر و نگهداری میدم، اجاره میدم،
‫و دولت هم شارژ صندوق ذخیره رو میده.
‫من برای زندگی در اینجا هزینه میدم. ‫چرا نباید حق بودن در اینجا رو داشته باشم؟
‫من صاحب واحد خودم نیستم،
‫ولی بیشتر از شما احساس مسئولیت داشتم.
‫اینجا فقط خونه‌ی من نبود.
‫دور تا دور مجتمع رو مثل خونه‌ی خودم
‫تمیز می‌کردم و تمیز نگه می‌داشتم.
‫اینجا کسی بیشتر از من خودش رو ‫درگیر امور «ترو ولیو» کرده؟
‫کسی هست؟
‫نمایندگان ساختمان‌ها، حرف بزنین.
‫شما سمت دارین،
‫اما آیا اصلا برای هیچ‌کدومتون مهم بود که برق هدر نره
‫یا خرابی امکانات
‫جون ساکنان رو به خطر نندازه؟
‫اصلا از بین شما کسی بود ‫که این چیزا براش اهمیت داشته باشه؟
‫با این‌وجود،
‫هنوزم واحد اجاره‌ای هستی.
‫مگه برای اینکه بخوام مجتمعی رو که توش زندگی می‌کنم
‫به جای بهتری تبدیل کنم، باید مدرک یا صلاحیت خاصی
‫داشته باشم؟
‫چون من یکم فقیرتر از شمام
‫قراره دهنم رو ببندم و سرم رو پایین بندازم؟
‫آیین‌نامه مدیریت؟
‫این دیگه چجور آیین‌نامه مدیریت مزخرفیه؟
‫چطور...
‫چطور می‌تونین با آدما اینطور رفتار کنین؟
‫حالا هرچی.
‫بازم کارت خلاف قوانینه.
‫صریحا ذکر شده.
‫- کارت اشتباهه. ‫- باید طبق رویه پیش رفت.
‫- ما باید بچسبیم به... ‫- کافیه.
‫آقا! مراقب باشین.
‫مراقب باش خراش روش نیفته.
‫- برو راست. ‫- از اونور.
‫نذارش اونجا.
‫باید روی کفپوش بذاریش. ‫روی زمین نذار.
‫خانم، جای خوبی نقل‌مکان کردی.
‫آپارتمان نوسازه هست.
‫نیازی به این رودربایستی نیست.
‫من واقعا...
‫دیگه نیازی نیست نگران خونه باشم.
‫اینجا تا سی سال خونه‌ی منه.
‫پس گمونم بشه گفت الان صابخونه‌ام.
‫آسانسور عزیز، روت حساب میرم.
‫لازم بود جلوی همه به این موضوع اشاره کنی؟
‫بنظر میاد هدفت فقط تحقیر کردنش بود.
‫قصدت چی بود؟
‫کارم عجولانه بود.
‫متاسفم.
‫باید از خانم جانگ عذرخواهی کنی، نه از من.
‫واقعا باورم نمیشه که خانم جانگ
‫واحد اجاره‌ای هست.
‫وقتی برای نماینده‌ی ساختمان نامزد شد، ‫همون موقع باید بررسیش می‌کردید.
‫آقای چوی، شما هم واقعا نمی‌دونستین؟
‫نه، نمی‌دونستم.
‫همه‌جا دخالت می‌کرد،
‫برای همین طبیعی بود فکر کنم مالک واحدشه.
‫کی تصورش می‌کرد که اونم ‫از واحدهای اجاره‌ایه؟
‫توی هر کاری سرک می‌کشید.
‫سانگ‌ته، اینطوری راجعش حرف نزن.
‫چطور می‌تونی بعد شنیدن تمام حرفاش، ‫اینطوری پشت سرش حرف بزنی؟
‫من فقط...
‫خانم جانگ حتی آدامس‌های چسبیده به زمین رو هم می‌کَند.
‫آره.
‫عشق و علاقه خانم جانگ نسبت به ترو ولیو
‫خیلی بیشتر از هر مالکیه.
‫مامان.
‫شاید این ترم بتونم بورسیه بگیرم.
‫باشه.
‫مامان.
‫حتی اگه صاحب این خونه نباشیم،
‫بازم زندگی شادی توی اینجا داشتم.
‫داشتم فکر می‌کردم دلیل شادیم چیه
‫و فهمیدم دلیلش تو بودی، نه این خونه.
‫چون تو خوشحالی.
‫مامان.
‫خونه که مهم نیست.
‫مهم شادی اهالی اون خونه هست.
‫دیگه میرم دانشگاه.
‫اینجا جای خوبیه.
‫مطمئنم فقط بخاطر لذت بردن ‫از غذای اینجا باهام تماس نگرفتین.
‫چرا می‌خواستین منو ببینید؟
‫خب، بخاطر پروژه شهرک جدید اومان هست.
‫باید واحدهای اجاره‌ای بیشتری از چیزی که ‫اول در نظر گرفته بودیم اضافه کنیم.
‫- چرا؟ ‫- واضح نیست؟
‫اون مقام ارشد ادعای حمایت از مردم عادی رو داره،
‫برای همین می‌خواد با اضافه کردن
‫واحدهای اجاره‌ای بیشتر به شهر جدید، ‫برای خودش نمایش راه بندازه.
‫افزایش عرضه‌ی مسکن
‫همراه با حمایت از اقشار آسیب‌پذیر...
‫تصویر خوبی از آدم می‌سازه.
‫سرآشپز رو عوض کردن؟
‫چرا احساس می‌کنم انگار دارم شِن می‌جوم؟
‫شما دارین از غذا لذت می‌برین؟
‫معده خیلی خوبی دارین،
‫بعد از اون بمبی که سمت من پرتاب کردی، ‫داری ازش لذت می‌بری؟
‫بیا یه چای بخور.
‫یه آپارتمان قیمت سرسام‌آوری داره، ‫بعد اونا انتظار دارن مجانی صاحبش بشن؟
‫دولت رسما داره ازم پول زور می‌گیره.
‫یعنی یه مشت اراذل هستن؟
‫لعنت به واحدهای اجاره‌ای.
‫دوست دارم از شر همه‌شون خلاص بشم.
‫[مدیر تاسیسات ترو ولیو]
‫چی شده؟
‫گفتین هر دو روز بهتون گزارش بدم.
‫بگو.
‫اینجا یه مدتیه
‫به خاطر درگیری بین واحدهای اجاره‌ای و واحدهای ملکی،
‫سرِ سوءاستفاده از امکانات مجتمع، کمی شلوغ شده.
‫احتمالا این قضیه برای رئیس پارک ‫سردرد بزرگی درست کرده.
‫انگار همیشه واحدهای اجاره‌ای مشکل‌زا هستن.
‫دزدهای کثیف، آپارتمان‌های منو پس بدید!
‫مگه دزد و اراذل هستین؟
‫چرا این ساعت باهام تماس گرفتین؟
‫اینو بخور. ‫برای سلامتیت مفیده.
‫شنیدم با واحدهای اجاره‌ای به مشکل خوردی.
‫منم از دست اونا خیلی کلافه‌ام.
‫مشکل درواقع اونا نیستن،
‫بلکه طرز نگاه بقیه نسبت به اوناس.
‫موضوع هرچی که هست،
‫واحدهای اجاره‌ای برامون دردسرساز هستن.
‫دولت...
‫دنبال اینکه آپارتمان‌هام رو مفت بدست بیاره.
‫چندتا بهشون دادم، الان بیشتر ازم می‌خوان.
‫یجور رفتار می‌کنن، انگار صاحبشون هستن.
‫می‌خوان واحدهای منو بگیرن و به اجاره بدن،
‫پس طبیعیه که مالک‌ها کفرشون دربیاد.
‫اختلاف بین واحدهای ملکی و واحدهای اجاره‌ای...
‫درسته. اختلاف.
‫بهتر نیست بین‌شون یه جنگی رو شروع کنیم؟
‫هیچی سرگرم‌کننده‌تر از تماشای ‫جنگ و دعوا نیست.
‫«ترکیب اجتماعی.» این دقیقا همون جور سیاستیه ‫که صاحب منصبان از خودشون درمیارن.
‫آدم‌هایی از طبقات اجتماعی مختلف که کنار هم زندگی کنن؟
‫این که یه جور خیال خام نیست؟
‫بیا روراست باشیم.
‫چرا واحدهای اجاره‌ای رو با نصب یه علامت
‫روی درهاشون مشخص نکنیم؟
‫برای اینکه با دشمنات بجنگی، ‫اول باید بدونی چه کسانی هستن.
‫درسته؟
‫بیخیالش اصلا.
‫نیازی نیست این‌قدر کار رو روی دوش کارمندا بذاریم.
‫فقط...
‫آقای پارک، تمام واحدهای اجاره‌ای رو افشا کن.
‫دارم ده میلیاردی که قولش رو دادم، آماده می‌کنم.
‫ولی یکم وقت می‌خوام تا ‫اینقدر پول نقد رو آماده کنم.
‫اگه تمام واحدهای اجاره‌ای رو افشا کنی،
‫می‌تونم سریع‌تر پول رو آماده‌ کنم.
‫تخم‌مرغ بهش زدی؟
‫تخم‌مرغ گرونه.
‫فقط واسه گیونک‌بوک تخم‌مرغ زدم.
‫هی، پس من چی؟
‫آدمای مسن هم به پروتئین نیاز دارن.
‫پس منم ازش بخورم.
‫البته. منم کربن نیاز دارم.
‫- برگشتی. ‫- آره.
‫خانم کانگ، هنوز اینجایی.
‫دیگه میرم.
‫حتما منتظرش بود.
‫قطعا کل روز دلتنگش بوده.
‫می‌دونین که صداتونو می‌شنوم؟ ‫من دیگه میرم.
‫خداحافظ.
‫به سلامت.
‫رئیس، شام خوردی؟
‫[آیین‌نامه مدیریت]
‫خانم کانگ، می‌تونی امروز اضافه‌کاری کنی؟
‫«اضافه‌کاری».
‫باورم نمی‌شه این حرف ‫این‌قدر قشنگ به نظر می‌رسه.
‫فکر کنم قلبم داره اضافه‌کاری می‌کنه.
‫این قانون مسکن اجاره‌ای خصوصیه.
‫توی بند دومش هم نوشته مستاجرها می‌تونن ‫شورای نماینده‌های خودشون رو تشکیل بدن.
‫ولی این آیین‌نامه رو شرکت سازنده همون موقع که
‫مردم تازه اسباب‌کشی کرده بودن نوشته
‫و دیگه یه بار هم اصلاحش نکردن.
‫ولی این بخش رو متوجه نمیشم.
‫همین قسمت آیین‌نامه.
‫این چی؟
‫این دو مرغ عشق رو ببین.
‫گنده‌بک، چیکار می‌کنی؟
‫براشون خوراکی ببریم؟
‫الان وقت این کارا نیست.
‫بهتره مزاح کارشون نشیم.
‫در رو ببند.
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫- چیزی لازم دارین؟ ‫- متاسفم.
‫حالت خوبه؟
‫خونریزی که نداری؟
‫خب...
‫برو بیرون!
‫فراموشش کردم.
‫خدایش...
‫چرا اینجا اومدین؟
‫باید یه چیزی بهتون بگم.
‫باشه.
‫خانم جانگ.
‫ازت می‌خوام کنار بکشی.
‫تو هم؟
‫از کارت بعنوان دبیر ارشد کنار بکش.
‫نظرت چیه از این به بعد
‫منم در کنار تو به‌عنوان یه رئیس دیگه ‫کارای مجتمع رو اداره کنم؟
‫پس با اصلاح قانون مسکن اجاره‌ای،
‫مجتمع‌هایی که 150 واحد اجاره‌ای یا بیشتر دارن،
‫باید یه شورای نمایندگان مستاجرها تشکیل بدن.
‫درسته.
‫ولی اینجا 1200 واحد اجاره‌ای داره.
‫پس چرا هیچ شورایی تشکیل ندادن؟
‫می‌تونیم یکی تشکیل بدیم.
‫داریم یه شورای واحدهای اجاره‌ای تشکیل میدیم.
‫مگه همچین شورایی هم داریم؟
‫توی آیین‌نامه‌ی ترو ولیو هیچ حرفی از ‫شورای نمایندگان مستأجرها زده نشده.
‫من همین‌جا این آیین‌نامه‌ی اشتباه رو اصلاح می‌کنم.
‫طبق قانون مسکن عمومی
‫و قانون مسکن اجاره‌ای خصوصی،
‫ساکنان واحدهای اجاره‌ای هم حق دارن ‫شورای نمایندگان خودشون رو تشکیل بدن.
‫چطوره تو پا پیش بذاری؟
‫من؟
‫از الان به بعد،
‫به‌عنوان نماینده‌ی مستاجرها، ‫صدای اون‌ها باش.
‫رئیس پارک...
‫[شورای نمایندگان مستأجران ‫انتخابات نماینده‌ی ساختمان]
‫آقای پارک، باهوش‌تر از اونی هستی که فکر می‌کردم.
‫همش به لطف اضافه‌کاری تو بود.
‫یادت نره حق اضافه‎کاریم رو بدی.
‫[مشخصات نامزد]
‫جانگ سوک‌جین می‌تونه عالی کارش رو انجام بده.
‫برای نمایندگی مستاجرها نامزد شدم.
‫قراره انتخابات برگزار بشه. ‫لطفا یه نگاهی بهش بندازین.
‫جانگ سوک‌جین هستم.
‫نامزد 1: جانگ سوک‌جین.
‫- من نامزد شدم. ‫- نماینده مستاجرها؟
‫برای بهتر شدن این مجتمع، ‫به نماینده‌های مستأجرها نیاز داریم.
‫[حق و حقوق 1200 خانوار رو نادیده نگیرید]
‫سلام. لطفا یه نگاه بهش بندازین.
‫انتخابات نمایندگان مستاجرها رو داریم.
‫نامزد 1: جانگ سوک‌جین.
‫شروع کنین.
‫سلام.
‫من جانگ سوک‌جین هستم، نامزد شماره‌ی یک
‫برای نماینده‌ی ساختمان در شورای نمایندگان مستاجرها.
‫من در یه واحد اجاره‌ای زندگی می‌‌کنم.
‫باورم نمیشه که من انتخاب شدم.
‫من با پرداخت یه مبلغ کم، دارم از آسایش و امکانات
‫مجتمع ترو ولی لذت می‌برم.
‫سلام.
‫اون یه واحد اجاره‌ای تحت مدیریت دولته.
‫می‌فهمم چرا بعضی از صاحب‌خونه‌ها ‫خودشون رو برتر از بقیه می‌دونن.
‫برای خرید این واحدها،
‫سال‌ها جون کندین،
‫آینده‌تون رو گرو گذاشتین
‫و از خیلی خوشی‌های زندگی گذشتین.
‫با این حال، ازتون می‌خوام
‫ساکنان واحدهای اجاره‌ای رو هم
‫عضوی از خانواده‌ی ترو ولیو بدونین.
‫ما هم نمی‌خوایم مثل یه مفت‌خور
‫که داره از ترو ولی سوءاستفاده می‌کنه، ‫اینجا زندگی کنیم.
‫دلم می‌خواد به‌عنوان یکی از ساکنان واحدهای اجاره‌ای، ‫با سربلندی اینجا زندگی کنم،
‫از حق و حقوقم بهره ببرم ‫و به مسئولیت‌هام هم عمل کنم.
‫کسی اینجا هست؟
‫چراغ‌ها روشن مونده.
‫من هم مسئولیت نگهداری
‫و مراقبت از امکانات این مجتمع رو مثل خونه‌ی خودم
‫به عهده می‌گیرم.
‫بفرما.
‫من، جانگ سوک‌جین،
‫من نماینده‌ی مستاجرها می‌شم
‫و برای همکاری با صاحبان ملک
‫و ساختن محیطی بهتر در ترو ولی تلاش کنم.
‫ممنونم.
‫[کاملا باهات موافقم. ‫اُمیدوارم که انتخاب بشی!]
‫«ازت حمایت می‌کنم.»
‫«ممنونم.»
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫[رئیس جانگ سوک‌جین ‫انتصابتون مبارک!]
‫- تبریک میگم. ‫- تبریک میگم.
‫مرسی!
‫از همگی ممنونم!
‫اینم از شهادتنامه شما.
‫«رئیس جانگ سوک‌جین.»
‫«بدین‌وسیله شما به‌عنوان رئیس ‫شورای نمایندگان مستأجران منصوب می‌شوید.»
‫تبریک میگم.
‫مرسی.
‫گواهی خودمو گرفتم.
‫مشتاق همکاری با شما هستم.
‫رئیس پارک!
‫تمام تلاشم رو می‌کنم
‫تا عاشق ترو ولیو بشم.
‫مشکلی نیست یکم کمتر عاشق ترو ولیو باشین.
‫نه، من خیلی ترو ولیو رو دوست دارم.
‫همه نگاش کنین.
‫مادران جوان. ‫خدای من.
‫بگیر.
‫تبریک میگم، رئیس جانگ.
‫من بابت قبل واقعا عذر می‌خوام.
‫اشکال نداره. ‫من فراموشش کردم.
‫بیاین از الان باهم همکاری کنیم.
‫رئیس جانگ!
‫چطوره یه عکس باهم بگیریم؟
‫- جمع بشین. ‫- بیاین عکس بگیریم.
‫بیا اینجا.
‫خیلی‌خب. خدای من.
‫چیه؟
‫رئیس پارک.
‫- رئیس پارک، شما باید بیاین اینجا. ‫- متاسفم.
‫بسیارخب.
‫با شماره سه بگین «سوک‌جین».
‫آقای چوی!
‫یک، دو، سه.
‫- سوک‌جین. ‫- سوک‌جین.
‫[رئیس شورای نمایندگان مستأجران ‫جانگ سوک‌جین]
‫قدم زدن توی مجتمع حالا که رئیس شدم،
‫یه حس دیگه‌ای داره.
‫لعنتی.
‫لعنتیا همیشه توی اینجاها آشغال می‌ریزن.
‫خدای من.
‫خانم جانگ، شما دیگه رئیس شدی.
‫شاید بهتره مراقب حرف زدن‌تون باشین.
‫اه، درست میگی.
‫درست میگی. ‫بهتره دیگه خیلی احتیاط کنم.
‫ولی رئیس پارک،
‫من اهمیتی نمیدم
‫قبلا کی و چکاره بودی
‫یا توی گذشته چه کاری انجام دادی.
‫چی؟
‫اهمیتی نداره وقتی خانواده جعلی ساختی
‫و خودت رو رئیس کردی
‫چه قصد و نیتی داشتی.
‫احساس می‌کنم
‫تورو خدا از آسمون‌ها فرستاده ‫تا این مجتمع رو
‫به جای بهتری برای ماها تبدیل بکنی.
‫همین کافی نیست؟
‫پس این همه سال کجا بودی؟
‫خدای من. صاحب سگه.
‫باز خرابکاری سگش رو تمیز نکرد.
‫دفعه‌ی قبل هم اینکارو کرد.
‫چوکو!
‫هی!
‫باید خرابکاری سگت رو تمیز کنی!
‫جای بهتر...
‫[نتایج انتخابات]
‫[بررسی واحد اجاره‌ای من]
‫بهش گفتم واحدهای اجاره‌ای رو افشا کن، ‫درعوض رفته اینکارو کرده؟
‫دارن داوطلبانه خودشون رو افشا می‌کنن.
‫اصلا منطقی نیست.
‫این...
‫جادوی پارک هه‌کانگه؟
‫سرگرم‌کننده‌اس...
‫ولی یجورایی ناراحتم.
‫من اومدم.
‫فکر کنم هنوز سرکاره.
‫چه ریخت و پاشی کرده.
‫چی؟
‫لعنتی. بعد همیشه بخاطر این چیزا ‫سر من غر می‌زنه.
‫هر وقت یه کار غیرمعمول می‌کنم، ‫آخرش خرابکاری می‌کنم.
‫این چیه؟
‫[دفتر ثبت تراکنش‌ها]
‫[بازرسی چراغ‌های پارکینگ ‫(انجام نشده)]
‫[تعمیر ترک‌های مسیر عبور ‫(کاهش حجم کار)]
‫[بازرسی ترک‌های دیوار بیرونی ‫(انجام نشده)]
‫[تعمیرات کاشت فضای سبز ‫(تعدادها جعل شده)]
‫تو...
‫چطور تو...
‫توی دفتر مدیریت اینکارو می‌کنی؟
‫داشتی چه غلطی می‌کردی؟
‫چیزی نیست.
‫نیازی نیست بدونی.
‫اتفاقا یه چیزی هست.
‫با پولی که از این راه بدست آوردی ‫منو حمایت مالی کردی؟
‫با پول کثیف؟
‫چه پول کثیفی؟
‫چیزی به نام پول کثیف نداریم.
‫پول، پوله.
‫کانگ هاجونگ.
‫پس دیگه چیکار از دستم برمی‌اومد؟
‫با حقوق خودم چطور باید ‫شهریه دانشکده حقوق رو می‌دادم؟
‫تو که گفتی پول زیادی درآوردی.
‫گفتی حقوق خوبی می‌گیری!
‫پس بخاطر همین پول زیادی درمی‌آوردی.
‫منه احمق رو بگو که حرفت رو باور کردم.
‫تو نیازی نیست نگران این باشی. ‫خودم دارم حلش می‌کنم.
‫همین الان تمومش کن.
‫اصلا می‌دونی خودتو وارد چه کاری کردی؟
‫من فقط کاری که گفتن رو انجام دادم
‫و بخاطرش پول گرفتم.
‫هاجونگ!
‫مگه دیوونه شدی دختر؟ ‫کانگ هاجونگ!
‫نه...
‫من دیوونه بودی که با اون
‫خوردم و خوابیدم و درس خوندم.
‫آقای چوی...
‫من واقعا متاسفم
‫ولی دیگه نمی‌تونم اینکارو بکنم.
‫واقعا دیگه باید استعفاء بدم.
‫پس لطفا از طرف من به آقای لی بگین.
‫هاجونگ.
‫اگه نمی‌تونی اینکارو بکنی،
‫می‌تونی پیشنهاد آقای لی رو قبول کنی.
‫نه، به اونم نیاز ندارم.
‫بهتره اینکارو نکنیم.
‫این موضوع...
‫می‌تونه موضوع مرگ و زندگی برای ما باشه.
‫دارم میگم که دیگه نمی‌تونم.
‫وانمود می‌کنم که حرفت رو نشنیدم.
‫دفترحساب دارم.
‫هاجونگ.
‫هرکاری تا الان انجام دادیم رو ثبت کردم.
‫اگه...
‫اگه بذاری استعفاء بدم،
‫از شر اون دفتر خلاص میشم
‫و بقیه عمرم رو ساکت زندگی می‌کنم.
‫هاجونگ!
‫[رئیس لی چانگ‌وون]
‫من...
‫یه مشکل فوری پیش اومده، قربان.
‫اون یه دفتر حساب‌وکتاب دست‌نویس داره؟
‫باورنکردنیه.
‫پس فکر کرده می‌تونه ازم باج بگیره؟
‫خیلی حیله‌گره، نه؟
‫قربان، من واقعا خبر نداشتم.
‫ولی بنظر نمیاد که قصد بدی ازش داشته باشه.
‫اگه فقط اجازه بدید از کارش استعفاء بده...
‫نمی‌تونم آزاد بذارمش.
‫گفت اگه استعفاء بده، ‫ساکت زندگیش رو می‌کنه.
‫دختر قابل‌اعتمادیه.
‫آقای چوی، خیلی آدم ساده‌ای هستی.
‫عذر می‌خوام؟
‫اون از مدت‌ها پیش داشت با دقت برای این روز آماده می‌شد.
‫چطور میشه به کسی اعتماد کرد
‫که یک موشک سمتت نشونه گرفته؟
‫اون...
‫اون تا الان...
‫داشت باهامون همکاری می‌کرد.
‫فقط دنبال خروج از کاره.
‫می‌تونیم بهش اعتماد کنیم.
‫می‌دونی...
‫واقعا از این بدم میاد که ‫مجبور باشم کفش خیس بپوشم،
‫بعد از دستشویی نتونم دست‌هامو بشورم،
‫یا بعد از ورزش نتونم دوش بگیرم...
‫از این جور چیزا.
‫واقعا از این حس بیزارم.
‫منو خیلی مضطرب می‌کنه.
‫ولی الان،
‫کانگ هاجونگ باعث میشه ‫چنین حسی بهم دست بده.
‫مضطربم می‌کنه.
‫احساس نگرانی می‌کنم.
‫[مدیر حسابداری ‫کانگ هاجونگ]
‫هی.
‫تو هم بیا.
‫زودباش. شروع کن.
‫تنهایی خسته‌کننده میشه. ‫زودباش.
‫باشه.
‫وقتی پوست کنار ناخنت ریش‌ریش می‌شه، ‫چیکار می‌کنی،
‫آقای پارک؟
‫می‌کَنیش یا همون‌جوری ولش می‌کنی؟
‫می‌کَنمش.
‫می‌دونستم.
‫حتی اگه خون هم بیاد، باز می‌کَنمش. ‫حالمو بد می‌کنه.
‫می‌تونی یه کاری برام انجام بدی؟
‫چه کاری؟
‫آخر شب آقای کیم باهات تماس می‌گیره.
‫کار خاصی نیست. ‫فقط کافیه رانندگی بکنی.
‫فقط سوار ماشین بشو ‫و هروقت گفتم راه بیفت،
‫و هروقت گفتم، توقف کن.
‫کار آسونیه.
‫وقتی هم تموم شد،
‫بهت ده میلیارد رو میدم.
‫پس روت حساب میرم.
‫ماشین رو روشن کن و منتظر بمون.
‫باهاتون تماس می‌گیره.
‫پارک هه‌کانگ هستم.
‫آره، می‌دونم.
‫البته، صداتو شناختم.
‫ماشین روشنه؟
‫بله.
‫خیلی‌خب.
‫حالا آروم گاز بده ‫و برو توی خیابون اصلی.
‫خوبه.
‫مستقیم برو
‫بعد به سمت چپ بپیچ و وارد خیابون اصلی بشو.
‫باشه. دارم به چپ می‌پیچم.
‫خوبه. ‫رانندگیت خوبه.
‫تقریبا داره تموم میشه.
‫[بعدا باهم کیک برنجی تند بخوریم]
‫چطوره الان یکم سرعتت رو بیشتر کنی؟
‫سیصد متر جلوتر باید یه ایستگاه اتوبوس باشه.
‫می‌بینیش؟
‫بله، می‌بینمش.
‫زنی که اونجا وایستاده رو...
‫زیر بگیر و له‌ش کن.
‫پارک هه‌کانگ...
‫باشه.
‫دارم میام سراغت.
‫این ده میلیاردت.
‫بهت گفتم وقتی کارتو انجام بدی، ‫پول رو بهت میدم.
‫می‌تونی با این پول رئیس سابقت رو نجات بدی.
‫وقتی مریضه، ‫نباید همون‌جا تنهاش بذاری.
‫فقط کافی بود
‫زنی که اونجا ایستاده بود رو زیر بگیری.
‫تو کارهای سخت‌تر از اینم انجام دادی،
‫ولی نتونستی یه کار ساده‌ رو انجام بدی؟
‫من شاید آدم بدی باشم،
‫ولی تو یه آشغالی.
‫آشغال؟
‫داری با کسی که ازت خوشش میاد،
‫خیلی بد برخورد می‌کنی.
‫من با آدمای آشغال قرار نمی‌ذارم.
‫پس باهام چیکار می‌کنی؟
‫فکر کنم
‫می‌تونم اوضاع رو برات خیلی جالب کنم.
‫»» ترجمه از سیروس فخری ««
‫پیشنهاد می‌کنم یه گشت امنیتی راه بندازیم.
‫باید به همه نشون بدیم که بیشتر از هر کسی
‫دل‌مون برای اینجا می‌سوزه.
‫خدای من! این دیگه چیه؟
‫اینجا مهدکودک گیونگ‌بوکه.
‫رئیس پارک، این یکی رو باید شما وارد عمل بشین.
‫خب معلومه، من رئیس اینجام.
‫واقعا ساختمان این‌قدر زود فرسوده شده؟
‫نه، ساختش از اول بی‌کیفیت بوده.
‫همسر رئیس پارک؟
‫پس خودتی...تو می‌خواستی خواهرم رو بکشی.
‫پونصد میلیون چطوره؟
‫مطمئنم از پولی که برای ‫نقش همسر پارک هه‌کانگ گرفتی بیشتره.
‫اگه می‌خوای آزاد بشه...
‫پلیس! در رو باز کنید!
‫...دفتر ثبت رو برام بیار.
‫ساده‌ست، نه؟
‫این از عهده‌ی تو خارجه. ‫دفتر رو بده به من.
‫نمی‌تونم تحویلتش بدم.