‫رسیدیم به مهمونی مجردی جردن...
‫یادم نمیاد چه سالی بود.
‫احتمالاً ۸۹ یا ۹۰ بود.
‫همه‌مون تو فرودگاه جی‌اف‌کی ‫جمع شدیم، ۲۵-۳۰ نفر بودیم.
‫اون موقع دستگاه‌های ‫فروش خودکار قدیمی بود
‫که می‌تونستی ازشون سوپ بگیری.
‫و اون کله‌خراب ارشد
‫ساعت ۶ صبح برامون توضیح داد که ‫گرمی سوپ باعث میشه
‫کوالود بیشتر فاز بده.
‫همه‌مون دور اول کوالودها رو شروع کردیم.
‫تا برسیم تو هواپیما،
‫دیگه قشنگ تو فضا بودیم.
‫تو استرتون، ما تو دنیای ‫خودمون زندگی می‌کردیم.
‫همه چی دست خودمون بود.
‫هیچ چیزی از بیرون رومون تاثیر نمی‌ذاشت.
‫تو طول پرواز، یه عالمه آدم بودن که
‫تو هواپیما کوکائین می‌کشیدن بالا.
‫دخترایی بودن که پیش ما راحت بودن.
‫دخترای خوشگل بودن،
‫دخترای به شدت زشت بودن،
‫کسایی که داشتن رو میز هر ‫کاری دوست داشتن می‌کردن.
‫دیوونه‌خونه بود.
‫قشنگ یادمه که تو سوئیت راه می‌رفتم
‫و هم‌زمان با بقیه معاشرت هم می‌کردم.
‫مثل لاین‌های سبقت تو بزرگراه.
‫وسط مهمونی مجردی،
‫یه یاروی خاصی اونجا بود
‫که بعد مصرف می‌گفت:
‫«من یه فکری دارم.»
‫«من می‌خوام برم زیر این میز شیشه‌ای،
‫و یکی از شما
‫باید روی میز بشینه.
‫اینجوری، به نظر میاد
‫انگار روی من نشستن.»
‫تو کمتر از هفت ثانیه، یکی داوطلب شد.
‫همه چیز در مورد مواد، دختر و پول بود.
‫ما قوانین رو تعیین می‌کردیم.
‫اینجا استرتون کوفتی بود.
‫[مونت لیامویگا - سینت کیتس]
‫وای!
‫باورنکردنیه، مگه نه،‌ راس؟
‫ما هر روز این کارو می‌کنیم.
‫می‌ریم به آتش‌فشان‌هایی که ‫دریچه‌های بخار و سنگ آهن دارن.
‫و جردن خیلی باحاله.
‫اصلا دستشو نمی‌سوزونه.
‫مردای واقعی می‌تونن سنگ‌هایی ‫که ازشون دود بلند می‌شه رو نگه دارن.
‫نه، مردای واقعی سنگ دود می‌کنن.
‫درسته.
‫بذار پیداش کنم.
‫ایناهاش.
‫جردن، رو یه یخدون ‫نشسته بود و یکم نشئه بود.
‫فقط تماشا کن و ببین.
‫ای وای.
‫کوالود زده بود و سعی داشت ‫تعادلش رو روی آب پیدا کنه
‫در حالی که ما اصلا حرکت نمی‌کردیم.
‫تو اسکله بودیم.
‫عاشق نشئه بودن بود. ‫[راس پورتنوی - دوست جردن بلفورت]
‫من تو لانگ آیلند زندگی می‌کردم. ‫اسب‌سواری رو شروع کردم.
‫فکر می‌کنم مارتا استوارتم.
‫کلاسای آشپزی میرم، ‫کلاسای نوشیدنی‌شناسی میرم.
‫اگه قراره یه بطری نوشیدنی دو هزار دلاری بخرم، ‫[نیدین ماکالوسو]
‫می‌خوام بدونم اسم انگورشه یا اسم مکانشه.
‫اگه بخوام یه صندلی بخرم،
‫می‌خوام بدونم مدل لویی ‫چهاردهمه یا لویی شانزدهم.
‫به نظرم جردن قطعا داشت تو رویای خودش زندگی می‌کرد،
‫و منم یکی از رفیقای پایه‌ش بودم.
‫یه دوران دیوونه‌وار و عجیب بود.
‫این ویدیو مربوط به چرخ ‫زدن دور نیوپورت رود آیلنده.
‫ما هلیکوپتر رو از روی ‫قایق تفریحی بلند کردیم.
‫و اینا همه‌شون عمارت‌های نیوپورتن.
‫[نیوپورت، رود آیلند]
‫اوه، خدای من.
‫واژه‌ای واسه اینکه بگم ‫چقدر ولخرج بود وجود نداره.
‫و آره، خوش می‌گذشت.
‫ولی نمی‌فهمیدم که این یه تله بود.
‫موفقیت‌های جردن و دارایی‌هاش
‫و همه اینا، به همه توی ‫استرتون انگیزه می‌داد
‫تا بیشتر پول در بیارن.
‫این یه چیز دیگه‌ای بود ‫که می‌خواستیم بهش برسیم.
‫من همون موقع به خودم گفتم، هاوی،
‫اگه ماهی ۱۰۰ هزار دلار درنمیاری،
‫باید یه تفنگ برداری،
‫بذاری تو دهنت، و ماشه رو بکشی.
‫اوایل کار استرتون،
‫ما واقعاً فقط با سهام‌های ‫ارزون‌قیمت کار می‌کردیم.
‫بعدش وقت این رسید که سطح کارو ببریم بالاتر.
‫شروع کردیم به درگیر شدن ‫تو عرضه‌ی اولیه‌ی سهام،
‫همون آی‌پی‌او.
‫پس اون بخش از فیلم کاملا درست بود.
‫ای‌پی‌او همون عرضه اولیه‌ی سهام تو بورسه.
‫یعنی اولین باری که یه سهم برای فروش
‫به عموم مردم عرضه میشه.
‫بیل گیتس امروز صبح حدود ‫۲۰۰ میلیون دلار پولدارتر شد.
‫مایکروسافت یه رکورد ‫جدید تو وال استریت ثبت کرد.
‫فقط فکرشو بکن اگه سهام اپل ‫رو همون اولش خریده بودی.
‫فقط فکرشو بکن اگه سهام ‫مایکروسافت رو می‌خریدی.
‫جوونایی که تو دهه ۲۰ زندگیشون ‫بودن با خودشون می‌گفتن، «چرا من نه؟» ‫[جوزف بورگ - مسئول کمیسیون امنیتی آلاباما]
‫مردم می‌خواستن تو این ‫عرضه‌های اولیه شرکت کنن
‫چون راهی بود که یه شبه بارتو ببندی. ‫[ریچارد برانسون - شریک استرتون اوکمونت]
‫می‌تونستی تو یه روز پولتو سه برابر کنی.
‫جردن بلفورت برای عرضه‌های اولیه‌ای معروف شد ‫[جیسون لئوپولد - خبرنگار ارشد تحقیقی بلومبرگ]
‫که اونقدر خوب بودن که نمی‌شد باورشون کرد،
‫ولی اونقدر پیچیده بود که درک اینکه
‫این معاملات دقیقا چی هستن، سخت بود.
‫و کاری که من می‌خواستم بکنم این بود ‫که یه جورایی سر از کارشون دربیارم.
‫برای همین درخواست قانون ‫آزادی اطلاعات رو ثبت کردم.
‫اسناد نشون می‌دادن که این عرضه‌های ‫اولیه مرتبط با استرتون اوکمونت
‫کلاهبرداری پامپ و دامپ بودن.
‫پامپ و دامپ اساساً اینجوری بود که شرکت
‫موجودی یه سهام رو می‌خره...
‫با یه قیمت خیلی پایین...
‫دستکاریش می‌کنه تا برسه ‫به یه قیمت خیلی بالاتر.
‫حالا ما تلفن رو برمی‌داشتیم و اون ‫سهام رو به سرمایه‌گذارها می‌فروختیم.
‫همین باعث می‌شد قیمت ‫سهام از اونم بالاتر بره.
‫بعد از دستکاری کردن سهام...
‫تو بازار خالیش می‌کردن. ‫بفروش، بفروش، بفروش.
‫حالا همه‌مون سهام رو می‌فروختیم.
‫شرکت‌ها سود می‌کردن.
‫سهام سقوط می‌کرد.
‫و در نهایت، اکثر مشتری‌ها...
‫همه چیزشونو از دست می‌دادن.
‫این یه روش کلاسیک پامپ و دامپ بود.
‫خب تو یه عالمه بچه‌ی جوون داشتی
‫که هیچی از این کسب و کار نمی‌دونستن ‫[ایرا لی سورکین - وکیل]
‫و تمام روز پای تلفن سعی می‌کردن یه ‫عرضه اولیه خاص رو بندازن به بقیه.
‫تو داری کاری رو می‌کنی که هر عوضی‌ای توی بازار انجام می‌ده. ‫[ضبط: تماس فروش استرتون اوکمونت]
‫تو دیوونه‌ای.
‫مشکل همینه.
‫ممکنه فردا بی‌ارزش باشه.
‫داری سر نیم درصد ناله می‌کنی.
‫این مسخره‌ست.
‫اگه سهامو بفروشی خلی.
‫مال خودته. تو صاحبشی.
‫شایعه شده بود که ما داریم
‫پول تامین اجتماعی پیرزن‌ها رو می‌گیریم.
‫ما آدمای پولدار رو می‌خوایم. ‫اون همون آدمیه که تو می‌خوای.
‫داستان اون موقع این بود ‫[دونا سلسینجر - بخش تامین مالی استرتون اوکمونت]
‫که ما فقط با آدمای کله‌گنده ‫و پولدار تماس می‌گیریم.
‫باید حداقل سالی ۱۰۰ هزار تا درمی‌آوردی،
‫حداقل نیم تا یک میلیون دلار سرمایه داشتی،
‫و تو بازار سهام هم می‌بودی.
‫«مدل کسب‌و‌کارمون»
‫این نبود که یه آدم پاک رو ‫تبدیل به یه آدم بدکار کنه.
‫این بود که کسی که همین ‫الانش هم این کاره‌ست رو
‫تبدیل کنه به یه آدم بد واقعی.
‫[ماساچوست]
‫یه تماس از طرف استرتون اوکمونت داشتم.
‫اون یه عرضه اولیه داشت ‫به اسم بازار کامپیوتر.
‫و بهم گفت، «اوه، یه عرضه‌ی اولیه‌ی بزرگ داره میاد ‫[سرمایه‌گذار سابق استرتون اوکمونت]
‫و همه‌ی مشتری‌های ما میلیونرن.
‫و اگه با ما باشی، اوضاعت روبه‌راهه.»
‫و خب منم قبول کردم که بخرمش.
‫فکر کنم حدودای ۳۰ هزار دلار اینا بود.
‫و چطوری «بازار کامپیوتر» رو توصیف می‌کرد؟
‫اوه، یه شرکت فوق‌العاده بود.
‫حالا می‌بینی.
‫قراره ده برابر ارزش الانش بیارزه،
‫همین امروز.
‫و اونا دقیقاً می‌دونستن چی باید بگن.
‫خیلی حرفه‌ای بودن، می‌فهمی؟
‫اونا معمولاً اینطور نشون ‫می‌دن که می‌رن سراغ...
‫صاحبان کسب‌وکارای پولدار.
‫این توصیف به تو می‌خوره؟
‫نه، من فقط... یه رستوران ‫داشتم و می‌چرخوندمش.
‫سخت کار می‌کردم و اوضاعم بد نبود،
‫ولی تو اون سطح... تو ‫اون لیگ نبودم، می‌دونی؟
‫اونا دقیقا می‌دونستن دست ‫رو چه نقطه‌ضعفی بذارن.
‫تا به خودت می‌اومدی، قاطیشون شده بودی.
‫استرتون اوکمونت هدفش فقط ‫این بود: «بکش، بکش، پول دربیار.»
‫اصلا هیچ اهمیتی به سرمایه‌گذارها نمی‌دادن. ‫[جردن شاماه - معاون رئیس استرتون اوکمونت]
‫آیا متوجه بودی که، «هی، ‫این یه کلاهبرداری محضه؟»
‫که این یه طرح پامپ و دامپه؟
‫نه. نه، چون اولاً، من...
‫بازم میگم، من ۲۳ سالم بود.
‫هیچ‌چیزی از بازار بورس نمی‌فهمیدم.
‫قطعا با خودم می‌گفتم خیلی دیوانه‌واره
‫که چطور می‌تونن این‌قدر پول دربیارن.
‫ولی من خیلی بیشتر ‫حواسم به رابطه‌ام با اون بود.
‫آیا لحظه‌ای بود که با خودت بگی،
‫«ممکنه اینجا یه کار اشتباهی می‌کنیم؟»
‫آدم این‌جوری فکر نمی‌کنه.
‫که «خب، من دارم اینجا ‫یه کار اشتباهی می‌کنم.»
‫اگه بخوام صادق باشم، دلم ‫می‌خواست اون دروغ رو باور کنم.
‫اون سبک زندگی کورم کرده بود.
‫و، ام...
‫خدا به روش خودش هوامو داشت.
‫[نیویورک سیتی]
‫گفتی ۲۵ سالگی یا ۲۶ ازدواج کردین؟
‫ما ازدواج کردیم، فکر کنم ۲۳ سالم بود.
‫- پس تو ۲۲ سالگی باهاش آشنا شدم. ‫- اوه، خیلی سریع بود.
‫شیش ماه بعدش، نامزد کردیم.
‫شیش ماه بعدش هم، ازدواج کردیم.
‫شب قبل از عروسیمون، یه ‫دعوای خیلی وحشتناک کردیم
‫چون من حامله بودم، چون ‫قبل عروسیم حامله شدم،
‫و اونم تمام مدت نشئه بود.
‫و من از شدت عصبانیت داشتم منفجر می‌شدم.
‫و بهش گفتم، «شوخیت گرفته؟»
‫«من هر چی که می‌خوای رو بهت می‌دم،
‫و این طرز رفتار توئه؟»
‫و بعدش ۲۵۰ نفر مهمون داشتم
‫که داشتن می‌اومدن هتل مالیوهانا تو آنگویلا.
‫برای همین گفتم، «باشه.»
‫[آنگویلا]
‫جردن با هواپیما منو ‫از کالیفرنیا برد آنگویلا، ‫[اندرو گرین - دوست جردن بلفورت]
‫و تو یه اتاق بی‌نظیر مستقرم کرد.
‫برای پسری که از یه محله‌ی متوسط اومده بود،
‫راستش رو بخوای، خیلی شگفت‌انگیز بود.
‫همه اونجا بودن.
‫راب لوروسو، هاوی گلفاند، ‫همه‌ی دلال‌های رده‌بالا.
‫چی می‌تونم بگم؟ شبیه یه قصه و رویا بود.
‫این زوج دوست‌داشتنی دارن ‫تو عروسیشون می‌رقصن،
‫چیزی که من اصلا یادم نمیاد
‫چون فکر کنم همه‌مون از همون ‫موقع دیگه زیادی الکل خورده بودیم.
‫من یه ویدیو درباره‌ی این ‫تو تیک‌تاک درست کردم.
‫لباسم رو پوشیدم.
‫با یه لبخند رو لبم ظاهر شدم.
‫با این حال، از درون ‫عمیقاً ناراحت بودم.
‫شاید بتونی اینو تو چشمام تو عکس هم ببینی.
‫و خودم رو بردم پیش روان‌درمانگر.
‫اونقدر باهوش بودم که اینو بفهمم.
‫و فکر می‌کنم اون بهم کمک کرد ‫که عقلم رو از دست ندم.
‫خب پس برمی‌گردی، حالا ‫با این یارو ازدواج کردی.
‫می‌دونستی که تو ‫وال استریت کار می‌کنه.
‫آره.
‫ولی فکر کنم راستش فقط
‫یکی دو بار دیگه رفتم دفترش.
‫مطمئنم که از قصد منو ‫از دفتر دور نگه می‌داشت.
‫اون فقط داشت همه چیز رو کنترل می‌کرد.
‫لیک سوکسس - نیویورک]
‫جردن فهمید که برای دستکاری کردن یه سهام،
‫نمی‌تونی این کار رو فقط ‫با شرکت خودت انجام بدی.
‫باید با بقیه... کلمه‌ای که من ‫براش به کار می‌برم «هم‌دستی» هست.
‫باید با شرکت‌های دیگه می‌ریختی رو هم.
‫و بعد تو یکی از اتفاقات ‫بزرگ و تعیین‌کننده‌ی زندگیم،
‫به دفتر جردن احضار شدم، به همراه
‫یکی از شرکای رده‌پایین‌تر.
‫و اونا ازمون پرسیدن
‫که دوست داریم شرکت ‫کارگزاری خودمون رو داشته باشیم
‫تو فلوریدای جنوبی یا نه.
‫می‌تونستیم از نزدیک، یا یه صورت هم‌دست،
‫با استرتون کار کنیم و با هم معامله کنیم
‫تا کلی پول به جیب بزنیم.
‫من یه آدم مجرد بودم، پس برام،
‫تصمیم سختی نبود که پاشم برم اونجا.
‫خانواده‌ای نداشتم که بخوام نگرانشون باشم،
‫برای همین گفتم، آره، به نظرم پیشنهاد خوبیه.
‫[فورت لادردیل، فلوریدا]
‫و شرکت کارگزاری خودمون رو
‫به اسم بیلتمور تو ‫فلوریدای جنوبی باز کردیم.
‫ما عرضه‌ی اولیه انجام می‌دادیم
‫و دلال‌هامون رو هم دقیقاً به ‫همون شکل آموزش می‌دادیم.
‫پس هر چی جاه‌طلبی‌های ‫استرتون اوکمونت بیشتر می‌شد،
‫شرکت‌های دیگه‌ای رو هم راه انداختن.
‫بیلتمور،
‫مونرو پارکر.
‫و به نظر می‌رسید مستقل باشن،
‫ولی همه‌شون به استرتون اوکمونت وصل بودن.
‫کاری که می‌کردیم این بود ‫که با هواپیما می‌رفتیم نیویورک
‫با جت‌های شخصی.
‫می‌رفتیم پیش دنی و جردن برای شام.
‫درباره‌ی یه عرضه اولیه‌ی ‫جدید که تو راه بود بحث می‌کردیم.
‫یه استراتژی می‌چیدیم که ‫چطور قیمت‌ها رو تعیین کنیم.
‫دو، سه یا چهارتا شرکت مختلف داشتیم.
‫این کارتل ما بود.
‫تو حق نداری برای تعیین قیمت تبانی کنی،
‫ولی کاری که ما می‌کردیم دقیقا همین بود.
‫همه‌ش غیرقانونیه.
‫روز عرضه‌ی اولیه، تو اتاق ‫هیئت مدیره دیوونه‌خونه می‌شد.
‫وسایل پرت می‌شدن این‌ور اون‌ور.
‫ملت جیغ و داد می‌کردن.
‫من تقریبا ۸۰۰ هزار دلار
‫فقط تو حدود ۱۵ دقیقه ‫پورسانت درآوردم.
‫درآمدم ماهی ۱۳۰ تا ۱۴۰ هزار دلار بود.
‫یهو به خودمون اومدیم و دیدیم،
‫غرق پول و قدرت و شهرتیم.
‫عرضه‌های اولیه حسابی پول‌ساز ‫بودن، نباید دست‌کم گرفتشون.
‫مثل یه رویا بود.
‫باعث شد بتونم به پدرم کمک کنم،
‫بتونم به خواهرم کمک کنم،
‫بتونم از نامزدم جدا شم،
‫و از روی عذاب وجدان ‫بهش ماهی ۵ هزار دلار بدم.
‫فکر کنم بخش خوبش این بود که،
‫وقتی پدر و مادرم زنده بودن،
‫حسابی نازشونو خریدم و بهشون رسیدم ‫که ذوق‌مرگ شدن.
‫البته نه به معنای واقعی کلمه.
‫پدرم بهترین دوستم بود.
‫برای تولد ۶۰ سالگیش تو سزارز ‫آتلانتیک سیتی یه جشن تولد حسابی گرفتم.
‫تونستم پدرمو بازنشسته کنم.
‫و براش یه خونه بغل ‫خونه‌ی بهترین دوستش خریدم.
‫ماهی ۵ هزار تا به پدرم می‌دادم.
‫خیلیا ماهی ۵ هزار دلار از من می‌گرفتن.
‫یه مجرد جذاب بودم.
‫می‌دیدی مامانای دخترای ‫یهودی بهم زنگ می‌زدن
‫که با دختراشون دوست بشم.
‫زندگی همه‌ی آدمای اطرافم
‫یه جورایی وابسته به این بود ‫که من اینجور پولا رو دربیارم.
‫شدم رئیس باله‌ی شهر میامی.
‫و تو هیئت مدیره‌ی موزه ‫هنرهای معاصر هم بودم.
‫و زندگی خیلی هیجان‌انگیزی بود.
‫ما با هم معاشرت می‌کردیم. ‫خیلی با هم خوش می‌گذروندیم.
‫با هم می‌رفتیم مسافرت.
‫نیدین اینجاست.
‫وقت زیادی رو به عنوان دوست ‫و خانواده با هم می‌گذروندیم. ‫[دونا سلسینجر]
‫اون آدم‌ها رو می‌برد مسافرت.
‫منو ببین.
‫و خیلی از دوستای ما ‫با هم دوست بودن.
‫قسمت باحالش همین بود.
‫همه‌مون با هم وقت می‌گذروندیم...
‫با شوهرامون و بچه‌هامون.
‫سلام.
‫من یه بچه داشتم.
‫دخترم سال ۱۹۹۴ به دنیا اومد.
‫جردن و نیدین هم چندلر رو داشتن.
‫فکر کنم اون سال ۹۳ به دنیا اومد.
‫تولدت مبارک چندلر.
‫پس بچه‌ها با هم بازی می‌کردن. ‫با هم بزرگ شدن.
‫سلام.
‫خاطرات خیلی خوبی ‫تو اون قایق ساخته شد.
‫سال نو مبارک!
‫مهمونی‌هایی با حضور همسرا برگزار می‌شد.
‫بعدش یه سری مهمونی‌های دیگه بود
‫که زنا توش حضور نداشتن.
‫یه بار جردن گفت، ‫می‌خوایم بریم مسافرت جاده‌ای.
‫می‌خوایم بریم تو قایق تفریحی. ‫نُه تا مرد بودیم.
‫چی؟
‫باید قبل این‌که هلیکوپتر رو ‫ببری بالا برسی به ساحل.
‫یکی از شعارهای جردن این بود که، ‫«یادتون باشه،
‫عشق و حال بی‌وفایی حساب نمی‌شه.»
‫بهم گفتن که قراره آدمای خاصی بیان
‫جردن ۱۳ نفر رو با هواپیما آورد ‫تو این قایق تفریحی،
‫و ما نُه نفر بودیم.
‫افتضاح بود.
‫مواد دست به دست می‌شد.
‫جی‌.بی.
‫سلام راسی.
‫یه صحنه‌ای بود ‫که هیچ‌وقت یادم نمی‌ره.
‫آقا راس!
‫ناخدا بهم گفت، ‫«راس، باید اینو ببینی.
‫نگاه می‌کنم تو اتاق جردن
‫و این دو نفر رو می‌بینم
‫که جردن وسطشونه.
‫و می‌تونستی ببینیشون
‫و می‌تونستی اون قیافه‌اش رو ببینی.
‫و اینا دارن سعی می‌کنن ‫باهاش صمیمی بشن.
‫فرهنگ استرتون کاملاً
‫بر اساس دنبال کردن لذت‌های الکی طراحی شده بود.
‫یه بخشیش هم یه دوز حسابی ‫از جنسیت‌زدگی بود.
‫استرتون اوکمونت داره ‫کلی پول درمیاره
‫و مثل میلیونرها ‫زندگی می‌کنن.
‫ولی وقتی سرمایه‌گذارها ‫می‌خوان سهامشون رو بفروشن،
‫استرتون اوکمونت اغلب قبول نمی‌کنه،
‫چون می‌دونن که این سهام ‫قراره سقوط کنه.
‫دلال از مشتری می‌شنوه که، ‫«می‌خوام بفروشم.
‫«می‌خوام ۱۰ هزار سهم از ‫شرکت ای‌بی‌سی رو بفروشم.»
‫«باشه.»
‫اون یه برگه‌ی فروش می‌نویسه.
‫ما اون تیکه‌کاغذ لعنتی رو ‫پاره می‌کردیم.
‫یعنی، غیرقانونی‌تر ‫از این دیگه نمی‌شه.
‫چاره‌ای ندارم، انگار نمی‌تونم از این در بیام. ‫[ضبط: تماس با سرمایه‌گذار استرتون اکمونت]
‫وبال گردنم شده.
‫دیگه عقلم به جایی قد نمی‌ده.
‫حس می‌کنم مثل یه گوزنم که از درخت ‫آویزون شده و ازش خون می‌چکه.
‫من باید از این وضع در بیام.
‫می‌دونی چقدر خریدی؟
‫حدود ۷۲ هزار دلار بود، که ‫اون موقع پول خیلی زیادی بود.
‫من فقط یه کارگر ساده‌ام.
‫اون تمام پولی بود ‫که اون زمان داشتم.
‫دستم به هیچکس نمی‌رسید ‫که همه چی رو بفروشم.
‫و با خودم گفتم، وای خدای من. ‫گفتم این خیلی بده.
‫قرار نیست پولمون رو پس بگیریم.
‫اونجا بود که ‫تصمیم گرفتم وکیل بگیرم.
‫رفتم پیش وکیل، ‫[بوستون، ماساچوست]
‫بهش توضیح دادم چی شده،
‫و رفتم برای داوری.
‫داوری اساساً اینه که،
‫ازتون شکایت می‌شه چون ‫کارهای غیرقانونی کردین
‫که برای مشتری ما کلی آب خورده.
‫من اونقدر پرونده شکایت داشتم
‫که نمی‌تونم بهت بگم ‫تعدادشون چقدر بود.
‫تو داوری می‌گفتن، «اوه، ‫اون یه مولتی‌میلیونره،
‫و سالی فلان قدر پول درمیاره و این حرفا.»
‫و این درست نبود
‫چون استرتون اوکمونت وقتی حساب باز می‌کردم
‫سند اصلی رو دستکاری کرده بود.
‫اونا دارایی خالص منو خیلی بالا برده بودن.
‫اونا حقوق سالانه‌ی منو ‫الکی بالا نوشته بودن.
‫دکتر پپر رو فروخت و ‫این اس‌ام‌تی هلث‌کر رو خرید؟
‫گفتم، من همچین اجازه‌ای ندادم.
‫اونا مدارک و ‫اینجور چیزا رو جعل کرده بودن.
‫ما سه روز جلسه داوری داشتیم.
‫پرونده رو بردیم.
‫وقتی چک داوری اومد،
‫رفتم پیش وکیل،
‫خواستم دستمزد و هزینه‌هاش رو بدم.
‫در نهایت چیزی که دستم رو گرفت
‫اگه درست یادم باشه... ‫خیلی نبود.
‫من سه تا بچه داشتم
‫و خرج دانشگاه و اینجور چیزا بود.
‫می‌خواستیم ازش برای خانواده‌ام، ‫برای آینده استفاده کنیم.
‫دیگه رفت.
‫[لیک سوکسس، نیویورک]
‫استرتون اوکمونت می‌بازه.
‫ولی تهش،
‫نتیجه‌ی داوری اینه که ‫یه جریمه میدی.
‫در نهایت، این فقط می‌شه
‫هزینه‌ی انجام کار برای ‫استرتون اوکمونت.
‫و نگرش جردن این بود که ‫این هزینه، در واقع،
‫فقط بخشی از کاره، ‫تقریبا مثل یه مغازه که،
‫۳ درصد دزدی ‫تو درآمدش لحاظ می‌شه.
‫فکر نمی‌کنم اون حتی نگران
‫حسابرسی‌ها و بخش رعایت قوانین بود.
‫چون یادمه می‌گفت،
‫«هر چی بیشتر باز نگهش دارم، ‫بیشتر پول درمیارم،
‫برای همین با پول دادن ‫کارم رو راه می‌ندازم و میرم جلو.»
‫فقط در حد یه اخطار کوچیک جریمه می‌شد.
‫فکر کنم یکی از جریمه‌ها ‫۱ میلیون دلار بود.
‫۱ میلیون دلار پول زیادی بود،
‫ولی نه وقتی که ده‌ها ‫میلیون دلار به جیب می‌زنی.
‫من برای یه جلسه‌ی داوری ‫رفتم لاس وگاس و عالی بود.
‫یادم نمیاد بردم یا باختم،
‫ولی دو هفته تو وگاس بودم.
‫برادرزاده‌های کوچیکم رو ‫با هواپیما آوردم اونجا.
‫اون موقع کوچیک‌تر بودن.
‫و بهترین روزای ‫عمرمون رو گذروندیم.
‫و این مرامی بود که ‫تو اکوسیستم ما وجود داشت.
‫اگه قدرت داری، می‌تونی
‫هر کاری که دلت می‌خواد بکنی ‫و قوانین برات صدق نمی‌کنه.
‫طولی نکشید که شکایات داوری
‫به سمت ما سرازیر شد.
‫یه شرکت معمولی شاید ‫سالی چندتا دونه از اینا داشت.
‫ما خیلی بیشتر از ‫چندتا داشتیم.
‫این به مقامات هشدار داد
‫که دیگه وقتشه واقعا بررسی کنن ‫ببینن اینا دارن چیکار می‌کنن.
‫اتفاقی روزنامه رو برداشتم
‫و دیدم که ‫یه مقاله هست
‫درباره اینکه کمیسیون بورس داره ‫روی استرتون اوکمونت تحقیق می‌کنه.
‫جردن دقیقا بعد از چاپ مقاله بهم زنگ زد
‫و گفت، باید باهات حرف بزنم.
‫گفتم، «کدوم گوری بودی؟»
‫الان دارن در موردت تحقیقات انجام می‌دن.
‫مثل فیلم اسکورسیزی، ‫اونا رو بردیم تو یه اتاق.
‫من توش شنود گذاشته بودم
‫و کولر رو تا ته ‫زیاد کرده بودیم
‫که حس می‌کردی ‫قطب جنوبه.
‫اون صحنه‌ی فیلم درباره‌ی دما،
‫من خودم ندیدمش، ولی باورش می‌کنم.
‫جردن مدام حس می‌کرد ‫شکست‌ناپذیره.
‫من باید گزارش تهیه می‌کردم
‫و می‌دونستم تمام این ‫تحقیقات داره انجام می‌شه.
‫و تقریبا مثل
‫فضای «اگه می‌تونی منو بگیر» بود.
‫ما مدام سعی می‌کردیم ‫یه قدم جلوتر باشیم.
‫کمیسیون بورس...
‫قضیه‌شون خنده‌دار بود ‫[سال ۲۰۱۰]
‫اونقدرام آدمای باهوشی نبودن.
‫من اصلاً احترام زیادی ‫براشون قائل نبودم.
‫دیدگاهمون این بود که گور بابای کمیسیون بورس.
‫یه وکیل می‌گیریم تا خودشون ‫جمعش کنن، حالا هرچی.
‫راستش رو بخواین، ‫بدون اینکه بخوام توهین کنم،
‫کارشون به شدت کند ‫و به طرز افتضاحی بی‌تاثیر بود.
‫سلام.
‫هر وقت خبری به گوشمون می‌رسید، ‫خیلی زود به عنوان چرت و پرت...
‫رد می‌شد، می‌گفتیم ‫«همه‌ش چرته.»
‫ما مطمئن بودیم که ‫هیچکس حریفمون نمیشه.
‫[ماساچوست، نیویورک]
‫چند هفته پیش، ‫با پسرم رفتیم فروشگاه پولو...
‫و اونجا یه پلیور بود که عکس ‫یه خرس تدی روش داشت. ‫[هاوی گلفاند - شریک در استرنتون اوکمونت]
‫قیمتش ۲۵۰ دلار بود و من نخریدمش.
‫اون موقع‌ها، هیچ‌وقت به ‫اتیکت قیمت نگاه نمی‌کردم.
‫فقط می‌خریدمش.
‫اون موقع، تو پرانتز بگم،
‫با دختری که نوشیدنی می‌فروخت دوست بودم.
‫توی یه کلوپ خیلی شیک کار می‌کرد.
‫از همون اول تا الان با هر کی ‫که دوست شدم...
‫یکی از یکی جذاب‌تر بودن.
‫به اینجا میگن «مایل معجزه».
‫حالا چرا؟
‫چون اگه اونقدر پول داشته باشی ‫که بتونی از اینجا خرید کنی،
‫واقعاً یه معجزه‌ست.
‫همه برندهای لوکس اینجا هستن.
‫رالف لورن، ‫کریستین دیور، گوچی.
‫تیفانی هم اونجاست.
‫اون زمان، من ۵۰۰ تا ‫قالب صابون تیفانی خریدم...
‫فقط چون ازشون خوشم اومده بود.
‫رولکس، پاتوقم بود...
‫چون به ساعت اعتیاد داشتم.
‫حدود ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۴۰۰٬۰۰۰ دلار...
‫ساعت جمع کرده بودم.
‫چیزایی می‌خریدم که شما ‫تو عمرتون هم نمی‌خریدین.
‫یه جا صابونی جیانی ‫ورساچه خریدم ۱۶۰۰ دلار.
‫هنوزم دارمش و نگاش می‌کنم ‫و می‌گم، فازم چی بود؟
‫آخه کی ۱۶۰۰ دلار میده پای یه جا صابونی؟
‫همه‌جا با لیموزین می‌رفتم.
‫مردم مسخره‌ام می‌کردن ‫و می‌گفتن چیکار می‌کنی،
‫با لیموزین میری تا دم صندوق پست؟ ‫[جردن شاماه - معاون استرتون اوکمونت]
‫یه خیاط داشتن که می‌اومد...
‫و برای آدما کت و شلوارهای سفارشی می‌دوخت.
‫می‌پریدیم تو هلیکوپتر ‫که بریم گلف بازی کنیم،
‫و همون روز برمی‌گشتیم.
‫سلام بچه‌ها.
‫راس اسپیلبرگ.
‫احتمالاً رو پنج شیش تا قایق تفریحی بودم... ‫[راس پورتنوی - دوست جردن بلفورت]
‫تا اینکه جردن قایق «نیدین» رو خرید.
‫جردن داد ۸ متر به طولش اضافه کردن...
‫تا بتونه یه باند هلیکوپتر ‫روش بسازه.
‫رفتیم مونت کارلو.
‫پول حواله کرده بودم اونجا...
‫و شاید فقط دو ساعتی اونجا بودیم...
‫که تقریباً ۱ میلیون دلار بردم. ‫[ریچارد برانسون - مدیر بالتیمور سکوریتیز]
‫واقعاً مصداق بارز این بود که ‫قدر جوونیمون رو نمی‌دونستیم.
‫اگه کارایی که توش دست داشتیم ‫اونقدر غیرقانونی نبود،
‫احتمالاً هنوزم داشتم ‫همون کارا رو می‌کردم.
‫کمیسیون بورس نسبتاً کند عمل می‌کرد.
‫اما بالاخره، کمیسیون ‫بورس گوشی رو برمی‌داره،
‫به یکی تو دفتر دادستانی آمریکا زنگ می‌زنه، ‫[ایرا لی سورکین - وکیل]
‫و میگه، «یه پرونده‌ی ‫خفن برات دارم.»
‫[دفتر میدانی اف‌بی‌آی - نیویورک سیتی]
‫گفتن پیراهن سفید نپوش ‫و همه لباسای من...
‫ممنون.
‫پیراهن کاری ‫باید سفید باشه.
‫این همون چیزیه که جی. ادگار بهمون گفت. ‫باید پیراهن سفید بپوشیم.
‫اسم من گریگوری کولمنه.
‫تو فیلم «گرگ وال استریت»... ‫[گرگوری کلمن - مامور ویژه اف‌بی‌آی]
‫کایل چندلر نقشم رو بازی می‌کنه.
‫و اینجا دخترای خوشگلی هم دارین!
‫- عالیه. ‫- خیلی خب.
‫گمشین از قایق من بیرون.
‫بلفورت این شانس رو آورد ‫که وقتی کارش رو شروع کرد...
‫اف‌بی‌آی تمرکزش...
‫رو پرونده‌های کلاهبرداری اوراق بهادار نبود.
‫اما همه‌ی اینا تو سال ۱۹۹۲ عوض شد.
‫اف‌بی‌آی یه گروه از مامورها رو تشکیل داد ‫تا درباره جرایم...
‫مربوط به وال استریت تحقیق کنن.
‫به خاطر همین، قضیه از حوزه حقوقی...
‫که فقط از مردم شکایت ‫می‌کنی و غرامت می‌گیری...
‫و از کار کردن محرومشون می‌کنی...
‫دراومد و وارد حوزه کیفری شد،
‫چون حالا دیگه می‌تونست ‫به خاطرش بیفته زندان.
‫برنامه امتحان پس‌داده ‫تو بقیه تشکیلات مجرمانه اینه که...
‫از پایین‌ترین رده شروع کنی و بیای بالا.
‫ایده من این بود که ‫چند تا دلال سطح پایین رو دستگیر کنیم.
‫در جریان تحقیقاتم، ‫به یه گروه از دلال‌ها رسیدم...
‫که به بقیه پول داده بودن...
‫تا جای اونا آزمون دلالی ‫مجوزدار رو بدن.
‫اثر انگشتشون رو اون فرم‌ها پیدا شد...
‫اونم سال‌ها بعد از اینکه ‫آزمون رو داده بودن.
‫این یعنی از همون روز اول،
‫هیچ‌وقت مجوز قانونی و درستی نداشتن...
‫تا به مردم سهام ‫و اوراق بهادار بفروشن.
‫دلال‌ها اعتراف کردن که ‫بقیه جاشون امتحان دادن...
‫و این به ما یه اهرم فشار داد.
‫ما دلال‌هایی رو که... ‫به قول خودمون مخشونو زده بودیم،
‫که باهامون همکاری می‌کردن رو گرفتیم.
‫ازشون به عنوان شاهد استفاده کردیم...
‫و ازشون خواستیم مرتب بهمون اطلاعات بدن...
‫که اونجا چه خبره.
‫[فورت لادردیل، فلوریدا]
‫وقتی کمیسیون بورس ازت شکایت می‌کنه، ‫می‌تونی جریمه‌اش رو بدی.
‫اما وقتی پای اف‌بی‌آی میاد وسط،
‫با همون آدمایی طرفی که بادگیر می‌پوشن...
‫و پشتش نوشته FBI...
‫و همونایی که اسلحه دارن.
‫این چیزیه که اصلاً دلت ‫نمی‌خواد باهاش روبرو بشی.
‫پس حالا کلی نشونه هست...
‫که اتفاقات بدی داره میفته.
‫تو تلفنت صدای تیک‌تیک می‌شنوی.
‫سعی می‌کنی یه حساب بانکی باز کنی ‫و بانک میگه،
‫نه، متاسفم ‫نمی‌تونیم براتون حساب باز کنیم.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫یه روز، جردن گفت «راس، ‫می‌خوایم بریم گلف بازی کنیم.»
‫یه هلیکوپتر از بالاسرمون رد می‌شد...
‫و اون به هلیکوپتره نگاه می‌کرد...
‫و به من می‌گفت،
‫«اوه، اینا قطعا دارن ‫زاغ‌سیامو چوب می‌زنن.»
‫فکر کنم داشت استرس می‌گرفت. ‫[راب لروسو - دوست جردن بلفورت]
‫و فکر می‌کنم همون موقع‌ها بود ‫که بادیگارد هم گرفت.
‫بریم سراغ دوستت، جردن بلفورت.
‫اولاً که اون دوست من نیست.
‫یه جوجه‌فکلیه.
‫خودش می‌دونه که من ازش خوشم نمیاد.
‫اسم من بو دیتل هست.
‫اسم واقعیم ریچارد دیتله، ‫[بو دیتل - مسئول امنیت جردن بلفورت]
‫ولی اسم «بو» رو از ۱۲ سالگی ‫رو خودم گذاشتم.
‫من مسئولیت امنیت جردن ‫و خانواده‌اش رو بر عهده داشتم.
‫مارتی اسکورسیزی بهم زنگ زد.
‫گفت، کیو بیاریم ‫که نقش تو رو بازی کنه؟
‫گفتم، مارتی، ‫خودم نقشمو بازی می‌کنم.
‫دفعه قبلی که این قرص‌های لعنتی رو خوردی،
‫سرتو کردی تو اون ماکارونی کوفتی.
‫مجبور شدم سرتو بکشم بیرون.
‫اولین بار چطور با جردن بلفورت آشنا شدی؟
‫خب، راستش... ‫از دیک گراسو یه تماس داشتم.
‫دیک گراسو، اون زمان،
‫رئیس بورس نیویورک بود.
‫بهم گفت، یه شرکتی تو منطقه ‫لیک ساکسس هست.
‫صاحبش یه یارویی به اسم جردن بلفورته.
‫و یه مشت گانگستر دارن ‫ازش اخاذی می‌کنن،
‫بچه‌های جرایم سازمان‌یافته.
‫و اون به کمکت نیاز داره، بو.
‫پس برو پیشش و بهش بگو ‫که من فرستادمت.
‫بچه‌های جرایم سازمان‌یافته،
‫می‌دونستن جردن داره چه پولی به جیب می‌زنه.
‫قبل از اینکه من برم اونجا، ‫احتمالاً بهش گفته بودن،
‫جردن، اگه پول نقد می‌خوای ‫تا این خرت‌وپرت‌ها رو بخری،
‫ما می‌تونیم بهت قرض بدیم.
‫اما، می‌دونی، ‫وقتی پاشون به زندگیت باز بشه،
‫دیگه نمی‌تونی از دستشون خلاص بشی.
‫من کارتم رو به جردن دادم.
‫گفتم، وقتی دوباره برگشتن، ‫فقط بهشون بگو با من تماس بگیرن.
‫من اونا رو ازت دور نگه می‌دارم.
‫و بعدش بهم زنگ می‌زدن،
‫و می‌گفتن، «اوه، اونجا ‫داری چیکار می‌کنی، بو؟
‫رئیسم بهم گفت بهت زنگ بزنم.»
‫پس مجبور شدیم بشینیم با هم حرف بزنیم.
‫و به بچه‌ها گفتم «ببینین بچه‌ها،
‫به رئیستون بگین به رئیسش ‫زنگ بزنه و بپرسه من کی‌ام، باشه؟»
‫و من همه رو می‌شناختم. ‫با همه‌شون بزرگ شده بودم.
‫و برام احترام قائل بودن.
‫من تو اوزون پارک بزرگ شدم.
‫با جان گوتی، برادران اسکوپو بزرگ شدم.
‫تونی سالرنو چاقه رو وقتی داشتم ‫اسکوپو رو می‌بردم کلونیال دیدم.
‫پس همه رو می‌شناختم.
‫اونا دوستای منن، قضیه به همین سادگیه.
‫بهتره برین یه جای دیگه.
‫این یکی رو من دارم ازش محافظت می‌کنم.
‫قراره از راه قانونی با ‫تامین امنیت اینجا پول دربیارم.
‫و همینه که هست.
‫و نمی‌ذارم از اینجا اخاذی کنین.
‫و قضیه همونجا تموم شد.
‫جردن یه ملک خیلی بزرگ و خوب داشت.
‫که تو فیلم هم نشون داده شده.
‫ما ۲۴ ساعته تو خونه‌اش نگهبان داشتیم.
‫روزا روکو رو داشتم، شبا هم روکو.
‫حتی دو تا نگهبان داشتیم ‫که شیفتی کار می‌کردن.
‫اسم هر دوشون هم روکو بود.
‫تو دفتراش هم نگهبان داشتیم،
‫تو محل کارش.
‫ولی جردن به شدت شکاک بود.
‫جداً یه جوجه‌فکلی پارانوئید بود.
‫«دارن میان، دارن میان.»
‫اوه، همه‌ش داشت پشت سرشو نگاه می‌کرد.
‫همیشه رو هوا بود، همیشه رو نشئه بود.
‫جردن، از اون آدمایی بود که...
‫همیشه بقیه رو وسوسه می‌کرد.
‫مردم می‌دونستن که اون خیلی پول درمیاره،
‫و خیلی پولداره.
‫همه یه سهمی از اون پول می‌خواستن.
‫و حالا، بهش مدیون بودن.
‫پس اینطوری آدما رو کنترل می‌کرد.
‫همه‌چیز براش تو پول درآوردن خلاصه می‌شد.
‫من آدم خوبیم و آدم خوبی بودم،
‫اما قاطی یه ماجرای خیلی بد شدم.
‫وقتی فهمیدم این کار کاملاً ‫غیرقانونیه، واقعاً برام یه دوراهی شد.
‫و فکر کنم همین قضیه مصرف ‫موادم رو خیلی بیشتر کرد.
‫کار به جایی رسید که...
‫برای انجام کارام باید حتماً نشئه می‌بودم.
‫آخر روز اونقدر نشئه بودم...
‫که اصلاً نمی‌شد بلندم کرد.
‫منو قل می‌دادن...
‫از دفترم بیرون...
‫از در می‌بردن بیرون...
‫و مینداختن تو ماشینم.
‫هر وقت سوار ماشین ‫می‌شدم، هیچ‌وقت هشیار نبودم.
‫۱۷ تا ماشین رو داغون کردم.
‫حتی این فرصت رو داشتم ‫که یه بنتلی رو بکوبم...
‫تو دیوار آجری یکی از...
‫معروف‌ترین ‫استیک‌هاوس‌های لانگ آیلند.
‫حالا ممکنه یکی بپرسه، «هاوی، ‫چطوری این کارو کردی؟»
‫اوه، چون تو اون مغز نشئه‌ام،
‫فکر می‌کردم اونجا مسیر خودرویی داره.
‫الکل می‌خوردم و کوالود مصرف می‌کردم.
‫و یه فراری داشتم و داغونش کردم.
‫همه‌ش هم بازی و خنده نبود.
‫چند تا جوون بودیم،
‫و فکر می‌کنن این ‫خنده‌دارترین چیز تو دنیاست.
‫عجیبه که هنوز زنده‌ام.
‫داشت روحم رو نابود می‌کرد.
‫و یادمه وقتی مواد مصرف می‌کردم،
‫همه‌ش می‌نوشتم،
‫«کی این جنگ جهانی سوم تو سرم تموم میشه؟»
‫هاوی واقعی رو این شونه‌ام بود...
‫که می‌گفت «کار درست رو ‫بکن، تو آدم خوبی هستی.»
‫و رو این یکی شونه‌ام...
‫می‌گفت «برو پول بیشتری بدزد. خوشت میاد.»
‫[نیویورک سیتی]
‫هرچی بیشتر تو تحقیقات پیش می‌رفتیم،
‫با یه دلال سطح پایین آشنا شدم ‫که روش اهرم فشار داشتیم... ‫[گرگوری کلمن - مامور ویژه اف‌بی‌آی]
‫تا تبدیل به شاهد همکار بشه.
‫پس این سند خاص، من فقط ‫یه بخشیش رو براتون می‌خونم.
‫توش نوشته...
‫بلفورت و سایر افراد در استرتون ‫تهدید به خشونت و ارعاب انجام دادند
‫تا جلوی یک کارکن سابق را برای ‫همکاری با مقامات بگیرند.
‫این اطلاعات از منابعمون میاد.
‫حالا باید برین بیرون و تاییدش کنین...
‫که منابع چی میگن.
‫پس من، میرم بیرون و در خونه‌ها رو می‌زنم.
‫از هر ده نفر هشت نفرشون بهم ‫می‌گفتن از جلو درشون گم شم...
‫و اون دو نفر دیگه بهم می‌گفتن...
‫که گورمو از جلو درشون گم کنم.
‫اما من قصد تسلیم شدن نداشتم.
‫من آدم بدا رو تو یه زره تصور می‌کردم.
‫و فقط کافی بود نفوذ کنم تو اون زره...
‫و آلوده‌شون کنم تا بعدش بمیرن.
‫قرار بود بچسبم به پاشون و ولشون نکنم...
‫مهم نبود چقدر لگدم می‌زدن و ‫سعی می‌کردن پرتم کنن اونور.
‫در حالی که اف‌بی‌آی داشت جون ‫می‌کند تا پیشرفتی تو کارش بکنه... ‫[سال ۱۹۹۴]
‫کمیسیون بورس به این نتیجه رسید...
‫از طریق تحقیقات خودشون ‫رو استرتون اوکمونت...
‫که این شرکتیه که رو کلاهبرداری،
‫دستکاری و فریب بنا شده.
‫همه‌چیز حول محور جردن بلفورت می‌چرخه.
‫کمیسیون بورس مطمئن بود که اون آدم بدیه،
‫نباید تو این کار باشه،
‫پس جردن تصمیم گرفته بود باهاشون نجنگه. ‫[ایرا لی سورکین - وکیل]
‫جردن باهاشون توافق کرد.
‫جردن ممنوعیت کار ‫تو بازار بورس رو پذیرفت.
‫«تو اخراجی. مادام‌العمر. اخراجی.»
‫می‌دونستم بالاخره یه روزی میرسه که...
‫مجبور میشم از اونجا برم.
‫یه سکانسی تو فیلم «گرگ وال استریت» هست،
‫که کمیسیون بورس اونو از کار محروم می‌کنه.
‫اون یه سخنرانی پرشور می‌کنه که نمیره.
‫من هیچ گوری نمیرم!
‫خب، این سخنرانی هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد.
‫اون سکانس کاملاً چرت و پرت بود.
‫اونو انداختنش بیرون.
‫فیلم دقیق نیست.
‫پس اون میره، یه جریمه کوچیک میده،
‫مثلاً ۱۰۰٬۰۰۰ دلار، یه ‫گوشمالی کوچیک، و میره.
‫اون بی‌سروصدا دمشو گذاشت رو کولش و رفت.
‫هیچ‌وقت سخنرانی خداحافظی در کار نبود.
‫هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد.
‫حقیقت ماجرا اینه که...
‫جردن شرکت رو ترک کرد ‫و دنی کارا رو دستش گرفت.
‫برای جردن، این یه لحظه‌ی دیگه بود... ‫[دنی پوروش - بنیانگذار استرتون اوکمونت]
‫که تو یه دوراهی قرار گرفته بود.
‫می‌خواست بعدش چیکار کنه؟
‫به استرتون اوکمونت دستور ‫داده شد تا روشش رو عوض کنه،
‫و برای ادامه کارش قانونی بشه.
‫با من تماس گرفته می‌شه. ‫[لوس‌آنجلس، کالیفرنیا]
‫من و جردن، مدتی بود با هم حرف نزده بودیم.
‫من رسماً تو دانشکده حقوق غرق شده بودم... ‫[اندرو گرین - دوست جردن بلفورت]
‫و اونم تو این زندگی جدیدش بود.
‫گفت «اندی، باید ببینمت.»
‫باشه، من کارام رو ول ‫می‌کنم و میرم می‌بینمش.
‫چون اون ازم خواست، ‫همین. رابطه‌مون اینطوری بود.
‫اون بهترین دوستم بود.
‫جردن احتمالاً از برادر ‫خودم بهم نزدیک‌تر بود.
‫پس می‌رسم به هتل بورلی ویلشایر...
‫و میرم بالا تو اتاقش، یه سوئیت بزرگ و مجلل.
‫و دور و برم رو نگاه می‌کنم و با خودم میگم،
‫«این دنیایی نیست که من توش زندگی می‌کنم.»
‫من از دانشکده حقوق میام.
‫انتظار دارم تو دفتر ‫دادستانی یه کاری پیدا کنم.
‫جردن بهم میگه با چی درگیره.
‫اون با ناظرا به مشکل خورده بود.
‫کمیسیون بورس، انجمن ‫ملی فروشندگان اوراق بهادار.
‫یادم نمیاد تو همون مکالمه بود یا نه،
‫ولی ازم خواست که بیام.
‫نقش من این بود که...
‫چیزایی که کمیسیون بورس ‫خواسته بود رو اجرا کنم.
‫و اون می‌دونست که مادرم مریضی لاعلاج داره.
‫پس یه‌جورایی، داشت بهم ‫این فرصت رو می‌داد...
‫که برگردم نیویورک تا بتونم...
‫اون لحظات آخر رو، با مادرم باشم.
‫این موضوع خیلی برام سخته.
‫انتخاب‌هایی داشتم.
‫این شغل رو بسازم، یا...
‫مادرم فوت می‌کرد و من ‫هیچ وقتی باهاش نمی‌گذروندم.
‫داشتن این فرصت که کنار مادرم باشم...
‫تو اون سال‌های آخر خیلی مهم بود.
‫پس قرار بود یه راهی پیدا ‫کنم که همه‌چیز جور دربیاد.
‫[لیک سوکسس، نیویورک]
‫وقتی تازه رسیده بودم اونجا،
‫روزی ۱۶، ۱۸ ساعت کار می‌کردم...
‫تا مطمئن بشم این شرکت سرپا می‌مونه.
‫استرتون اوکمونت می‌تونست تغییر کنه،
‫معاملات می‌تونست عوض بشه،
‫و بازم یه عالمه پول برای شرکت دربیاره.
‫قانون کمیسیون بورس میگه باید تمام ‫تماس‌های تلفنی رو ضبط می‌کردم...
‫که به این شرکت وارد یا خارج می‌شد.
‫استرتون اوکمونت، به کجا وصلتون کنم؟ ‫[ضبط:‌ تماس با سرمایه‌گذار استرتون اوکمونت]
‫پال برن لطفا.
‫اگه مچتون رو در حال ‫انجام معامله می‌گرفتن...
‫و من نمی‌تونستم نوار ‫اون معامله رو پیدا کنم،
‫شما قوانین کمیسیون بورس رو نقض کرده بودین.
‫کل این سیستم از سال ۹۴،
‫داشت کار می‌کرد، اما تو سال ۹۵...
‫یهو کار به جایی رسید که...
‫یه‌سری مکالمات خاص غیبشون می‌زد.
‫فکرشو بکن با چی طرفی.
‫اونا اومدن و گفتن،
‫«تک‌تک تماس‌های تلفنی قراره ضبط بشه.»
‫«اوه، عجب.»
‫پس یه سیستم تلفنی داشتیم ‫برای تماس‌های ضبط‌شده.
‫و بعدش یه سیستم تلفن دیگه ‫ساختیم برای تماس‌های ضبط‌نشده.
‫این یکی دیگه خیلی فکر کردن نمی‌خواست.
‫پس به نظر میاد دستورات کمیسیون بورس...
‫توسط استرتون اوکمونت جدی گرفته نمی‌شد،
‫و همه‌چی مثل سابق بود.
‫راستش رو بخوای، فکر کنم دنی فقط...
‫ویترین استرتون بود.
‫و جردن عروسک‌گردان بود...
‫و داشت اون پشت نخ‌ها رو می‌کشید...
‫و زدوبند می‌کرد.
‫جردن تو هماهنگ کردن معاملات...
‫با بیلتمور بعد از تعلیقش فعال بود.
‫ما تو رستورانا دور هم جمع می‌شدیم...
‫و در مورد معامله با شرکت‌های دیگه‌ای...
‫که محور شرارت ما رو ‫تشکیل می‌دادن بحث می‌کردیم.
‫جردن هنوزم درگیر عرضه‌های اولیه بود...
‫از طریق شرکت‌های خواهر استرتون،
‫یعنی بیلتمور و مونرو پارکر.
‫من این مدارک اف‌بی‌آی ‫رو دارم که میگه...
‫«جردن داره از این ‫عرضه‌های اولیه پول درمیاره،
‫اما انگار این نقض اون توافقیه...
‫که با کمیسیون بورس امضا ‫کرده و اونو محروم کرده.»
‫آقای بلفورت تو تمام معاملات دست داشت.
‫آدم پشت پرده همیشه جردن بلفورت بود.
‫[لانگ آیلند، نیویورک]
‫باید ببینی این چطوریه.
‫ولش کن، بچه‌ست.
‫تو این مدت، یعنی سال‌های ۹۴ و ۹۵،
‫ما می‌رفتیم نیوپورت...
‫و مارتاز وین‌یارد و نانتاکت.
‫با هم وقت می‌گذروندیم.
‫وقتی تو استرتون اوکمونت بودم،
‫کارم این بود که با تمام ‫ناظرای فدرال سروکله بزنم،
‫با وکلا و حسابرسای مستقل کار کنم.
‫می‌دونستم باید چیکار ‫کنم و همون کارو می‌کردم.
‫اون بهم اعتماد داشت.
‫چرا من؟
‫چون می‌دونست هیچ‌کس نیست که...
‫بتونه منو دست‌پاچه کنه.
‫و من با تمام ناظرا و...
‫وکلا خیلی رک و راست برخورد می‌کردم،
‫اما این همون‌جاییه که گند کار درمیاد.
‫یه روز، داشتیم کوهی از ‫مدارک رو زیر و رو می‌کردیم.
‫یه کپی از یه مدرکی پیدا شد...
‫که هیچ‌وقت کسی ندیده بودش.
‫هیچ‌کس نمی‌دونست اون مدرک اصلاً وجود داره.
‫اون مدرک بهش ماهی ۱ میلیون دلار پول می‌داد.
‫ماهیانه.
‫وقت رفتنش از استرتون اوکمونت،
‫جردن سر این توافق خروج مذاکره می‌کنه.
‫هیشکی از توافق خروج جردن خبر نداشت...
‫به جز دنی، جردن و حسابدارشون.
‫ولی الان می‌دونیم...
‫که توافق کرده بودن تو طول ‫زمان بهش ۱۸۰ میلیون دلار بدن.
‫متنی که تو مدرک نوشته شده بود،
‫از لحاظ فنی توافقش با ‫کمیسیون بورس رو نقض نمی‌کرد.
‫اما بحثی که می‌شد مطرح کرد این بود که...
‫تو واقعاً کنترل شرکت رو دستت داشتی...
‫چون همه‌ی پولا داشت می‌رفت تو جیب تو.
‫اگه تمام این پولا هنوزم به ‫سمت جردن سرازیر می‌شه،
‫می‌شه گفت که اون اصلاً هیچ‌وقت نرفته.
‫من و جردن یه گفتگوی خصوصی داشتیم.
‫کلی داد و بیداد کردیم.
‫اون نمی‌خواست ناظرا...
‫اون مدرک رو به دست بیارن.
‫گفت «اندی، تو برای من کار می‌کنی.
‫باید هر کاری بکنی تا از من محافظت کنی.»
‫چون از دید اون...
‫من قرار بود خودم رو فداش کنم.
‫مگه بهترین دوستا همین کارو نمی‌کنن؟
‫اون منو دور انداخت.
‫من قرار نبود این کارو بکنم و ‫خودم رو تو موقعیتی قرار بدم...
‫که شرکت بتونه بگه من کار اشتباهی کردم.
‫یه بخش از وجودم رو با خودش برد.
‫یه بخشی از هویتم رو گرفت.
‫چون دیگه احساس نمی‌کردم ‫بتونم به کسی اعتماد کنم.
‫خیلی برام سخت بود...
‫بین تمام این ماجراها، ‫مادرمم مریضی لاعلاج داشت.
‫پس یه‌جورایی، زندگیم...
‫اومد و تو استرتون اوکمونت منفجر شد.
‫دوستیمون تموم شد.
‫بعد از اینکه جردن تو سال ‫۹۴ بالاخره محروم شد،
‫کلاً رفتارش عوض شد.
‫می‌دیدی که قدرتش، اون حس ‫اقتدارش، داشت کم می‌شد... ‫[راس پورتنوی - دوست جردن بلفورت]
‫چون دیگه نمی‌تونست جلسات ‫صبحگاهی‌اش رو برگزار کنه.
‫اون دیگه بخشی از اون گروه رفقایی ‫که خودش ساخته بود نبود.
‫از این بابت ناراحت بود ‫چون عاشق کار کردن بود.
‫باید یادت باشه...
‫وقتی یه همچین شخصیتی داری،
‫اون شخصیت جاه‌طلب و خودبزرگ‌بین،
‫هیچ‌کس نمی‌تونه بهش بگه چیکار کنه.
‫قطعا رو آدم فشار میاره.
‫مدام در حال دویدن باشی، ‫مدام در حال نقشه کشیدن باشی، ‫[دونا سلسینجر - امور مالی استرتون اوکمونت]
‫مدام دست‌وپا بزنی تا این توهم رو حفظ کنی.
‫اصلاً نمی‌تونه راحت بوده باشه.
‫اونم مثل همه‌مون یه آدم چندوجهی بود.
‫اما نمی‌دونم رابطه‌شون چطوری بود، ‫[راب لوروسو - دوست جوردن بلفورت]
‫منظورم نیدین و جردنه، اما ‫می‌دونم که داشت خراب می‌شد.
‫ما واقعاً هیچ‌وقت سر زنا دعوا نمی‌کردیم.
‫سر اعتیادش به مواد دعوا داشتیم.
‫اما اون تمام پولو داشت و ‫تمام قدرتم دست اون بود.
‫حتی اگه می‌خواستم ترکش کنم،
‫با خودم می‌گفتم، «یعنی سعی ‫می‌کنه بچه‌هامو ازم بگیره؟»
‫کاملاً ازش می‌ترسیدم.
‫جردن یه شیشه بزرگ کوالود داشت.
‫و نیدین بهم گفت «راس، ‫نمی‌خوام اینا دستش باشه.»
‫بگیرشون.
‫نیدین ناراحت و نگران بود...
‫که جردن با اون‌همه کوالود ‫خودشو به کشتن بده...
‫چون خیلی پشت سر هم مصرف می‌کرد.
‫جردن تو همپتونز مهمونی می‌گرفت،
‫و مبل‌ها رو پاره می‌کرد تا مواد پیدا کنه.
‫غم‌انگیز بود. دیدنش غم‌انگیز بود.
‫اعتیادش به مواد جوری از کنترل خارج شد...
‫که دوستیم باهاش...
‫به این تبدیل شد که بادیگارد و پرستارش باشم.
‫واقعاً براش مهم نبود. ‫[بو دیتل - مسئول امنیت جردن بلفورت]
‫اونقدر منگ بود...
‫که هیچ‌وقت نفهمید چه بلایی داره سرش میاد.
‫با این تحقیقات، می‌دونستم ‫تو مسیر درستی هستم.
‫همه‌ی این اطلاعات رو داشتم، اما ‫من که نمی‌تونم پرونده رو بفرستم دادگاه. ‫[گرگوری کلمن - مامور ویژه اف‌بی‌آی]
‫فقط می‌تونم در موردش تحقیق کنم.
‫یه زمانی به جایی رسید که...
‫فکر نمی‌کردم اصلاً بتونم ‫پاشو به دادگاه بکشونم.
‫یکی از مشکلات بزرگمون ‫عوض شدن مداوم دادستان‌ها بود.
‫پنج تا دادستان عوض کردیم.
‫بعد از رفتن هر دادستان، من ‫باید از اول شروع می‌کردم...
‫و همون شاهدا رو دوباره میاوردم.
‫دوباره باید همون شهادت‌ها رو مرور می‌کردیم.
‫واقعاً داشت نگرانم می‌کرد.
‫حتی بچه‌های تو اف‌بی‌آی هم می‌گفتن،
‫«هی کولمن، باید این پرونده ‫رو به یه جایی برسونیا، نه؟»
‫باید یه کاری در موردش بکنی.
‫یه زمانی تقریباً مطمئن بودم...
‫که سازمان قراره تحقیقات رو متوقف کنه.
‫اما بعدش یه جایی، جوئل کوهن وارد پرونده شد.
‫پرونده رو زیر و رو کرد. ‫[جوئل کوهن - دستیار دادستان شرق نیویورک]
‫تازه از یه مأموریت یک‌ساله ‫تو پاریس برگشته بودم...
‫و افراد ارشد تو دفتر گفتن...
‫«یه پرونده تحقیقاتی در مورد ‫استرتون اوکمونت هست...
‫که احتمالاً ازش خبر داری.
‫چند سالیه که تو جریانه.
‫زیاد پیشرفتی نکرده.
‫دلت می‌خواد مسئولیتش رو قبول کنی؟»
‫تو اون حجم از چیزایی که ‫گرگ جمع‌آوری کرده بود...
‫یه عالمه اطلاعات باارزش بود...
‫و کلی راه برای رسیدن به موفقیت.
‫کار این پسرا تمومه.
‫[جوردن بلفورت به درخواست‌های مصاحبه ‫برای این مستند جواب نداد.]
‫[دنی پوروش از مصاحبه امتناع کرد، اما گفت «از بعضی از ‫اقداماتم و خسارات مالی و عاطفی که به بار آورده‌ام پشیمانم.»]
‫داخل استرتون اوکمونت، ‫[آنچه خواید دید]
‫دلال‌ها فکر می‌کردن شکست‌ناپذیرن.
‫خط ویژه زنگ خورد و گفت...
‫کارمون تمومه.
‫نزدک ما رو تعطیل کرد.
‫همه مثل سوسک پخش‌وپلا شدن.
‫اما جردن معتاد این بازی شده بود.
‫اون ۳ میلیون دلار تو اتاق خوابش پول داشت.
‫و برای من، این کارش انگار...
‫رسماً داشت به دولت می‌گفت برین به درک.
‫اف‌بی‌آی داره تحقیقاتش رو انجام میده.
‫جردن یواش‌یواش داشت خطر رو احساس می‌کرد.
‫نقطه عطف بزرگ پرونده یه ‫عضو سابق «فرشتگان جهنم» بود.
‫اون یه مهره تو زنجیره پولشویی بود.
‫هدفمون این بود ببینیم می‌تونیم کاری ‫کنیم جردن اعتراف کنه و همکارمون بشه.
‫و پروندش رو می‌بندیم. ‫کیفرخواست رو صادر می‌کنیم.
‫اون یه آشغال آدم‌فروشه.