‫من داوسونم.
‫منم جگرم.
‫- و با هم آشغال‌های کاروان رو... ‫- ...به پول نقد تبدیل می‌کنیم.
‫روشنش کن بریم!
‫گازش رو بگیر داداش، ‫گازش رو بگیر!
‫آره، همینه!
‫به پیش، بچه‌ها!
‫اگه فکر کردین این کار ‫دیوانه‌وار بود...
‫صبر کنید تا ‫قیمت‌هامون رو ببینید.
‫ما برادریم و صاحب مغازه‌ی قطعات ‫کاروان بروبچ خرفتیم.
‫برو!
‫ما صاحب بزرگ‌ترین کسب‌وکار ‫اوراقی کاروان توی دنیاییم.
‫اوه، این یکی بدجور ‫پوسیده‌ست.
‫درست وسط ‫وگرویل در آلبرتا،
‫که خونه‌ی تخم‌ مرغ عید پاک ‫اوکراینی پیسانکا هم هست.
‫خوب گفتم؟
‫کاروان‌های دست‌دوم رو می‌خریم، ‫اوراقشون می‌کنیم و قطعاتشون رو می‌فروشیم.
‫خلاصه، عملاً هر چیزی که ‫از یه کاروان دربیاد رو می‌فروشیم.
‫تور بزرگ!
‫این دستگاه رو ۱۵۰۰ دلار ‫خریدیم و وقتی کارمون...
‫با اوراق و فروش قطعات تموم بشه، ‫در نهایت حدود...
‫۱۴ هزار دلار گیرمون میاد.
‫مواظب سرت باش!
‫بروبچ خرفت فقط با من ‫و داوسون شروع شد.
‫بعدش اولین ویدیومون رو ساختیم.
‫- بیاین از ما خرید کنید! ‫- بروبچ خرفت!
‫و توی فضای مجازی ‫حسابی سر و صدا کرد.
‫و الان یه جورایی شده ‫یه کسب‌وکار بزرگ‌تر،
‫طوری که حس می‌کنیم ‫آدم‌بزرگ‌های واقعی شدیم.
‫ایول!
‫پارسال دو و نیم میلیون ‫دلار فروش داشتیم.
‫و می‌دونید چیه؟ ‫بدجور کار می‌کنیم.
‫فکر کنم برای همینه ‫که به اینجایی که الان هستیم رسیدیم.
‫مواظب اون طرف باش!
‫اگه خراب کنی، ‫از حقوقت کم می‌شه.
‫و با اینکه خیلی سخت کار می‌کنیم، ‫خیلی هم اهل حال و تفریحیم.
‫وای، پسر!
‫تعریف ما از کار و تفریح...
‫یه جورایی با هم یکی شده.
‫- برو سراغش، جیم. ‫- یا خدا!
‫این یه کسب‌وکار خانوادگیه. ‫خب، ما دو تا شروعش کردیم،
‫ولی خیلی زود طوری شد که...
‫مامان و بابام هم ‫وارد کار شدن.
‫تمام روز، هر روز، اینجا...
‫عملاً خر تو خره.
‫بابام همه‌چی رو ردیف می‌کنه. ‫اگه به خاطر اون نبود،
‫خدایی اینجا می‌شد ‫یه فاجعه‌ی تمام عیار.
‫من رسماً گندکاری ‫همه ‌رو اینجا جمع می‌کنم.
‫مامانمون هم مدیریت بحران رو ‫به عهده داره.
‫کنار کپسول پروپان سیگار می‌کشی... عالیه!
‫زندگیمون کلاً دیوانه‌واره.
‫خیلی باحاله،
‫این‌که می‌تونم با محبوب‌ترین ‫کس‌هام تو دنیا مشغول این کار باشم.
‫شک ندارم خانواده‌مون معرکه‌ست.
‫آره، خیلی باحاله.
‫و راستش، ‫کل کارمندامون هم مثل خانوادمونن.
‫- تنها کاری که بلدی حرف زدنه. ‫- هی، هی، هی. جیم!
‫داوسون؟
‫الان زمان خیلی مهمی ‫برای کسب‌وکارمونه.
‫جگر؟
‫یا باید در جا بزنیم، ‫یا از موانع رد بشیم...
‫و کلی پول بزنیم جیب.
‫جالبه.
‫جالب نیست، ‫یه آشغال تمام‌عیاره.
‫اوه!
‫نقشه‌ی دومی نداریم،
‫چون دیپلم ندارم و هیچ‌کس هم ‫بعد از این کار استخدامم نمی‌کنه،
‫پس فقط باید ‫این کاسبی رو بچسبیم.
‫ایول!
‫خیلی بالاتر از چیزی رفت ‫که فکرش رو می‌کردم.
‫تمام هست و نیستمون رو گذاشتیم پاش. ‫یا موفق می‌شیم یا کلاً نابود می‌شیم.
‫خیلی باحاله.
‫[وگرویل]
‫♪ بزرگ‌تر شدیم، ‫ولی هیچ فرقی نکرده ♪
‫♪ از بچگی همیشه هوای ‫همدیگه رو داشتیم ♪
‫♪ نمی‌خوام توی ‫آلبرتا بمیرم ♪
‫♪ نمی‌خوام بمیرم، تا ‫وقتی حالم بهتر بشه ♪
‫♪ نمی‌خوام توی ‫آلبرتا بمیرم ♪
‫♪ ولی هیچ‌وقت هم ‫از اینجا نمی‌رم ♪
‫♪ پس می‌خوام ‫تا ابد زنده بمونم ♪
‫[قطعات کاروان بروبچ خرفت] ‫‏[قسمت اول]‏
‫عالیه.
‫عالیه، این کولر رو می‌برم ‫بیرون چون هوا خوب گرمه.
‫ونتون رو مجهز می‌کنید، ‫نه؟ عالیه!
‫چیز دیگه‌ای هم می‌خواید ‫یا فعلاً فقط پنجره‌ها؟
‫فقط پنجره‌ها. ممنون.
‫چه خبرا؟
‫- داداشم! ‫- ای جان، چطوری پسر؟
‫- دلم برات تنگ شده بود، پسر. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫به مغازه خوش اومدی.
‫به مغازه خوش اومدی!
‫خب، شش روز برای به دنیا اومدن بچه‌ام ‫بیمارستان بودم.
‫- خوشحالی برگشتی؟ ‫- آره، خوشحالم که برگشتم.
‫فکر کنم همیشه آرزوی داشتن ‫کسب‌وکار خودم رو داشتم.
‫توی دبیرستان همه‌چی می‌فروختم، ماشین،
‫قفل آیپدهای این و اون رو می‌شکوندم. ‫پس می‌دونستم قراره برم سراغ کاری...
‫که خودم جیبم رو پر کنم.
‫ولی واقعاً فکر نمی‌کردم ‫با هم بیایم سراغش،
‫برای همین وقتی این‌طوری شد، ‫خیلی خوشحال شدم.
‫خیلی سعی نکردم که ‫به پیام‌های همه جواب بدم.
‫پیغام صوتیم رو گذاشتم: ‫«بچه‌ام به دنیا اومده،
‫لطفاً دیگه زنگ نزنین.»
‫من و اون همینیم که هستیم،
‫فحش می‌دیم، نوشیدنی می‌خوریم، ‫سیگار می‌کشیم و می‌دونید چیه؟
‫بابام همیشه می‌گفت خودتون باشین، ‫کسی که هستین.
‫وقتی خوابم کم بود ‫و مراقب بچه بودم،
‫یه آهنگ جدید برای ‫تیک‌تاک ساختم.
‫- خب، بشنویم. ‫- نظرت رو در موردش بهم بگو.
‫♪ اوضاع قاطیه ‫و کاروانت خراب شده ♪
‫♪ دستشویی پره ‫و یخچالت کار نمی‌کنه ♪
‫♪ این کاروان مسخره‌ست ♪
‫قشنگه.
‫هیچ‌وقت شغلی ‫به اون صورت نداشتیم.
‫دانشگاه نرفتیم ‫و منم مدرسه‌ رو ول کردم.
‫فکر کنم چیزی که ما رو از بیشتر ‫کسب‌وکارها متمایز می‌کنه اینه که...
‫اکثر کسب‌وکارها راهی رو ‫می‌رن که بقیه رفتن.
‫ما رسماً بی‌برنامه و در لحظه ‫پیش می‌ریم.
‫توی گوگل و یوتیوب ‫سرچ می‌کنیم،
‫چون اصلاً نمی‌دونیم ‫چه غلطی می‌کنیم.
‫به مغازه خوش اومدین.
‫بفرمایید تو. ‫اینم از راهروهای مغازه‌مون.
‫اینجا بخش پنجره‌هامونه.
‫آبگرمکن‌های کاروان رو داریم. ‫و بازم یخچال. درهای خونه‌های سیار،
‫درهای یدک‌کش، ‫خلاصه هر دری که فکرش رو بکنید،
‫احتمالاً داریم.
‫- همه‌چی داریم. ‫- سیر تا پیاز.
‫سیر تا پیاز.
‫اول کار ریسک زیادی نداشتیم.
‫خب، تهش در حد پول نوشیدنی ‫و سیگار می‌خواستیم.
‫ولی حالا کارمند داریم، اگه...
‫اگه به اندازه کافی ‫پول درنیاریم...
‫نون بقیه مردم در خطره.
‫- دیگه ریسک کار بالا رفته. ‫- درسته.
‫- جیم اینجاست. ‫- جیم اینجاست!
‫ایشون اوراق‌کارمونه.
‫هستم، ولی میله‌ام، پسرها؟
‫اول ایمنی.
‫عملاً، یه کاروان میاد داخل،
‫توی محوطه تحویلش می‌گیرم، ‫بعدش دیگه وقت خوش‌گذرونیه.
‫عاشق نابود کردنشونم.
‫هیچی بهتر از این نیست.
‫برو بمیر، دوری!
‫خودت برو بمیر، جیم.
‫همکار محبوبم توی بروبچ خرفت، دوریه.
‫نقش من اینجا مدیریت انباره.
‫وسایل میاد پیش من و آنلاین ‫آگهیشون می‌کنم...
‫و سعی می‌کنم پابه‌پای سرعت ‫اوراق کردن جیم پیش برم.
‫برو بمیر، جیم.
‫خودت برو بمیر!
‫فحش دادن روزانه به جیم ‫لذت‌بخش‌ترین بخش روزمه.
‫- خیلی‌خب، رفیق. ‫- خب، روزت خوش.
‫حالا می‌رسیم به استاد ‫ارسال محموله‌ها.
‫ترسا.
‫یوهو!
‫وظیفه من فرستادن ‫سفارش دقیق شماست.
‫برداشتن، ‫بسته‌بندی و بعدش ارسال.
‫اینم سیستم بایگانیمه.
‫اگه توی بروبچ خرفت ‫کار نمی‌کردم،
‫احتمالاً توی ماری‌جوانافروشی ‫ کار می‌کردم،
‫ولی اون‌قدرها هم کیف نمی‌داد.
‫خب، ‫نمی‌خوام معتاد بشم.
‫حالا می‌خواید بیاید دیدن...
‫رئیس بزرگ.
‫- این مامانمونه. ‫- آخی.
‫ستون اصلی که همه‌چی رو ‫سرپا نگه می‌داره.
‫تمام سعیم رو می‌کنم. ‫کار با این بچه‌ها خیلی کیف داره.
‫من مامان «قطعات کاروان ‫بروبچ خرفت» هستم.
‫اول از همه و همیشه ‫مامان جگر...
‫و داوسونم.
‫- ا... این قهوه رو. ‫- ببین چه قشنگ خشک شده.
‫بعد ازم می‌خواید ‫بشورمش.
‫پاک می‌شه، قول می‌دم.
‫- آره، خیلی‌خب. ‫- فقط باید بذاری خیس بخوره.
‫اصلاً فکرشم می‌کردم مامان ‫و بابامون برای ما کار کنن؟
‫نه، ولی می‌دونستم...
‫مامان و بابام بخش خیلی ‫بزرگی از زندگیمون بودن.
‫تک‌تک چیزهایی که بلدم رو ‫یا بابام یا مامانم یادم دادن.
‫- ترسا، حواست باشه محکم بگیری! ‫- باید پاهام رو جمع کنم!
‫آماده‌ای؟
‫- موزیک لازمه، مگه نه، بابا؟ ‫- موزیک صد درصد لازمه.
‫کَم پشت میکروفونه. ‫پشت میکروفون و همین‌جا توی جمع!
‫این بابامونه!
‫همه‌کاره‌ی اینجا خودشه.
‫هرچی بلدیم رو اون ‫یادمون داده...
‫پس بدون اون ‫بدجور کارمون زار بود.
‫- آره. ‫- سعیم رو می‌کنم.
‫راز اداره‌ی یه کسب‌وکار موفق؟
‫می‌شه یه لحظه برم بیرون؟
‫این شعارمونه. همین رو دنبال می‌کنیم. ‫[بعضی‌ها آرزو می‌کنن اتفاقی بیفته، ما خودمون دست به کار می‌شیم.]
‫می‌شه برام بخونیش؟
‫نه.
‫می‌شه خواهشاً برام بخونیش؟
‫نه.
‫خب بچه‌ها. کم‌کم جلسه‌ی ‫شروع تابستون رو شروع می‌کنیم.
‫دوری، ‫برای جلسه‌ی تیمی آماده‌ای؟
‫- جلسه‌ی تیمی؟ ‫- آره، آره.
‫- محکم‌تر. ‫- باشه، بیا!
‫جلسه‌ی تیمی اینجا ‫خیلی غیر عادیه.
‫سالی یک بار، اونم شاید.
‫معمولاً فی‌البداهه ‫پیش می‌بریم.
‫خب، ‫اینم جلسه‌ی شروع تابستونمون.
‫فقط قراره ‫یه مرور کلی داشته باشیم...
‫که توی تابستون چه اتفاقاتی ‫ممکنه پیش بیاد...
‫و چی کار باید بکنیم.
‫- چی؟ ‫- خیلی چندشه.
‫چرا این‌قدر چندشه؟ تمیز شده، ‫اوراق شده، تست هم شده.
‫- باشه... ‫- باشه.
‫خیلی‌خب، ‫قضیه در همین حد جدیه.
‫به جگر می‌گیم مدیرعامل، ‫چون بدون جگر،
‫مجموعه‌ی بروبچ خرفت ‫اصلاً کار نمی‌کرد.
‫جگر رو زیاد نمی‌بینم. ‫همه‌اش تو دفترشه.
‫نمی‌دونم اون‌جا چی‌کار می‌کنه. ‫ادای کار کردن درمیاره.
‫خب اول از همه، بچه‌ها، ‫می‌خوایم به داوسون خوش‌آمد بگیم...
‫که تازه بچه‌دار شده.
‫داوسون دست راستشه و کل...
‫کارهای پشت پرده رو ‫انجام می‌ده.
‫داوسون اون زشته‌ست، ‫تنها چیزی که می‌دونم همینه.
‫خب، فکر کنم مورد اولمون،
‫چون گروه فیلم‌برداری این‌جان،
‫اینه که دیگه سیگار ‫و نوشیدنی سر کار ممنوعه.
‫اوه...
‫شوخی کردم بابا! ‫می‌تونید سیگار بکشید!
‫- ای بابا. ‫- جیم آماده بود استعفا بده.
‫بدون نوشیدنی و سیگار،
‫نمی‌تونم کار کنم.
‫دولت هم حق نداره بهم بگه تو مغازه‌ی ‫خودم سیگار نکشم و نوشیدنی نخورم...
‫و این قانون معرکه‌ست.
‫خب، مسائل مالی.
‫اگه امسال رو با پارسال مقایسه ‫کنیم، ۳۰ درصد افت داشتیم.
‫عقبیم.
‫ این‌که ۳۰ درصد ‫افت فروش داشتیم،
‫واقعاً نگران‌کننده‌ست.
‫بدتر از همه اینه که ‫کسب‌وکارمون دائمی نیست...
‫که همیشه درآمد داشته باشیم.
‫فقط تابستون کار می‌کنیم،
‫پس اگه ۳۰ درصد عقب باشید و نتونید ‫برای زمستون پس‌انداز کنید،
‫رسماً کارتون ساخته‌ست.
‫الان در صنعت ‫کاروان‌سازی چه خبره؟
‫نمی‌دونم. مردم وسعشون ‫می‌رسه برن اردو؟
‫مردم یدک‌کش‌هاشون رو ‫تعمیر می‌کنن؟
‫رقیب داریم؟ نمی‌دونم. ولی ‫جگر یه راهی براش پیدا می‌کنه.
‫خب، با این حساب، داوسون، ‫باید یه راهی پیدا کنی...
‫که یدک‌کش‌های ‫بیشتری ردیف کنی.
‫آره، اگه بتونیم اون ‫محوطه رو دوباره پر کنیم،
‫این واقع‌بینانه‌ترین هدفمونه.
‫این‌طوری تا آخر فصل ‫محوطه‌مون پر از...
‫یدک‌کش‌های قابل اوراق می‌شه...
‫که بتونیم زمستون رو هم ‫باهاشون سر کنیم.
‫ما مثل خرسیم، ‫باید برای زمستون توت جمع کنیم.
‫بعید می‌دونم خرس‌ها ‫با خودشون توت ببرن به غارهاشون،
‫ولی اگه اوضاع این‌طوریه، ‫باید تا جایی که می‌تونیم...
‫- توت جمع کنیم. ‫- خرس‌ها توت می‌برن به غارها!
‫[آلبرتا، شهرستان وایلدرز]
‫خب، محوطه‌مون رسماً خالیه.
‫دلیل اصلی ‫این اوضاع هم همینه.
‫آره، کم و بیش هیچی نیست.
‫پس عملاً،
‫به نظرم باید تا جایی که ‫می‌تونیم یدک‌کش بیاریم...
‫که اوراق کنیم و بفروشیم.
‫تو هماهنگی‌هاش رو بکن، ‫بعد بزنیم به دل جاده...
‫و این محوطه‌ی ‫خراب‌شده رو پر کنیم.
‫داشتم بچه‌دار می‌شدم،
‫برای همین در وظایفم، پیگیری ‫یدک‌کش‌ها، خیلی کم‌کاری کردم.
‫الو.
‫سلام، داوسون هستم از قطعات ‫کاروان بروبچ خرفت.
‫ایمیل داده بودید در مورد ‫یدک‌کشی که شاید می‌خواستید بفروشید.
‫نمی‌تونم همین‌طوری برم ‫یه جایی و یدک‌کش‌ها رو عمده بخرم،
‫باید کل استان رو زیر و رو ‫کنم تا با مردم حرف بزنم،
‫معامله کنم.
‫همه چیزش کار می‌کنه؟
‫خب، به نظرت بیشتر به درد ‫اوراق کردن می‌خوره یا...؟
‫اوراق یعنی تیکه‌تیکه‌اش ‫می‌کنیم برای قطعاتش...
‫و بازفروش یعنی می‌تونیم سالم ‫به عنوان یه یدک‌کش کامل بفروشیمش.
‫عالیه داداش، ‫حتماً می‌خرمش...
‫بعد هماهنگ می‌کنیم ‫کی بیایم ببریمش.
‫کلی یدک‌کش توی حیاط‌های ‫مردم افتاده که...
‫دارن می‌پوسن.
‫حکم معدن طلا رو داره، ‫پس اگه بتونیم، می‌ریم دنبالش،
‫میاریمش مغازه، هم ‫از قطعاتش سود می‌کنیم،
‫هم از بازفروشش، ‫این‌طوری کاسبیمون حفظ می‌شه.
‫سفر جاده‌ای در آلبرتا!
‫تخم‌مرغ پیسانکا!
‫آلبرتا!
‫ساسکاچوان!
‫♪ کاروانم سوراخ داره ♪
‫♪ جگر گلم، ‫خیلی داغونه ♪
‫♪ کاروانم سوراخ داره ♪
‫♪ این یدک‌کش داغونه ♪
‫♪ پس یه‌کم چسب درزگیر ‫بزن بهش، داوسون ♪
‫♪ تا نپوسه ♪
‫♪ چسب درزگیر ‫بزن بهش داوسون ♪
‫♪ بروبچ خرفت درزگیرهای ‫مشتی‌ای می‌فروشن ♪
‫- دور زدن باهات حال می‌ده. ‫- آره.
‫مناظر مختلفی می‌بینم.
‫مناظر مختلفی می‌بینیم.
‫راستش دارم می‌رم سمت هر چیزی که...
‫به نظرم خوب میاد، ‫تا تعمیرش کنیم،
‫بفروشیمش و پول مفت دربیاریم ‫تا خرج‌های تابستون رو جور کنیم.
‫موردهای خوبی برای بازفروش پیدا کردم، ‫فقط امیدوارم چشمش نزنم.
‫- حالا می‌بینیم. ‫- ای بابا.
‫بدترین حالتش اینه که قطعات هم لازم بشه، ‫پس به درک،
‫به امتحانش می‌ارزه.
‫چطوری؟ ‫[دهکده‌ی آرمنا]
‫جگر هستم، خوش‌وقتم.
‫- خوش‌وقتم. ‫- داوسون هستم، خوش‌وقتم.
‫- سلام بچه‌ها! ‫- سلام، چطوری؟
‫خیلی مشتاقم ببینمش. ‫نقشه‌های عجیبی براش دارم.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫خب، شنیدیم یه چیزی برامون داری. ‫چی داری؟
‫خب، این یدک‌کش رو برای شما پسرها دارم، ‫اگه بپسندید.
‫اوه، یه یدک‌کش چادری کوچولو! ‫خب، همه مارک کوگار رو دوست دارن، مگه نه؟
‫این شاید تنها کوگاری باشه ‫که تا حالا بردم خونه،
‫البته اگه معامله‌مون جور بشه.
‫توش که قشنگه.
‫خب، یه ذره آب ‫رفته داخلش...
‫ولی بیرونش خیلی خفنه.
‫اینا این پشت ملافه‌های کاملاً نوئن؟
‫اگه معامله‌مون بشه، ‫هنوزم می‌خوایشون؟
‫آخه این‌ها آکبند آکبندن.
‫- بیا این آفتاب‌گیر رو بدیم پایین. ‫- آره.
‫بزن!
‫وای، مثل روز اولشه، ‫ببین.
‫خب، کی تو تخفیف گرفتن ‫برای یدک‌کش از همه بهتره؟
‫راستش داوسون بیشترین ‫معامله‌ها رو می‌کنه.
‫نمی‌دونم لزوماً بهترین قیمت‌ها رو ‫برای یدک‌کش می‌گیره یا نه.
‫من بدون شک بهترین کسم که ‫واسه یدک‌کش قیمت خوبی بگیرم.
‫می‌فهمم چرا ‫این‌طوری فکر می‌کنه.
‫فقط فکر نمی‌کنم به اندازه ‫من فروشنده‌ی خوبی باشه.
‫البته نظر شخصیمه.
‫خب، چقدر مد نظرته، رفیق؟
‫توی فکر حدود ۲ ‫هزار تا بودم.
‫آره، چقدر براش ‫می‌خوای؟
‫شاید ۲۵۰۰ تا؟
‫- عالیه. ‫- آره.
‫جا می‌زنه. ‫داوسون مشخصاً رودربایستی داره...
‫و بیشتر براش مهمه ‫که طرف راضی بره،
‫تا این‌که بخواد به بهترین ‫سود برسه.
‫- خب به نظرتون چقدر می‌ارزه؟ ‫- راستش نمی‌دونم.
‫منتظر بودم ببینم ‫اول خودت چی می‌گی.
‫خب... ۱۵۰ تا؟
‫۱۵۰ تا خیلی کمه.
‫خب پس، باشه.
‫۵۰۰ تا؟
‫- خوبه؟ ‫- عالیه.
‫این عجیب‌ترین چونه‌زنی‌ایه ‫که تا حالا داشتم.
‫حس می‌کنم قبلاً بهتر بودم ‫و الان زیادی مهربون شدم.
‫یا جوگیر می‌شم یا می‌گم: «ای وای، ‫چه معامله‌ی خوبی!»
‫شاید دارم اون مهارت فروشندگیم، اون ‫شگرد خاصم رو از دست می‌دم.
‫زشته این رو می‌پرسم، ‫ولی ۱۵۰۰ تا قبوله؟
‫یه‌کم کم‌تر از چیزیه ‫که می‌خواستم ولی...
‫ردش می‌کنی بره، ‫جاتم باز می‌شه.
‫- نه، با همینم مشکلی ندارم بچه‌ها. ‫- عالیه، خب تمومه، معامله شد.
‫تمومش کن بره داداش، ‫ممنونم.
‫پای چونه‌زنی که میاد وسط، ‫جگر استادشه.
‫من معامله‌ها رو پیدا می‌کنم، ‫جگر تمومشون می‌کنه.
‫- ۱۵۰۰ تا. ‫- عالیه، دمت گرم.
‫- برای من که خوبه. ‫- عالیه.
‫به چیزی نزنی.
‫خداحافظ، یدک‌کش.
‫یا خدا!
‫باید می‌بستیمش!
‫[شرق، وگرویل]
‫وای!
‫لاستیک در اومد!
‫وای، کلاً... ای بابا! ‫رسماً افتاد.
‫- مغازه اونجاست. ولش کن. ‫- باشه،
‫ولی نمی‌خوام ‫خرابش کنم داداش،
‫چیزی نیست.
‫کلاً ماجراجویی مزخرفی بود. ‫دیگه چی می‌خواد بشه مگه؟
‫به درک!
‫آها، همینه.
‫آره بابا.
‫برو بریم.
‫خب، محوطه رسماً کیپ ‫تا کیپ پر شده داداش.
‫حدود ۱۰ تا داریم که می‌شه دوباره فروخت. ‫مثلاً این برندهای پیلگریم و اسپورتس‌من خوبن.
‫مطمئنم مثل آب خوردن ‫۶۰ هزار تا درمیاریم.
‫راستش از این ۱۰ تا راحت ‫و سریع پول درمیاریم،
‫باقیشم باشه برای قطعات. هم قطعات ‫داریم، هم بازفروش سریع.
‫به نظرت قراره چقدر پول دربیاریم؟
‫ماجرا از این قراره. ‫فکر نمی‌کنم کافی باشه.
‫می‌دونی چقدر جون کندم ‫اینا رو جور کنم؟
‫- داس، همون‌طور که گفتم، بهت افتخار می‌کنم. ‫- مشکلی نیست، داریم پول درمیاریم،
‫- ولی مگه چقدر دیگه لازم داریم؟ ‫- خیلی بیشتر.
‫خب، گندش بزنن، باشه.
‫خیلی‌خب، این جوابی نبود ‫که انتظارش رو داشتم، ولی...
‫ببین، من وظیفه‌ام رو ‫انجام دادم.
‫حالا تو می‌تونی اون ‫فکر بزرگت رو رو کنی.
‫باشه، باشه، بسپرش به من، ‫دوباره ردیفش می‌کنم.
‫سال‌هاست بهشون ‫می‌گم پول بیشتر بره به درک.
‫فقط پوله. ‫زمان رفته رو که نمی‌شه خرید.
‫چطوری، رفیق؟
‫کارش تمومه.
‫هر روز همین آش ‫و همین کاسه‌ست.
‫سال‌هاست دارم جون می‌کنم.
‫رسماً ریخت‌وپاش همه رو این‌جا جمع می‌کنم، ‫واقعاً!
‫خب، بیشتر عمرم ‫در حوزه‌ی نفت کار کردم.
‫آماده‌ی بازنشستگی بودم.
‫اومدم برای یک هفته ‫کمک کنم و ۷ سال بعد...
‫...هنوزم این‌جام ‫و این خود حقیقته.
‫برنامه اولیه‌ام این بود ‫که اسباب‌کشی کنم به مکزیک.
‫خودم تنهایی یه هفته با پرواز رفتم ‫اونجا تا اوضاع رو بررسی کنم.
‫ولی ظرف سه روز، حوصله‌ام سر رفت، ‫دلم برای خانواده‌ام تنگ شد و...
‫خلاصه که آره، ‫رفتن به اونجا کلاً منتفی شد.
‫فکر کنم همین‌جا گیر افتادم.
‫این مکان و کلاً هر جای دیگه‌ای ‫روزانه اعصابم رو خرد می‌کنه.
‫بابا الان، گمونم... ‫هشت ساله...
‫که می‌خواد بازنشسته بشه، ‫ولی هیچ‌وقت وقتش نرسیده.
‫خیلی دلم می‌خواد بازنشسته بشه و هر کاری ‫از دستم بربیاد می‌کنم تا بازنشسته بشه،
‫ولی بابامون اصلاً ‫نمی‌تونه یه جا آروم بگیره.
‫اگه بابام بازنشسته می‌شد ‫و می‌رفت خونه‌ی سالمندان،
‫کل خونه‌ی سالمندان رو ‫از نو بازسازی می‌کرد.
‫انگار باید کار کنه، ‫فکر کنم اگه...
‫- کار نکنه می‌میره. ‫- آره، صددرصد.
‫فقط بحث به چالش ‫کشیدن خود آدمه.
‫وقت یه تغییر ‫و یه کار جدیده،
‫یه کار هیجان‌انگیز، ‫وگرنه همه‌چی تکراری و خسته‌کننده می‌شه.
‫بابا مرد تغییره.
‫پس باید یه راهی پیدا کنیم ‫که بابا رو همین‌جا نگه داریم،
‫مشغول نگهش داریم ‫و خوشحالش کنیم.
‫تا وقتی روی یه چیز ‫جدید کار کنه، خوشحاله.
‫- پس این بزرگ‌ترین هدفمونه. ‫- آره، هدف بزرگمون همینه.
‫راستش این ساختمان ‫خوراک باباست.
‫چهار ساله دست‌نخورده افتاده. ‫[فروشی]
‫بلند کن! وای، ‫سعی دارم ببینم!
‫وای خدا، اون تو ‫چطور به نظر می‌رسه؟
‫کلی آشغال‌وپاشغال ‫اون توئه.
‫پاهات داره ‫می‌خوره به گردنم.
‫گردن تو هم ‫داره می‌خوره به پاهام.
‫ای خدا، وای!
‫نمی‌دونم. پول خیلی زیادیه.
‫- روبه‌روی خیابون محوطه‌ست. ‫- می‌دونم.
‫برای همین به نظرم ‫اینجا واقعاً می‌تونه...
‫خفن‌ترین خونه‌ی وحشت بشه. ‫بابا ذوق‌زده می‌شه.
‫بریم عقب‌تر. ‫خب، حالا برگشتیم به عقب.
‫- خیلی قبل‌تر. بچه‌تر بودیم. ‫- بچه بودیم، خیلی کوچولو.
‫۱۷ سال پیش، سال ۲۰۰۸، ‫بابامون پیاده‌روی وحشت رو...
‫روی زمین خانوادگیمون ‫راه انداخت و حسابی معرکه شد.
‫من و ترسا، خواهر و برادرم،
‫یه شب روی ایوون بودیم ‫و با خودمون گفتیم:
‫باید این مسیر ‫دوچرخه‌سواری رو...
‫تزیین کنیم و ببینیم ‫کسی میاد یا نه.
‫رفتیم سوپرمارکت و دو هزار دلار ‫خرج جنس‌های ارزون‌قیمت کردیم.
‫و آمبولانس‌ و ماشین‌های تصادفی...
‫اضافه کردیم، پل ساختیم، ‫معدن زغال‌سنگ ساختیم.
‫یهو دیدیم ۲۰ نفر اومدن ‫توی ورودی خونه‌مون.
‫جا خوردیم، ‫دیدیم واقعاً مردم دارن میان!
‫سه سال بعد ‫اون‌قدر شلوغ شد که...‏
‫توی محله خودمون هم ‫نمی‌تونستیم پارک کنیم.
‫شهرداری مجبور شد ‫مردم رو با اتوبوس بیاره.
‫شبی نزدیک به ۴۰۰۰ نفر ‫بازدیدکننده داشتیم.
‫دست‌وبالمون تنگه،
‫دست‌وبالمون تنگه ‫و خرج خیلی زیادیه،
‫ولی فکر می‌کنم باید ‫این کار رو بکنیم.
‫قبلاً پیاده‌روی وحشت رو راه انداختیم، ‫اگه دقیقاً همون‌قدر آدم بیاد،
‫می‌تونیم فقط ظرف یک ماه ۱۸۰ ‫هزار دلار به جیب بزنیم.
‫همه‌چیز رو جبران نمی‌کنه، ‫ولی یعنی سال بعدش...
‫دیگه می‌رسیم به سود سود. ‫اون وقت رسماً افتادیم رو دور.
‫شاید بیشتر هم بشه، ‫مثلاً ۲۵۰ هزار دلار در بیاریم.
‫- شایدم هیچ‌کس نیاد و ضرر کنیم. ‫- یا شایدم ورشکست بشیم.
‫- یه ورشکستگی تمام‌عیار. ‫- ورشکستگی کامل.
‫ولی باید امتحانش کنیم.
‫سه، انتاریو، یکی از دو قلم.
‫جیم، ‫امروز باید یه یخچال تحویل بگیرم.
‫نمی‌دونم می‌تونی بری ‫برام تحویل بگیری...
‫و بزنیش به برق یا نه.
‫ساعت ۵ بعدازظهر؟
‫بدترین بخشش آگهی کردن ‫توالت‌های دست‌دومه.
‫جیم دستش رو کرد اون ‫تو و برام تمیزش کرد.
‫منم فقط آگهیش کردم.
‫دیگه حتی توشون رو ‫نگاه هم نمی‌کنم.
‫صبح بخیر.
‫ببینید کی امروز ‫اومده دیدنمون.
‫وای خدای من، سلام!
‫وای خدایا، سلام رفیق! ‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫آره!
‫- حالت چطوره، کنزی؟ ‫- خوبم.
‫به نظرم بچه‌دار شدن ‫اتفاق خیلی قشنگیه.
‫فکر نکنم می‌تونستم کنزی رو ‫از این بیشتر دوست داشته باشم،
‫چون مثل کوه پشتمه.
‫و حالا یه تکه از وجود ‫جفتمون رو داریم،
‫که خیلی حس باحالیه.
‫نمی‌دونم،
‫حس می‌کنم این یه شروع قشنگ برای ‫یه آینده‌ی کاملاً متفاوته...
‫که حالا هر دوتامون ‫با هم توش شریکیم.
‫گفتن امروز ‫یه مهمون ویژه داریم؟
‫سلام!
‫- اوه، ببینید، جیم! ‫- بالاخره با این کوچولو آشنا شدم.
‫اون چیه‌؟ قراره بهت یاد بده ‫چطوری از برج آب بری بالا،
‫ریکی.
‫- جناب آقای جیم کری! ‫- نه، فقط موتور خاکیه.
‫ریکی اومده مغازه!
‫- یه هدیه برای ریکی گرفتم. ‫- چی گرفتی؟
‫- اولین تفنگ ساچمه‌ای زندگیش! ‫- وای خدا!
‫امروز که بری خونه، ‫کل ورودی پر از پرنده می‌شه.
‫و از طرف دوری... ‫وای خدای من!
‫وای!
‫مرکز، مرکز، واحد ۱۹.
‫ریک بزرگ صحبت می‌کنه ‫از امدادخودروی ریک بزرگ.
‫اومدم اون کاروان رو ببرم.
‫حسابی به مامان و بابام ‫افتخار می‌کنم و خیلی بهشون مدیونم،
‫مخصوصاً الان که خودم ‫بچه‌دار شدم و می‌بینم...
‫...بابا بودن چه زحمتی داره. ‫وای.
‫بابا شدی، آره. ‫یادم رفته بود بابا شدی.
‫نمی‌دونم، انگار... خب،
‫مامان و بابایی بهترین از این‌ها ‫گیرم نمیومد...
‫و اگه هزار بار دیگه‌ام به دنیا بیام، ‫بازم همین‌ها رو انتخاب می‌کنم.
‫- خیلی قشنگه، معرکه‌ست، عاشقشم. ‫- آره.
‫خب، بهترین بخشش کار ‫کردن با خانواده‌امه.
‫اون‌ها، تمام بچه‌هام،
‫احترام زیادی ‫برای بقیه قائلن.
‫خیلی کارهای احمقانه و خنده‌دار می‌کنن، ‫ولی احترام می‌ذارن.
‫آره، برای همینه اشک ‫توی چشمام جمع شده.
‫به نظرت پسرها بهت ‫افتخار می‌کنن؟
‫خب، دوطرفه‌ست. ‫گور باباتون، بچه‌ها!
‫این بخش رو ‫نمی‌تونید پخش کنید!
‫ریکی بابی!
‫زهره‌ترکش کردین!
‫چرا همه سر من داد می‌زنن؟
‫بدون بابا کارمون توی قطعات کاروان ‫بروبچ خرفت تموم بود.
‫پس باید هر کاری از دستمون ‫برمیاد بکنیم...
‫تا همین‌جا نگهش داریم ‫و خوشحالش کنیم،
‫چون بدون اون، کارمون تمومه.
‫چه خبره؟
‫- می‌ریم قدم بزنیم. ‫- می‌ریم قدم بزنیم.
‫اوه، می‌خواید دوباره ‫برید نگاهش کنید؟
‫به نظرم باید دوباره ‫یه نگاهی بهش بندازیم.
‫من هنوزم می‌گم خرید خوبیه.
‫چهار ساله دارم بهتون می‌گم.
‫خب، حدس بزن چی شده بابا!
‫خانوادگی پولامون رو ‫گذاشتیم روی هم.
‫- خریدیمش؟ مال خودمونه؟ ‫- کلیدش دست خودمونه!
‫- ایولا! ‫- کلیدش دست خودمونه.
‫- یه چیز جدید. ‫- بیا بریم ببینیمش.
‫برای کاری که می‌خوایم، ‫عالی می‌شه.
‫ببین چقدر وسایل جا گذاشتن. ‫سریع مایه‌دار می‌شیم!
‫پنج دلار، پنج دلار.
‫هر چی اینجاست الان دیگه ‫واقعاً مال خودمونه،
‫که فکر کردن بهش هم خیلی عجیبه.
‫بخشی از معامله بود، ‫همه‌ی این وسایل هم روش بود.
‫خب، پس باید دست‌به‌کار بشیم، ‫یه خانه‌ی وحشت...
‫- داریم که باید بسازیم و کلاً سه ماه وقت داریم. ‫- عالیه، من هستم!
‫آره بابا!
‫خیلی هیجان‌زده‌ام... ‫ساختن و خلق کردن، کیف می‌ده.
‫بریم که داشته باشیم.
‫پسرها همیشه حواسشون پرت می‌شه. ‫همه‌اش مشغول خوش‌گذرونی‌ان.
‫یا خدا!
‫داوسون؟
‫- کجا رفت؟ ‫- حالا چی‌کار کنیم؟
‫پسرها هیچ‌وقت بهم نمی‌گن ‫دارن چی‌کار می‌کنن،
‫و فکر کنم چون ‫نمی‌خوان بفهمم.
‫بابا توی این کاروانه؟
‫وای خدا، ‫همین تازه اینجا رو خریدیم.
‫فکر کنم داره اثاث‌کشی ‫می‌کنه اینجا.
‫- چه خبره؟ ‫- چطورید؟
‫تابستون رو قراره ‫اینجا بمونی؟
‫دارم میام اینجا زندگی کنم.
‫مامان اصلاً قراره ‫ببینه‌ات یا نه؟
‫عصرها و آخر هفته‌ها.
‫سه ماه همین‌جام.
‫راه‌اندازی خانه‌ی وحشت واقعاً ‫دیوانه‌وار به نظر می‌رسه.
‫دفعه اول، ‫مردم فکر می‌کردن...
‫داریم وقتمون رو تلف ‫می‌کنیم و رسماً دیوونه شدیم.
‫ولی ما دیوونه‌بازی رو دوست داریم. ‫زنده نگهمون می‌داره.
‫اینجا قراره ورودی ‫اصلی همه‌ی مشتری‌ها باشه.
‫- باشه. ‫- می‌خوام سایه‌بانش طرح کافه‌های قدیمی باشه،
‫- که خیلی خفن بشه. ‫- آره.
‫الگوی من والت دیزنیه.
‫به نظرم باید این اتاق رو ‫تبدیل کنیم به کلیسا.
‫همه فکر می‌کردن دیزنی دیوونه ‫شده که می‌خواد شهربازی بسازه.
‫اونم گفت گور باباتون ‫و کارش رو کرد.
‫من عاشق همینم.
‫- قایم بشی و یهو بپری بیرون و بترسونی. ‫- صددرصد.
‫باحال‌ترین بخشش ‫ترسوندن مردمه.
‫این‌که مردم از ترس ‫خودشون رو خیس کنن،
‫که راستش خودمون هم ‫این کار رو کردیم.
‫مثل تزریق یه دوز هروئین ‫و رفتن به فضاست.
‫دقیقاً همینطوریه.
‫البته تا حالا تزریق نکردم، ‫ولی حدس می‌زنم.
‫بعدش می‌ریم سمت قسمت عقب،
‫که فکر کنم خیلی ‫محشر می‌شه.
‫این فضا قراره...
‫...سیرک بشه.
‫به فکری که اینجا یه چادر بزرگ بزنیم؟
‫چون این یعنی ‫یه چادر لازم داریم.
‫- دلقک هم لازم داریم. ‫- و آدمک‌های بیشتر.
‫می‌دونی قیمت یکی ‫از اون چادرها چقدره؟
‫در هر صورت، فقط وسایلش رو بگیرید، ‫خودم می‌سازمش.
‫برای هر اتاق چقدر ‫می‌خوایم خرج کنیم؟
‫چون اگه ۲۰ تا اتاق داشته باشیم ‫و هر کدوم سه هزار دلار بشه...
‫برای پول درآوردن باید خرج کنیم، ‫پس فدای سرت.
‫- راست می‌گی، نباید زشت از آب دربیاد. ‫- نباید سرتهش رو هم بیاریم.
‫هر چقدر لازم ‫باشه خرج می‌کنیم.
‫- پول زیادی می‌شه. ‫- می‌دونم.
‫این چه حسابی بود کردی؟
‫خب، ۲۰ تا اتاق ۳ هزاری،
‫- تازه ۳ هزار حداقلشه، می‌شه ۶۰ هزار دلار. ‫- اگه حول‌وحوش ۵۰ تا تمومش کنیم،
‫- خیلی عالی می‌شه. ‫- فقط هر کاری می‌کنی، به مامان چیزی نگو!
‫- آره، آره. ‫- همین.
‫آره، فقط...
‫- باید رسید رو بدم بهش؟ ‫- سندسازی می‌کنیم.
‫- سندسازی می‌کنیم! ‫- سندسازی!
‫من فقط حواسم به خریدن ‫ساختمون بود،
‫برای همین الان جوری شده که می‌گم: «وای. ‫به بد مخمصه‌ای افتادیم.»
‫وای. ‫این دیگه واقعاً...
‫اصلاً فکر نمی‌کردم ‫این‌قدر گرون دربیاد.
‫خب، فروشمون افت کرده، ‫باید یه خانه‌ی وحشت هم بسازیم،
‫تازه تا اکتبر هم ‫باید تمومش کنیم.
‫- رسماً بیچاره ایم ‫- بدجور به فنا رفتیم.
‫بدجورِ بدجورِ بدجور به فنا رفتیم.
‫به فنا!
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم. ‫تو هم بیچاره ای؟
‫- خب حالا چی‌کار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم دیگه باید چی‌کار کنیم.
‫بدجور به فنا رفتیم.
‫♪ بزرگ‌تر شدیم، ‫ولی هیچ فرقی نکرده ♪
‫♪ از بچگی همیشه ‫پشت همدیگه بودیم ♪
‫♪ نمی‌خوام توی ‫آلبرتا بمیرم ♪
‫♪ ولی هیچ‌وقت هم ‫از اینجا نمی‌رم ♪
‫♪ پس می‌خوام ‫تا ابد زنده بمونم ♪
‫