‫- من داوسونم. ‫- منم جگرم.
‫- ما فقط یدک‌کش‌ها رو اوراق نمی‌کنیم. ‫- دوباره هم آماده‌ی فروششون می‌کنیم.
‫ولی اول از همه، ‫دوست داریم حسابی تمیزشون کنیم.
‫برقشون بندازیم.
‫خیلی‌خب، بیا... بیا...
‫وای!
‫داره می‌ره توش؟
‫- فکر نکنم. ‫- منم فکر نکنم.
‫پسر، باید این مبل رو ‫حسابی تر و تمیز کنیم.
‫وای، برای خریدار جدید ‫خیلی عالی می‌شه.
‫اینم از بانوی خوش‌آمدگو، آره.
‫یه‌جورایی طرح فضای ‫باز پیاده شده.
‫- اوه، دیگه تهویه هم داریم! ‫- آره!
‫عالی شد!
‫آره!
‫اگه فکر کردین اون کار ‫دیوونه‌بازی بود...
‫صبر کنید تا ‫قیمت‌هامون رو ببینید!
‫♪ بزرگ‌تر شدیم ولی ‫هیچ فرقی نکرده ♪
‫♪ از بچگی همیشه ‫پشت همدیگه بودیم ♪
‫♪ نمی‌خوام توی ‫آلبرتا بمیرم ♪
‫♪ نمی‌خوام بمیرم تا ‫وقتی حالم بهتر بشه ♪
‫♪ نمی‌خوام توی ‫آلبرتا بمیرم ♪
‫♪ ولی هیچ‌وقت هم ‫از اینجا نمی‌رم ♪
‫♪ پس می‌خوام تا ابد زنده بمونم ♪
‫[قطعات کاروان بروبچ خرفت] ‫‏[قسمت دوم]‏
‫و همون‌طور که می‌بینین، ‫این طرف‌ها کرکره‌ای نگه نمی‌داریم.
‫چند باری دستم رو ‫با کاتر عمودبر بریدم.
‫جالب بود، ‫کارم به بخیه کشید.
‫ولی باعث نمی‌شه ‫بی‌خیال نوشیدنی بشم.
‫- ترسا؟ ‫- بله.
‫- اوضاع چطور پیش می‌ره؟ ‫- رسیده به شش صفحه.
‫- اوه، ایول. ‫- مثل آب خوردنه.
‫ایول.
‫بیا از اول شروع کنیم. ‫بریم داخل طویله.
‫بابا خیلی خیلی خیلی دلش ‫می‌خواد کار ورودی تموم بشه.
‫می‌خواد وقتی مردم میان تو، ‫یه نمایش باحال ببینن.
‫سرمایه‌گذاری روی ‫این خانه‌ی وحشت ترسناک بود.
‫خب، تقریباً داریم همه‌ی ‫تخم‌مرغ‌هامون رو می‌ذاریم توی یه سبد...
‫و امیدواریم برای ماه ‫اکتبر همه‌چیز خوب پیش بره.
‫این بحران مالی بدجوری ‫کارمون رو تحت فشار قرار داده.
‫خیلی دلم می‌خواد ‫یه نفر رو بذارم اون تو.
‫طرف می‌دوه طرفشون و زهره‌ترکشون ‫می‌کنه تا برن سمت دستشویی،
‫توی دستشویی هم یکی دیگه دوباره ‫می‌ترسونه‌شون تا برگردن عقب.
‫کم‌وبیش همه چی رو ‫باید از صفر شروع کنیم.
‫۲۰ تا اتاق داریم ‫که ساخت هر کدومش...
‫حداقل ۳ هزار ‫دلار آب می‌خوره.
‫یعنی حداقل باید ۶۰ ‫هزار دلار خرج کنیم...
‫تا این خانه‌ی وحشت رو ‫به شکلی که می‌خوایم دربیاریم.
‫برای همین، خب، ‫الان دستمون خالیه.
‫- حسابی خالیه. ‫- دستمون حسابی خالیه.
‫می‌خوام برم کم رو پیدا کنم،
‫چون باید یه سری وسایل رو ‫برای ارسال بسته‌بندی کنه.
‫هر روز خدا کارم شده ‫پیدا کردن این آقا.
‫در فصل شلوغی کار، ‫کل روز رو توی خانه‌ی وحشته.
‫واقعاً عالیه! ‫من که خیلی پایه‌شم.
‫کم؟ هی، کم؟
‫هی کم! کم.
‫- سلام. ‫- اوه، سلام.
‫- سلام. ‫- نظرت چیه؟
‫- وای! ‫- اینم از طویله.
‫عالیه. خوشحالم که ‫داره بهت خوش می‌گذره،
‫ولی یه سری بسته‌های ‫ارسالی داریم...
‫- که باید آماده بشن. ‫- راست می‌گی، حق با توئه.
‫فعلاً پولمون ‫از اونجا درمیاد.
‫- صبح‌ها بیا سراغم. ‫- باشه.
‫- فردا صبح، کارها رو راست‌وریس می‌کنم. ‫- عالیه.
‫این کاری بود که اصلاً دلم ‫نمی‌خواست انجامش بدم.
‫چرا وقتی همین الانش ‫سختی می‌کشیم،
‫باید روی یه چیز دیگه ‫سرمایه‌گذاری کنیم؟
‫چرا؟ ولی من همیشه همینم، ‫می‌پرسم چرا؟
‫اون‌ها هم فقط ‫می‌گن: «چه اشکالی داره؟»
‫اینجا قراره بشه کلیسا.
‫دوباره می‌خواید ‫کلیسا درست کنید؟
‫باید کلیسا بسازیم. ‫اینجا هم قراره سیرک بشه.
‫آخه همه تا سر حد مرگ ‫از دلقک‌ها می‌ترسن.
‫مردم از ترس دلقک‌ها ‫خودشون رو خیس می‌کنن.
‫باشه.
‫این بخش جذابشه.
‫- اوه، وای! ‫- پل ترابیتیا.
‫- خیلی باحاله. ‫- خیلی‌خب.
‫خب، حالا می‌رسیم ‫به بحث امنیت کل ماجرا.
‫چیزیشون نمی‌شه. اگه کسی پاش به این پل گیر کنه، ‫یه احمق تمام‌عیاره.
‫من فقط کلی کار می‌بینم ‫که باید انجام بشه.
‫می‌دونم فرزه،
‫امیدوارم ناراحتش نکرده ‫باشم یا نترسونده باشمش،
‫ولی شاید همین باعث ‫بشه به خودش بیاد.
‫خیلی‌خب، به نظرت از نظر مالی ‫چطور می‌شه؟
‫چقدر برامون آب می‌خوره؟
‫خب، امروز من و بچه‌ها ‫داشتیم حساب‌ و کتاب می‌کردیم،
‫اون‌قدرها هم زیاد نمی‌شه.
‫شاید ۴۰ هزار دلار، ‫بین ۲۰ تا ۴۰ هزار تا.
‫جدی می‌گی؟
‫فکر کنم حدوداً همین‌قدر بشه.
‫باشه.
‫حالا که این رو گفتی، ‫بدجوری استرس گرفتم.
‫- من بهت استرس دادم؟ ‫- آره.
‫ولی یه کاریش می‌کنیم دیگه.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫یک ماه بهم وقت بده.
‫آره، خیلی کاره، ‫ولی خب، فکر کنم...
‫از پسش برمیای، ولی...
‫- آره. ‫- باشه.
‫- کارها رو راست‌وریس می‌کنم. ‫- حله، حله.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، خداحافظ.
‫- می‌دونی بچه‌ها کجا رفتن؟ ‫- اصلاً نمی‌دونم کدوم گوری‌ان.
‫وقت سفر جاده‌ایه!
‫خب، امروز قراره ‫بریم چی ببینیم؟
‫- قضیه چیه؟ ‫- یه یدک‌کش قلاب‌دار تمیز.
‫فکر کنم خوراک بازفروش باشه.
‫- خب... ‫- ببین.
‫اوه، وای، ‫چه تر و تمیزه.
‫- ببریمش مزایده. ‫- می‌دونی؟
‫داری حسابی توی ‫این کار استاد می‌شی.
‫می‌دونم. خیلی امیدوارم.
‫فکر کنم بهترین، راحت‌ترین...
‫و سریع‌ترین راه برای جور کردن ‫اون ۶۰ هزار دلار که لازم داریم،
‫اینه که چند تا یدک‌کش خوب بخریم،
‫تمیزشون کنیم ‫و بفرستیمشون به مزایده.
‫باید مفت بخریم ‫و گرون بفروشیم.
‫الان چقدر ‫براش می‌خوان؟
‫فکر کنم بین ۲ تا ۳ ‫هزار تا قیمت گذاشتن.
‫- باشه. ‫- امیدوارم بتونیم با ۱۵۰۰ دلار برش داریم.
‫باشه.
‫مزایده بهترین راهه...
‫تا یدک‌کش‌ها و کاروان‌ها رو ‫خیلی سریع بفروشیم.
‫اگه می‌خواستیم خودمون بفروشیم، ‫باید همه‌چیز رو تست می‌کردیم.
‫باید کلی وقت می‌ذاشتیم و بررسی ‫و تعمیرشون می‌کردیم.
‫با مزایده، فقط می‌بریمشون اونجا، ‫مردم همون‌جوری که هست می‌خرن.
‫باید این کار مزخرف رو بکنیم ‫تا پروژه‌ی پیاده‌روی وحشت راه بیفته.
‫آره.
‫اوه، خوبه. رسیدن.
‫داوسون هستم، از دیدنت خوش‌وقتم.
‫- منم خوش‌وقتم، آنیتا هستم. ‫- سلام داوسون. منم یوجین هستم.
‫- داوسون، از دیدنت خوش‌وقتم. ‫- اوضاع چطوره؟
‫خریدن یدک‌کش‌ها یه ریسک بزرگه؛ ‫آدم یا می‌بره یا بدجوری می‌بازه.
‫گاهی می‌بری، ‫ولی بیشتر اوقات می‌بازی.
‫ولی همون بردها ‫خرجم رو درمیارن.
‫وای!
‫خب، یه نگاهی بهش بندازین.
‫وای، ‫عجب تلویزیون تمیزی داره.
‫کاملاً نوئه، ‫اصلاً استفاده نشده.
‫این رو!
‫فر هم کار می‌کنه. ‫کلاً یه بار ازش استفاده کردم.
‫- چی پختی؟ ‫- لازانیا.
‫- لازانیا، اوه چه عالی! ‫- اوه!
‫خیلی چسبید.
‫عکس‌ها ممکنه آدم رو فریب بدن. ‫به نظرم بزرگ‌ترین مشکلی...
‫که توی عکس‌ها نشون نمی‌دن، ‫پوسیدگی کف و دیوارهاست.
‫برای همین، خب، خیلی وقت‌ها ‫پیش میاد که با خودمون می‌گیم:
‫خب، ‫خوراک بازفروشه،
‫ولی یادشون رفته عکس‌های ‫پوسیدگی رو بذارن.
‫پنج سال گذشته توی زمین ‫یه کشاورز پارک بود...
‫و زیرش هم پر از علف‌های ‫هرز بلند بود.
‫آره، این جلوش حسابی ‫شل و پوسیده شده.
‫گفتی دستشویی هم همین‌طوره؟
‫آره، یه بخش‌هایی ‫از دستشویی هم به همین خرابیه.
‫پسر، واقعاً حیف شد.
‫یدک‌کش‌ها بدجوری ‫گولمون می‌زنن.
‫خب... ولی می‌فهمم ‫چرا این کار رو می‌کنن.
‫عکسایی رو برامون می‌فرستن ‫که فکر می‌کنن دوست داریم ببینیم.
‫مثل فرستادن عکس یه خوراکی بدمزه‌ست،
‫شاید خودشون فکر ‫کنن خوشمزه‌ست.
‫ولی مهم مزه‌اشه.
‫- بخش کشوییش کار می‌کنه؟ ‫- نه.
‫توی عکس بزرگ و باشکوه ‫و تمیز به نظر می‌رسه.
‫ولی وقتی می‌رسیم اونجا ‫و مزه‌اش می‌کنیم...
‫می‌بینیم اون‌قدری که فکر ‫می‌کردیم مالی نبوده.
‫- ولی به هر حال دیگه رفتیم اونجا. ‫- آره، به هر حال رفتیم اونجا.
‫دیگه راه برگشتی نیست، ‫مگه نه؟
‫پس فقط می‌بندیمش به ماشین.
‫ممنون رفقا. ‫خیلی ممنونم.
‫- فروخته شد. ‫- عالیه.
‫هر وقت شک داشتی، ‫فقط تخته‌گاز برو جلو.
‫- تخته‌گاز برو. جرئتش رو داشته باش... ‫- و برو جلو.
‫...یدک‌کش‌ها رو بخر، ‫همین‌طوری پول در میاری.
‫یدک‌کش رو گرفتیم!
‫یدک‌کش اون‌ پشت ‫خوب چیزیه.
‫با یه‌کم کار، ‫می‌شه بازسازیش کرد و فروختش.
‫پول خوبی توشه.
‫ببین الان چطوری نشستی.
‫ببین من چطوری نشستم.
‫دستت رو ببین.
‫- اوه! ‫- وای، بِلـه!
‫- سلام! ‫- چه خبرا؟
‫- خوشحالم می‌بینمت! چطوری؟ ‫- سلام!
‫تو توی وگرویل ‫چی کار می‌کنی؟
‫بل خواهرمونه.
‫از همون روزی که به دنیا اومده، ‫خواهرمون بوده.
‫چی؟
‫نمی‌دونم، بامزه بود.
‫وقتی بچه‌تر بودم، ‫ازم خوششون نمیومد.
‫چون بچه‌ی آخر بود، ‫همیشه باحال‌ترین اسباب‌بازی‌ها...
‫مال اون بود.
‫تقصیر من نبود که هر وقت ‫می‌رفتیم سوپرمارکت،
‫مامان و بابام برام عروسک‌های ‫مانستر های می‌خریدن.
‫من اصلاً نمی‌خواستم، ‫خودشون می‌خریدن.
‫می‌خواستم بیام ببینمتون...
‫و در مورد اتفاقاتی که توی ‫زندگیم افتاده باهاتون حرف بزنم.
‫- انگار یه جلسه‌ی... ‫- گذشتن از...
‫...یه جلسه‌ی جدی داریم.
‫بل صد هزار دلار بهمون داد،
‫پول این خانه‌ی وحشت رو ‫با بهره‌ی سنگین بهمون داد.
‫- خیلی عالیه. ‫- بل نزول‌خوار.
‫بل نزول‌خوار، ‫معرکه‌ست. خب، امیدوارم،
‫پولت رو پس بگیری، بل.
‫امیدوارم ساخت خانه‌ی ‫وحشت رو به‌موقع تموم کنیم.
‫وگرنه هم کار ما ‫تمومه، هم کار اون.
‫آره، بدجور.
‫خب آره، آخر هفته ‫غرفه‌ی موقتم رو داشتم.
‫چطور پیش رفت؟
‫خیلی خوب بود. ‫فقط آیس ماچا لاته می‌فروختم.
‫اصلاً ماچا چی هست؟
‫چای سبز آسیاب‌شده.
‫چرا بهش می‌گن ماچا؟ ‫چرا نمی‌گن چای؟
‫خب ماچاست دیگه، ‫بهش چای سبز هم می‌گن.
‫چای سبز ماچا.
‫بل با ما فرق داره، ‫چون نگاهش به...
‫زندگی متفاوته، گمونم.
‫تنها راهی که ‫می‌تونم توصیفش کنم،
‫نمی‌دونم برای بقیه...
‫منطقیه یا نه، ‫ولی به نظرم خیلی ونکووریه.
‫خودم تا حالا نرفتم اونجا، ‫ولی اگه برم ونکوور،
‫آدم‌های زیادی مثل بل می‌بینم.
‫دوست داری غرفه‌ی موقت بزنی ‫یا می‌خوای یه جا ثابت باشی؟
‫بعد از چند بار تجربه، ‫نظرت چیه؟
‫ترجیح می‌دم حداقل یه...
‫- جا برای خودم داشته باشم، چون... ‫- چون اون‌وقت همه‌چی مرتبه.
‫دقیقاً، دقیقاً. الان ‫خیلی همه‌چی به هم ریخته‌ست.
‫یه فکری دارم. ‫چطوره به جای غرفه،
‫با یه کاروان که شده ‫یه دکه‌ی سیار ماچا،
‫بری جاهای مختلف کار کنی؟
‫- باحال می‌شه. ‫- حرف نداره.
‫- اون‌وقت واقعاً کار سیار می‌کنی. ‫- راحت میام و می‌رم.
‫- میای... ‫- یا میای اینجا...
‫- و می‌زنی بیرون! ‫- اوه! نگه می‌داری.
‫پارک می‌کنم، غرفه می‌زنم، ‫جمع می‌کنم و می‌رم.
‫وای! این خودش ‫یه ویدئوی جدید تیک‌تاکه.
‫- باند هم می‌خوای؟ ‫- آره.
‫آهنگ ژاپنی خاصی ‫برای ماچا هست؟
‫چون اگه بشنوم می‌گم: اووه!
‫- اووه! ‫- فکر نکنم این فازی باشه که...
‫دنبالشم، ‫ولی فکر خوبیه.
‫- خب. ‫- چی به ماچا می‌خوره؟
‫شاید آهنگ‌های فرانک اوشن...
‫اوه...
‫خیلی‌خب.
‫اگه می‌شه، سعی کنیم طبق ‫برندینگ خودم پیش بریم.
‫خریدن این ساختمان جدید وسط ‫شلوغ‌ترین فصل کاروان‌ها در تابستون،
‫برای راه انداختن ‫یه کسب‌وکار دیگه،
‫رسماً دیوونگیه. ‫راستش با ترسا موافقم.
‫معلوم هست چه غلطی می‌کنیم؟ ‫همین الانشم کلی سرمون شلوغه،
‫ولی قبلاً این کار رو کردیم ‫و دلمون براش تنگ شده. پس انجامش می‌دیم.
‫خیلی‌خب.
‫الان چه ماهیه، ژوئیه؟ ‫دو ماه و نیم وقت دارم...
‫که این جا رو از صفر ‫به صد برسونم.
‫قراره با تمام ‫توان کار کنم.
‫فقط باید تمام تمرکزم رو ‫بذارم روی این کار...
‫و بقیه هم باید ‫بهم فضا بدن.
‫همین.
‫دلم براتون تنگ می‌شه بچه‌ها.
‫شایدم نشه!
‫راستش به نظرم کوچک‌ترین ‫کاروانی که دارید عالیه.
‫نمی‌خوام سخت‌گیری کنم، ‫چون بهم لطف می‌کنین.
‫- محوطه رو یه نگاه می‌ندازیم. ‫- باشه، حله.
‫- خودت می‌دونی چی خوبه. ‫- هر کدوم رو خواستی بردار.
‫دلیلی که کاروان ‫ماچا رو می‌سازیم...
‫این نیست که بل صد هزار ‫دلار بهمون قرض داد.
‫دلیلش اینه که بل خواهرمونه...
‫و برای همدیگه هر کاری می‌کنیم. ‫عضو خانواده‌مونه.
‫- این رو. ‫- آره.
‫نباید ظاهر الانش رو ببینی.
‫آماده‌ای؟
‫- لولاها رو یه‌کم روغن‌کاری می‌کنیم. ‫- آره، لازمه.
‫‏- یا شاید همین صدای جیرجیر مشتری جذب کنه! ‏ ‫‏- اوه!‏
‫یه جور صدا دادن آوازگونه.
‫فقط یادت باشه، ‫همه‌چی قابل تعمیره.
‫‏- برو تو.‏ ‫‏- بهتون اعتماد دارم.‏
‫طبیعتاً یه‌سری خرده‌کاری داره، ولی...
‫امروزیه.
‫ظاهر باحالی داره.
‫نمی‌دونم توی ذهنت چی می‌گذره.
‫وقتی همه فکر می‌کنن قراره پیدات بشه،
‫‏- می‌خوای چطور پیدات بشه؟ ‫‏- چی‌کار می‌کنین؟
‫یه کاروان ماچا درست می‌کنیم.
‫دنبال یه کاروان برای بل می‌گردیم.
‫آره، قشنگه. ‫ولی چطوری می‌خواد بکسلش کنه؟
‫باید یه وانت بخره. ‫شاید بعد بشه.
‫تازه یه ماشین گلف ۱۹۸۷ خریدم.
‫یه قلاب بهش ببند و تموم.
‫یا یه کاروان ‫موتوردار می‌خری...
‫و همه‌جا باهاش می‌ری و خلاص،
‫هیچ‌کس گوش نمی‌کنه. ‫حقیقت محض اینه که...
‫به بقیه یه سری چیز می‌گم، ‫ولی تا وقتی...
‫گندش درنیاد متوجه نمی‌شن؛ بعدش می‌گن: «اوه، ‫شاید باید انجامش می‌دادیم.»
‫خب، حالا این رو ببین.
‫معرکه‌ست.
‫عمراً!
‫- نه، گوش کن! ‫- بابا؟!
‫‏- نه گوش کن! صبر کن!‏ ‫‏- صحبت از اندازه‌اشه.
‫ببخشید، ولی همین الان می‌گم نه.
‫‏- این خیلی بزرگه.‏ ‫‏- اتفاقاً من فکر می‌کردم این بهترینشونه.‏
‫بچه‌ها، این غول‌پیکره. ‫اگه بخوام...
‫توی بازارها غرفه بزنم و جابه‌جا بشم، ‫محدودیت طول وجود داره.
‫کسب‌وکارت چیه؟ ‫من با هر چی بخوای ردیفم.‏
‫- آره، کدومش؟ ‫- هر چی باشه می‌سازیم.
‫- بالاخره باید انتخاب کنی. ‫- اون سفیده.
‫‏- همون رو می‌خوای؟ ‫‏- آره... می‌خوامش.‏
‫خب، برام مهم نیست.
‫خودتون تصمیم ‫بگیرین و بهم خبر بدین.
‫‏- عالی شد، حتماً بابا.‏ ‫‏- باشه، آفرین. آفرین بل.‏
‫‏[فقط مخصوص ورود کارکنان]‏
‫خیلی‌خب.
‫قضیه‌ی اون سنگ توالت چیه؟
‫فک نکنم کسی این رو بخواد.
‫کلاً لغوش کنیم؟
‫‏- آره به نظرم.‏ ‫‏- باشه.‏
‫بین ساعت سه و چهار میاد.
‫می‌خوای روی درب فریزر علامت ‫بزنی که آماده‌ی تحویله؟
‫‏- آره. ‏ ‫‏- عالیه.‏
‫کلی کار ریخته سرم.
‫باید کاروان‌ها رو ببرم حراجی، ‫برای حراجی آماده‌شون کنم.
‫هنوز باید کاروان ‫ماچای بل رو هم بسازیم.
‫پیاده‌روی ‫وحشت هم باید تموم بشه.
‫می‌دونید چیه؟ ‫همه‌چی استرس‌زا شده.
‫این‌قدر کار زیاده و آدم این‌قدر ‫به همه چی فکر می‌کنه...
‫که عملاً قفل می‌کنه و از پا در میاد.
‫اون‌وقت باید بشینه. و خودم معمولاً ‫لیست اولویت درست می‌کنم،
‫الان بین کاروان ماچا،
‫خانه‌ی وحشت و حراجی،
‫حراجی از همه مهم‌تره،
‫باید کاروان‌ها رو برسونیم اونجا. ‫بعدش باید روی کاروان ماچا...
‫و بعدش هم خانه‌ی وحشت کار کنیم،
‫که الان که بهش فکر می‌کنم،
‫لیست اولویت افتضاحیه.
‫باید برعکس می‌بود. ‫گندش بزنن!
‫خب بچه‌ها.
‫‏- صبح به‌خیر.‏ ‫‏- صبح به‌خیر.‏
‫صبح به‌خیر!
‫امیدوارم همه با خودتون ‫قهوه آورده باشین.
‫- داوسون، اوضاع چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- پیشرفت کردیم. ‫- دیشب کنزی من رو خونه تنها...
‫‏- پیش ریکی گذاشت. ‫‏- اوه!‏
‫آخر شب بهم پیام داد. توی پارکینگ داشت ‫روی یه دستگاه پخش موزیک کار می‌کرد.
‫اوه، آره.
‫بعد گفتم: «کی پیش ریکیه؟» ‫اونم گفت...
‫‏«اوه، با گوشی کارم ‫باهاش تماس تصویری گرفتم!»‏
‫این شد مانیتورت؟
‫آره، مانیتورم همین بود!
‫هی، جواب داد دیگه. جواب می‌ده. ‫خب، پس اوضاع داوسون خوبه.
‫چه خوب که بل دیروز یه سری زد.
‫آره خوب بود که بل سر زد.
‫واقعاً چسبید که توی وگرویل دیدیمش.
‫انگار پسرها دارن براش ‫یه کاروان ماچا می‌سازن.
‫آره، یه شغل جدید راه انداخته، ‫ماچا می‌فروشه.
‫- ماچا چیه؟ ‫- چای سبزه.
‫‏- همون چمن آسیاب‌شده‌ست!‏ ‫‏- یه نوشیدنی مد...‏
‫...مخلوط با پوست درخت ‫که می‌ریزن توی مخلوط‌کن.
‫‏- ماچا همینه.‏ ‫‏- یه نوشیدنی سالم پرطرفداره.‏
‫عالیه. ‫نگرانی من فقط... زمانه.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم ‫که عملیش کنیم.
‫که عالیه، عاشق اینم که ‫براش همچین کاری می‌کنید.
‫- واقعاً کار قشنگیه. ‫- فقط زمان‌بندیش افتضاحه.
‫‏- آره، زمان‌بندی بدیه! ‏ ‫‏- آره.
‫خب، در رابطه با موضوع زمان،
‫برای هزینه‌های خانه‌ی وحشت،
‫باید ساختمون رو ‫می‌خریدیم و حالا...
‫باید پول وسایل ‫داخلش رو بدیم.
‫تنها راه چاره‌مون ‫برای این موضوع،
‫اینه که کاروان‌های ‫بیشتری ببریم حراجی،
‫که قبلاً هم جواب داده بود.
‫می‌دونم کلی کار سرمون ریخته، ‫ولی امروز باید...
‫کاروان‌ها رو تمیز کنیم ‫تا ببریمشون حراجی.
‫من برای کاروان‌ها ‫کمکی نمی‌کنم.
‫من کمک می‌کنم. هستم.
‫اگه نوشیدنی باشه، منم هستم.
‫اوه!
‫برای جیم نوشیدنی بیارین!
‫خب، بریم سراغ تمیزکاری.
‫‏- باشه، باشه.‏ ‫‏- جیم هم نوشیدنی می‌خواد.‏
‫آره، برای جیم نوشیدنی بیارین!
‫‏- عالیه. کی سطل می‌خواد؟ ‫‏- کی سطل می‌خواد؟
‫رفیق، این‌ها برق میفتن.
‫- کف‌ها رو ببین. ‫- سطل پر از کف شده.
‫‏- بابا، اینجایی؟ ‏ ‫‏- آره.‏
‫چه خبرا؟
‫خب، بیا تو .
‫خیلی ذوق داشتم ‫این کاروان رو درست کنم.
‫به فکر بودم برای بل باحالش ‫کنم و ببینم ازش استفاده می‌شه.
‫ولی رسماً داغونه.
‫چرا این‌قدر داغونه؟
‫همه‌اش فلزه و پشتش ‫چوب پوسیده‌ست.
‫‏- یه آشغال اروپاییه.‏ ‫‏- اوه، بابا!‏
‫خب هست دیگه.
‫یه‌کم ناراحت‌کننده‌ست، ‫کاروان من و کنزی بود.
‫چند سال پیش گفتم می‌خوام ‫این کاروان رو تعمیر کنم...
‫و حالا انگار ‫داره می‌ره اوراقی.
‫آشغاله.
‫خب، پس کلاً قیدش رو می‌زنم.
‫جالبه...
‫خداییش حسابی احساساتی شدم،
‫حتی بچگی‌هام هم مامانم ‫میومد توی اتاقم...
‫و یه بسته ‫آدامس رو می‌انداخت دور،
‫منم می‌گفتم: «ننداز، ‫آدامس محبوبم بود!»
‫همچین خبری نیست. پس...
‫خیلی جالبه.
‫جالب نیست، ‫یه آشغال تمام‌عیاره.
‫اگه به دردمون نمی‌خوره، ‫پیشنهادم اینه که...‏
‫یه روز بهم وقت بدی تا شاید ‫یه چیز خفن‌تر پیدا کنم.
‫باید یه فکری بکنیم و یه کاروان ‫باحال برای بل جور کنیم.
‫راستش تنها چیزیه ‫که برام مهمه.
‫تا وقتی بتونیم ‫کاری کنیم که...
‫بگه: «خیلی باحاله و عاشقشم»، ‫دیگه هیچی برام مهم نیست.
‫- نبرش اوراقی. ‫- نمی‌ره اوراقی.
‫خب، می‌فروشیمش.
‫- باشه. خب، پس تکلیفمون مشخصه. ‫- خیلی‌خب.
‫اه.
‫این تحفه چیه اینجا؟
‫این یدک‌کش جدید ماچاست.
‫- وای. ‫- خیلی‌خب، عالیه!
‫اندازه‌اش چه کوچیک و دقیقه.
‫از کجا پیداش کردی؟
‫خب، حدود یک ساعت ‫فاصله داشت.
‫- ۲۵۰۰ دلار آگهیش کرده بودن. ‫- چقدر دادی؟
‫- هزار دلار. ‫- لعنت بهت!
‫آره، معامله‌ی خوبی بود. ‫معامله‌ی خوب و خرید سریع.
‫دقیقاً خوراک ماچاست.
‫من اصلاً ماچا نمی‌خورم، ‫درست هم نمی‌دونم چی هست،
‫ولی به نظرم ‫این خوراک ماچاست.
‫داد می‌زنه خوراک ماچاست!
‫وقت ماچاست!
‫بریم سر و تهش رو هم بیاریم.
‫خوب گفتی!
‫به نظرم بخاطر این قضیه افتضاح یدک‌کش ‫که باهاش شروع کردیم...
‫و سردرگمی‌هایی که داشتیم،
‫باید تا الان ‫یه کاروان می‌ساختیم،
‫پس الان حسابی وقتمون تنگه ‫تا سریع تمومش کنیم.
‫کی این دوربین فیلم‌برداری رو ‫گذاشته اینجا؟
‫حواسشون بهت هست.
‫آره،‌ زیر نظرم.
‫بوقش کار می‌کنه!
‫[لویدمینستر، ۳ کیلومتر به شرق، ‫ادمونتون، ۸.۵ کیلومتر به غرب]
‫امروز کاروان‌ها رو ‫می‌بریم مرکز آلن بی. اولسن...
‫و فکر کنم سود خیلی خوبی ‫به جیب بزنیم. امیدوارم.
‫- سلام، اوضاع چطوره؟ ‫- چطوری؟
‫- خوبم، تو چطوری؟ ‫- خوب، خوبم.
‫- امروز چی برامون آوردی؟ ‫- چند تا یدک‌کش مشتی.
‫این یکی برند کوسته و تر و تمیزه. ‫چقدر پای کوست پول دادی؟
‫حدوداً ۲۵۰۰ دلار پاش دادم. ‫امیدوارم بین ۸ تا ۱۰ هزار بفروشمش.
‫کاروان چادری یه‌جورایی عجیبه، ‫تا حالا امتحانش نکرده بودم،
‫امیدوارم بتونیم باهاش ‫۳ یا ۴ هزار دلار سود کنیم.
‫- برای این چقدر دادی؟ ‫- ۱۵۰۰ دلار.
‫امیدوارم ۵ هزار تا در بیاریم ‫و واسه برند سالم هم، خدا می‌دونه.
‫- ببین چه فضایی داره! ‫- هزار دلار پاش دادم.
‫و امیدواریم ۳، ۴ هزار تا بشه. ‫ببینیم چی پیش میاد.
‫و امیدوارم ‫کل پولی که...
‫قراره خرج پیاده‌روی وحشت کنیم ‫و شایدم اصلاً عملی نشه، جبران بشه.
‫- ببین چه کف‌پوش خوشگلی داره. ‫- نگاش کن. برق می‌زنه!
‫وای!
‫این یکی از مشتی‌ترین ‫چیزهاییه که تا حالا دیدم!
‫‏[بروبچ خرفت، ‫قطعات کاروان نو و دست‌دوم]‏
‫دارم کف‌پوش آلونک ‫ماچا رو می‌زنم.
‫پروژه‌های پسرها ‫همیشه میفته گردن من.
‫معمولاً روالش همین‌طوریه.
‫یه فکر بکری به سرشون می‌زنه، ‫بعد ولش می‌کنن به امون خدا...
‫و من می‌مونم و حوضم.
‫یدک‌کش ماچا، ‫فکر بکری بود،
‫این‌که به یاد خواهرشون ‫بودن هم خیلی قشنگ بود.
‫فقط زمان‌بندیش افتضاح بود، ‫چون اینم یه باری شد روی دوشمون...
‫که اصلاً و ابداً ‫نیازی بهش نداشتیم،
‫ولی چون دخترمه، ‫ردیفش می‌کنم.
‫خب، باید ردیفش کنم.
‫رک بگم، دیگه سنم برای ‫این کارها بالا رفته.
‫خوبه، خوشحالم که ‫اونجا پارکشون کردن.
‫حالا که اینجاییم، ‫چون معمولاً یدک‌کش‌ها رو نمی‌فروشیم،
‫مگه توی حراجی باشه، ‫باید یه ویدیو...
‫برای فضای مجازی بسازیم. ‫بگیم بچه‌ها،
‫توی حراجی یدک‌کش‌های ‫مشتی‌ای داریم.
‫- بیاین یه نگاهی بهشون بندازین. ‫- بعدش هم...
‫پیشنهاددهنده‌های بیشتری ‫از شبکه‌های اجتماعی...
‫چون می‌فهمن ‫این یدک‌کش‌ها اینجان.
‫- فکر بدی نیست. ‫- باشه.
‫خب، ‫حالا کت‌وشلوار بپوشیم.
‫یه بار می‌خواستیم ‫یه ویدیوی تیک‌تاک بسازیم...
‫و گفتیم می‌دونی چی کار کنیم ‫که خنده‌داره؟
‫این‌که ادای اون آدم‌های ‫حرفه‌ای رو دربیاریم...
‫که همه سعی دارن شبیهشون باشن.
‫ولی یه سری کت‌وشلوار ‫مسخره پیدا کردیم.
‫خب، شما صاحب کاروانید...
‫و شاید ادعاهای جدی‌ای ‫به گوشتون خورده باشه...
‫مبنی بر این‌که ما در مغازه‌ی بروبچ خرفت ‫کسب‌وکار حرفه‌ای نداریم.
‫و اون ویدیو یهو حدود ۸۰ ‫هزار تا بازدید خورد...
‫و گفتیم: ‏«وای، ‫عجب چیزی شد!»‏
‫اینجا کاملاً ‫تر و تمیز کار می‌کنیم.
‫توی یخچالمون اصلاً ‫نوشیدنی خاصی نداریم.
‫- حرفه‌ای هستیم. ‫- خیلی حرفه‌ای هستیم.
‫ممنون که سر زدید.
‫فکر کنم همون موقع بود که ‫شخصیت‌های برد و چد متولد شدن.
‫- آره، بهش حس خوبی دارم. ‫- جداً؟
‫به نظرم بیننده‌هامون ‫هم حس خوبی داشته باشن.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫- خیلی‌خب، برو تو کارش! ‫- یدک‌کش خیلی خوبیه!
‫یه بار دیگه حس بده!
‫- یدک‌کش خیلی خوبیه! ‫- این شد یه چیزی.
‫پسر، حالا شدیم فروشنده!
‫این یکی خیلی جذابه. ‫مال مایه‌دارهاست.
‫تمام امکانات رو داره، چد.
‫وای، برد! لاستیک‌های نو!
‫این‌ها چند تا یدک‌کش ‫خیلی خوب و روبه‌راه هستن.
‫و این یدک‌کش‌های ‫دیگه پیش این یکی،
‫رسماً یه مشت ‫آشغالن.
‫پاشین بیاین یدک‌کش‌هامون ‫رو بخرین...
‫تا پول سیگار ‫و نوشیدنیمون دربیاد.
‫برد و چد آخرشن. ‫فروشنده‌های خفنی‌ان،
‫آدم‌های معرکه‌ای‌ان، ‫احتمالاً جت‌اسکی‌سوار هم می‌رن...
‫و بهشون اعتماد دارم،
‫هیچ‌وقت به چد ‫و برد شک نکنید.
‫- چد! ‫- برد، لاستیک‌های اون رو ببین، چد!
‫اگه بخوام خودم و جگر رو ‫به یه زوج معروف تشبیه کنم،
‫کدوم زوجه؟
‫یه لحظه صبر کن، ‫بذار فکر کنم.
‫نقش کیانو ریوز توی ‫ماجراهای تد چی بود؟
‫داوسون برای اون زوج چه اسمی گذاشت؟
‫یه‌جورایی، ‫احمق و احمق‌تر!
‫صبر کن، ‫جیم کری کدومشونه؟ احمق؟
‫داوسون احمقه، من احمق‌ترم.
‫شایدم من احمق‌تر ‫باشم و اون احمق.
‫جفتمون احمق‌تر-احمق‌تر داستانیم.
‫فقط دو تا احمقیم که سعی داریم ‫راهمون رو توی زندگی پیدا می‌کنیم.
‫خب، بیا درموردش فکر کنیم.
‫امروز، یه روز حراجی خوب ‫چطوریه و یه روز بد چطوریه؟
‫- انتظار چقدر رو داریم؟ ‫- راستش من...
‫۵۰ هزار تا عالی می‌شه. ‫اگه فقط ۱۰ یا ۲۰ تا بشه،
‫حسابی ناراحت و دمغ می‌شم.
‫- فقط لازمه جواب بده. ‫- می‌دونم.
‫یه حراج آنلاینه.
‫انگار به زودی نوبت همه‌شون می‌شه.
‫خب. باشه، بریم سراغش. ‫بریم تو کارش.
‫- چقدر وقت مونده؟ ‫- اوه، ۵۶۰۰ تا!
‫- شوخی می‌کنی! ‫- آره، بسته شد، فروختیم.
‫زدیم تو گوشش، ‫تیک خورد.
‫- باشه. ‫- جی فلایت هم تموم شد.
‫حس می‌کنم پای ‫دستگاه شرط‌بندی‌ام.
‫الان حسابی هیجان‌زده‌ام.
‫این کاره‌ست دیگه. ‫داوسون به دستگاه‌های شرط‌بندی اعتیاد داره.
‫هر وقت می‌ریم رستوران ‫و گوشه‌اش یه دستگاه شرط‌بندی هست،
‫می‌بینید که ‫این شکلی زل می‌زنه:
‫«خب بچه‌ها، ‫الان برمی‌گردم.»
‫طوری حرف می‌زنه ‫انگار معتاد شرط‌بندی‌ام!
‫واقعاً هم اهل شرط‌بندیه! اوه! ‫۹ هزار تا. مدل ۲۰۱۹.
‫- وای، عالیه. ‫- ببین، دیگه فقط می‌ره بالاتر.
‫- ۹۱۰۰ تا. ‫- ایول!
‫ببین، منتظر همین بودیم.
‫- ۹۳۰۰ تا! ‫- نه بابا!
‫همه منتظر همین بودن،
‫منم منتظر همین بودم!
‫فراز و نشیب‌ها همینه دیگه، ‫نه؟ الان رسید به ۶ هزار تا!
‫- امکان نداره! اوه، ۷ تا! ‫- آره!
‫الان روی ۲ هزارتاست!
‫- ولی اون یکی روی ۸ هزارتاست! ‫- آخیش!
‫- داوسون پای دستگاه‌های شرط‌بندی. ‫- ای بابا...
‫۹۵۰۰... ۹۸۰۰ تا.
‫- حالا شد. ‫- ۱۰۵۰۰... ۱۱ هزار تا.
‫- ۱۱ هزار تا؟ ‫- ۱۱ هزار تا.
‫- عاشق این کاره. ‫- عاشق حراجی‌ام!
‫می‌شه گفت رسماً معتادشه.
‫فروخته شد، ‫۱۲ هزار تا. تموم شد.
‫الان چقدر شدیم؟ جمع کل.
‫۴۲ هزار تا.
‫عالیه.
‫واقعاً امیدوار بودیم ۶۰ هزار تا ‫توی حراجی کاسب بشیم.
‫با ۴۲ هزار تا تمومش کردیم. ‫به نظرم موفقیت خیلی بزرگیه.
‫فقط لازمه ۱۸ هزار ‫دلار دیگه ردیف کنیم.
‫نه، به نظرم اتفاق بزرگیه. ‫واقعاً بهش نیاز داشتیم.
‫در اصل بیشتر هزینه‌های پیاده‌روی رو ‫از خرده‌ریزها درمیاریم.
‫صددرصد. مشکلی ندارم.
‫‏[ماچای همزده]‏
‫اصلاً نمی‌دونه انتظار چی رو داشته باشه. ‫خودمم تا حالا از اینا نساختم.
‫اصلاً نمی‌دونستم ‫چه غلطی می‌کنم!
‫خب، صورتی و برگ درخت‌ها، ‫توی فاز من نیست،
‫ولی فکر کنم خوب ‫از آب در اومده.
‫جالب می‌شه.
‫فکر کنم از رنگ ‫برچسب‌ها خوشش نیاد.
‫- تو از رنگش خوشت نمیاد. ‫- نه، فکر کنم اونم خوشش نیاد،
‫دلش می‌خواد تیره‌تر باشن.
‫حس می‌کنم الان بالا میارم!
‫خب، بهمون اعتماد کن، ‫راهنماییت می‌کنیم.
‫آره ولی واقعاً ‫ابروهام رو خراب می‌کنین.
‫- نه، نه، خیلی هیجان‌انگیزه. ‫- آروم آروم بیا.
‫خب، ولی حواستون باشه ‫ابروهام خراب نشن.
‫ابروهات هنوز سالمن.
‫آماده‌ی غافلگیری هیجان‌انگیز هستی؟
‫- خب، فقط یه ثانیه اینجا وایستا. ‫- خیلی‌خب.
‫می‌شه قبلش ‫ابروهام رو چک کنی؟
‫- چیزیشون نمی‌شه. ‫- خب، آماده‌ای؟
‫سه، دو، یک...
‫- یوهو! ‫- ردیف شده!
‫وای، خدای من!
‫محشره!
‫‏[بل حرف نداره]‏
‫وای... خیلی‌خب، بچه‌ها، ‫اصلاً انتظار همچین چیزی رو نداشتم.
‫همه‌اش کار باباست.
‫- همه‌اش کار باباست! ‫- داری گریه می‌کنی؟
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫آخه خیلی دوستتون دارم.
‫- این یکی رو هم به آمار گریه‌ها اضافه کن. ‫- آره، آره.
‫از دست این آمار گریه‌های کوفتی.
‫فکر کنم بابا ‫در این سال‌ها...
‫- احساساتی‌تر شده، ‫- درسته.
‫وقتی بچه‌ بودم هیچ‌وقت گریه‌اش رو ندیده بودم، ‫ولی با گذشت زمان...
‫چند تا گربه مردن و اونم ‫یه‌کم دل‌نازک شده.
‫بعضی وقت‌ها که خونه‌ام ‫و طبقه پایین فیلم می‌بینن،
‫قشنگ صدای گریه‌اش رو می‌شنوم.
‫خیلی شیرینه. دلش خیلی پاکه.
‫چند تا نوشیدنی می‌خوره، ‫یه‌کم اشک می‌ریزه،
‫بعد دوباره می‌شه همون ‫آدم سرسخت همیشگی.
‫چقدر قشنگ!
‫باید یه تخته بذارید و آمار ‫گریه‌های بابا رو روش چوب‌خط بزنید.
‫چرند محضه‌.
‫اصلاً و ابداً انتظارش رو نداشتم. ‫پیش خودم می‌گفتم که خب،
‫داغون از آب در نمیاد، ‫ولی می‌دونستم چقدر مشغول...
‫جریان پیاده‌روی و تابستون ‫و کل کارهایی که دارن، هستن،
‫برای همین انتظار داشتم فقط ‫یه یدک‌کش رنگ‌شده باشه...
‫که بتونم ازش استفاده کنم. ‫نه یه همچین چیزی!
‫همه‌اش رو خودت درست کردی؟
‫- بابا همه‌اش رو خیلی سریع ساخت. خیلی سریع. ‫- چقدر طول کشید؟
‫۵۰ ساعت.
‫بعد از همچین کاری، برنامه‌ی ‫ پیاده‌روی وحشت...
‫حتماً تا اکتبر راه میفته، نه؟
‫با این همه گرفتاری و درگیری، ‫تا دیروقت کار کردم...
‫و اون برنامه‌های تلویزیونی ‫که توی چهار روز همه‌چی رو ردیف می‌کنن،
‫همه‌اش چرند محضه‌.
‫جادوی تلویزیون، برو به درک.
‫- بابا، باید امتحانش کنی. ‫- خیلی خوشمزه‌ست، بل.
‫- عالیه. ‫- واقعاً خوشمزه‌ست.
‫به‌به. خیلی خوشمزه‌ست.
‫احتمالاً احساساتی بشم.
‫فکر کنم واقعاً ‫از بابام...
‫و هر کاری که ‫همیشه برام می‌کنه، ممنونم.
‫فکر نمی‌کردم اشک من رو دربیارید، ‫پس مرسی.
‫عاشق جفتتونم، عاشق همه‌تونم.
‫- کارت عالی بود. ‫- عاشق خانواده‌مونم.
‫- دستتون درد نکنه بچه‌ها. ‫- خیلی قشنگه.
‫آره، شک ندارم ‫خانواده‌مون معرکه‌ست.
‫آره، خیلی باحاله.
‫همون‌طور که گفتم، ‫توی برنامه‌مون نبود، ولی دخترمه...
‫و یه ماجراجویی جدیده، ‫چطور می‌شه انجامش نداد؟
‫مگه این‌که بابا یا مامان ‫مزخرفی باشید،
‫که خب بابا و مامان ‫مزخرف هم کم نیست.
‫تنها انتقادی که دارم، ‫اینه که...
‫اگه لوگوم رو دیده باشید، ‫سبز پررنگه،
‫ولی اصلاً اشکالی نداره، ‫هیچ مشکلی نیست...
‫♪ بزرگ‌تر شدیم، ‫ ولی هیچ فرقی نکرده ♪
‫♪ از بچگی همیشه ‫پشت همدیگه بودیم ♪
‫♪ نمی‌خوام توی ‫آلبرتا بمیرم ♪
‫♪ ولی هیچ‌وقت هم ‫از اینجا نمی‌رم ♪
‫♪ پس می‌خوام ‫تا ابد زنده بمونم ♪
‫«مترجم: ریحانه»