« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫سال‌ها بعد،
‫وقتی که مقابل جوخه آتش ایستاده بود
‫سرهنگ آئورلیانو بوئندیا
‫به یاد اون بعدازظهر دوردستی افتاد
‫که پدرش اونو برای کشف یخ برد.
‫«صد سال تنهایی»
‫فکر می‌کردم هیچوقت نمیای، دوست من.
‫روی خروست شرط سنگین می‌بندم. ‫آماده‌ست، مگه نه؟
‫وقتی اینجاست یعنی اینکه آماده‌ست، رفیق.
‫- مگنیفیکو، وضعیت شرط‌ها چطوره؟ ‫- خوزه، بهت ایمان دارن.
‫نگران نباش. مثل همیشه.
‫آها، بوئندیا!
‫چندوقته منتظری که با من بجنگی، دوست من، ‫که شکست بخوری؟
‫مگه نه؟
‫خب، امیدوارم سوپ خروس دوست داشته باشی
‫چون قراره خروست رو بکشم.
‫- یالا! یالا! ‫- یالا!
‫آره! سرش رو بکَن!
‫آره!
‫- آره! ‫- دخلشو بیار! دخلشو بیار!
‫دخلشو بیار! دخلشو بیار! دخلشو بیار!
‫نوکش بزن! نوکش بزن! نوکش بزن!
‫زود باش! برو واسش، خروس! هی!
‫- نوکش بزن! نوکش بزن! ‫- برو!
‫نوکش بزن!
‫نوک بزن! نوک بزن! نوک بزن! نوک بزن!
‫- آره! آره! ‫- زود باش!
‫زود باش!
‫نوک بزن! نوک بزن! نوک بزن!
‫- گندت بزنن!
‫- اینطوری باید نوک بزنی! ‫- ایول!
‫- اینطوری باید بجنگی! ‫- خروس! خروس!
‫خروس! خروس!
‫آره!
‫چی بهت گفتم؟
‫دیدی؟ بهت گفتم!
‫خب دوست من... زندگیه دیگه.
‫یک، دو، سه!
‫حیوون خوبی داری. تبریک میگم.
‫- مراقب باش، اون یه قاتله. ‫- قاتل؟
‫بفرما.
‫هی، بوئندیا!
‫می‌دونی، شاید اون خروس جنگی
‫بالاخره بتونه یه لطفی به همسرت بکنه.
‫برو خونه و یه سلاح پیدا کن
‫چون قراره بکشمت.
‫خدای من.
‫- بد شد. ‫- واقعا.
‫اوضاع خوب نیست.
‫چی شده؟
‫مُرد.
‫اوه!
‫اگه ایگوانا به دنیا بیاری، ‫ایگوانا بزرگ می‌کنیم.
‫ولی دیگه توی این شهر بخاطر ما ‫کسی کشته نمیشه.
‫به عنوان مسئولین ارشد این شهر،
‫شهردار و این بنده حقیر
‫به این نتیجه رسیدیم که ‫مرگ تأسف‌بار آقای پرودنسیو ایلار
‫درواقع نتیجه‌ی یک دوئل افتخار موجه بوده.
‫بنابراین خوزه آرکادیو بوئندیا، ‫این جوان شریف،
‫از تمام اتهامات تبرئه میشه.
‫- نه! ‫- این عادلانه نیست!
‫- این یه حکم غیرمنصفانه ‌ست! ‫- کافیه! یه کم آداب داشته باشید.
‫عادلانه نیست!
‫خدا خیرتون بده. ممنون، قربان.
‫دوست من، کاری که الان باید انجام بدی
‫اینه که با من بیای ‫و با نوشیدنی غصه‌هاتو بشوری بره، هووم؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تقصیر خودت بود و خودتم خوب می‌دونی.
‫برو به جهنم.
‫هربار که برگردی اینجا ‫دوباره می‌کُشمت.
‫خوزه آرکادیو بوئندیا ‫جرأت نداشت نیزه‌اش رو پرتاب کنه،
‫و پرودنسیو ایلار از اونجا جم نخورد.
‫اون یکی رو بده بهم.
‫بعد از اون هیچوقت رنگ آرامش رو ندیدن.
‫اونا از نگاه فلاکت‌بار و بی‌پایانی که
‫اون مُرده اون شب به اونا کرده بود، ‫عذاب می‌کشیدن...
‫حسرت عمیقی که نسبت به زندگان داشت...
‫و اضطرابی که باهاش در خانه جستجو می‌کرد
‫تا آبی پیدا کنه و گلوش رو تر کنه.
‫اورسولا وقتی دید که مرد مرده ‫ظروف روی اجاق رو برمی‌داره،
‫به قدری متأثر شد که کاسه‌های آب رو ‫همه‌جای خونه گذاشت.
‫چرا دست از سر ما برنمی‌داری؟
‫تو بردی، پرودنسیو.
‫از اینجا دور می‌شیم ‫تا تو کمی به آرامش برسی،
‫و دیگه هرگز برنمی‌گردیم.
‫کجا میریم؟
‫از کوه‌ها عبور می‌کنیم تا به اقیانوس برسیم.
‫مزخرف نگو. هیچکس تا حالا ‫چنین سفر دور و درازی نرفته.
‫ولی شدنیه.
‫اگه یه جای جدید پیدا کنیم
‫که دیگه ترس‌های اجدادمون ‫نتونه عذابمون بده
‫و جایی که بتونیم آزادانه ‫عاشق همدیگه باشیم
‫و یه خونواده تشکیل بدیم چی؟
‫ممنون، بابا.
‫خداحافظ، مامان.
‫اورسولا...
‫هرجا که فرار کنی
‫بازم نمی‌تونی از تقدیرت فرار کنی.
‫مواظب خودت باش.
‫بسیارخب، بریم رفقا.
‫وقتی که رفتن تا از کوه‌ها عبور کنن
‫چندتا از دوستان خوزه آرکادیو بوئندیا، ‫جوان‌هایی مثل خودش
‫که هیجان ماجراجویی داشتن هم دنبالش رفتن.
‫خونه‌هاشون رو رها کردن، ‫زن و بچه‌هاشون رو برداشتن
‫و رفتن به سمت سرزمینی که ‫هیچکس بهشون وعده نداده بود.
‫- کارت‌هارو واست خونده؟ ‫- معلومه، یه مدتی میشه.
‫نفست رو بده بیرون.
‫آره.
‫زور بزن! داره میاد! ‫داره میاد! داره میاد!
‫درحالیکه شکمش از گوشت میمون ‫و خورشت مار نابود شده بود،
‫اورسولا با کمک پیلار ترنرا ‫پسری به دنیا آورد که کاملاً انسان بود.
‫بیاید!
‫واو، واو، واو! هی، هی!
‫آروم! آروم باش پسر! ‫آروم، آروم!
‫اوه! اوه!
‫دستمو بگیر!
‫کمک! کمکم کنید!
‫زود باش، بیا بالا!
‫زود باش، گری!
‫تحمل کنید. خیلی زود می‌رسیم به اقیانوس.
‫یک روز صبح، بعد از تقریبا 2 سال
‫تبدیل به اولین انسان‌هایی شدن که ‫تونستن شیب‌های غربی رشته‌کوه رو ببینن.
‫از اون قله‌ی ابری
‫گستره آبی عظیمی از باتلاق بزرگ رو دیدن
‫که به سمت دیگر جهان کشیده شده بود.
‫اما هیچوقت دریا رو پیدا نکردن.
‫- گفتی اقیانوس اینجاست! ‫- بس کن!
‫- کجاست؟ ‫- بس کنید!
‫آروم باش، گرینلدو!
‫باید اون سمتش باشه.
‫هی!
‫تروخدا وایسا!
‫هی!
‫داریم دور خودمون می‌چرخیم
‫اون روحشم خبر نداره که کجاییم ‫یا داریم کجا میریم.
‫باید یه راه زمینی واسه ‫رسیدن به اونجا پیدا کنیم.
‫یک شب
‫پس از چندین ماه سرگردانی بی‌هدف در باتلاق،
‫در ساحل رودخانه‌ای سنگلاخی
‫که آبش شبیه سیلابی از ‫شیشه‌های یخ‌زده بود اردو زدن.
‫باتلاق بزرگ حتما یه جایی تموم میشه.
‫راه خروج از اینجارو پیدا می‌کنیم
‫و بعدش یکبار واسه همیشه به اقیانوس می‌رسیم.
‫خوزه آرکادیو بوئندیا،
‫وقتش شده که بالاخره چشمات رو باز کنی.
‫تازگیا یه نگاه به دور و برت انداختی؟
‫خوزه آرکادیو بوئندیا اون شب یه خواب دید.
‫خواب دید که یه شهر شلوغ ‫دقیقا همونجا سر از آب بیرون آورد
‫که پر از خونه‌هایی با دیوارهای شیشه‌ای بود.
‫اسم اون شهر رو پرسید،
‫و اسمی رو بهش گفتن که ‫تا حالا هرگز نشنیده بود.
‫اسمی که هیچ معنایی نداشت،
‫اما به شکل ماورالطبیعه‌ای ‫توی خوابش پژواک داشت...
‫ماکوندو.
‫زود باشید.
‫زود باشید، زود باشید.
‫گرینلدو...
‫می‌دونم دریا رو پیدا نکردیم
‫یا جایی که توش مستقر بشیم...
‫ولی اینکه هنوز دنبالش بگردیم کار پوچیه!
‫تک تک شماهایی که اینجا هستید ‫آزادانه می‌تونه مسیرش رو انتخاب کنه.
‫ولی ما قراره همینجا بمونیم.
‫چیزی که همیشه رویاش رو داشتیم می‌سازیم.
‫یه خونه واسه بچه‌هامون،
‫جایی که هرکسی بتونه تصمیم بگیره ‫چطوری دلش می‌خواد زندگی کنه و بمیره.
‫و این شهر ما
‫اسمش میشه ماکوندو!
‫برداشت چطوره؟
‫خوزه آرکادیو، لباسات کجاست؟
‫زود باش برو خونه.
‫ماکوندو تبدیل به دهکده‌ای ‫با 20 خانه‌ی کاهگلی شد.
‫در ساحل یه رودخونه ساخته شد
‫که آب زلالش در امتداد ‫بستری از سنگ‌های صیقلی جاری بود.
‫سنگ های بزرگ، زیبا و سفید ‫مثل تخم‌های ماقبل تاریخ.
‫- سلام بابا! ‫- سلام پسرم.
‫این دنیا اونقدر جدید بود ‫که خیلی از چیزها بدون اسم بودن،
‫و تنها راه خطاب‌کردنشون ‫از طریق اشاره بود.
‫خوزه آرکادیو!
‫خوزه آرکادیو بوئندیا ‫خونه‌هارو جوری چیده بود
‫که تمامشون به شکل برابر به رودخانه ‫و کشیدن آب دسترسی داشتن.
‫خیابان‌هارو اونقدر متفکرانه طراحی کرده بود
‫که هیچ خونه‌ای حتی در گرم‌ترین روزها ‫نسبت به دیگری نور بیشتری نداشت.
‫خجالت نمی‌کشی؟ ‫این کوروزوهارو از کجا آوردی؟
‫- آبمیوه می‌خوای؟ ‫- اوهوم.
‫بسیارخب، بیا.
‫ببینید!
‫خوشکله.
‫کجا زندگی می‌کنه؟
‫بیا!
‫پرنده جون اینجا زندگی می‌کنه.
‫در طول سال‌های بعد،
‫خوزه آرکادیو بوئندیا تمام خونه‌ها رو
‫پر از مرغ انجیر، قناری، ‫زنبور خوار و سینه‌سرخ کرد.
‫- هی! هی! ‫- هی!
‫شما دقیقا کی هستین؟
‫اسم من ملکیادس‌ـه.
‫اینم خونواده‌ی منه.
‫نمایشگاه ما از سفر دور و درازی میاد.
‫و چطوری ما رو پیدا کردین؟
‫پرنده‌ها.
‫الان مدتی میشه که درگیر ‫رد شدن از باتلاق هستیم
‫و آواز اونا ما رو کشوند اینجا.
‫از آشنایی با شما خوشبختم.
‫خوزه آرکادیو بوئندیا.
‫اینا هم مردم ماکوندو هستن.
‫هی!
‫دوستان و مردم عزیز، ‫ما واسه این سرزمین‌های دور
‫هشتمین عجایب خردمندترین ‫کیمیاگران مقدونیه رو آوردیم.
‫اگه کسی از شما مایله که بطور مستقیم
‫شاهد این اختراع خارق‌العاده باشه،
‫لطفا همراه من بیاد.
‫هی!
‫امروز می‌بینید که چطوری ‫همه چیز زنده میشن.
‫فقط کافیه روحشون رو بیدار کنید.
‫آفرین!
‫تمامش جادوگریه!
‫نه، نیست.
‫فقط علم‌ـه.
‫اگه می‌خواید چیزای بیشتری ببینید
‫دعوت هستید که به ‫نمایشگاه ما ملحق شید.
‫موسیقی، زود باشید!
‫خوزه آرکادیو بوئندیا
‫که تخیل لجام گسیخته‌اش
‫همیشه فراتر از نبوغ طبیعت، ‫معجزات و جادو بود،
‫فکر کرد شاید بشه از اون اختراع بیهوده بهره برد
‫و طلا را از دل زمین استخراج کرد.
‫حق نداری معاوضه‌شون کنی.
‫ولی دیدی که اون چیزا فلز رو جذب کردن!
‫این بزها هم خونواده‌مون رو سیر می‌کنن.
‫می‌دونی می‌تونیم چقدر طلا بدست بیاریم؟
‫توی ماکوندو نیازی به طلا نداریم.
‫عشقم، ماکوندو تا ابد اینجوری نمی‌مونه.
‫باید نگاهمون به آینده باشه.
‫متأسفانه نمی‌تونم آهنرباها رو ‫واسه این هدف بهت بفروشم.
‫منطق تو درسته.
‫ولی از قضا اینا فلزات گرانبها رو جذب نمی‌کنن.
‫خب ممکنه با مقادیر کم‌تر کار نکنن
‫ولی قطعا کمکمون می‌کنن تمام اون ‫سنگ‌های بزرگ‌تر
‫یا مقادیر زیاد گنج رو از خاک بیرون بیاریم.
‫می‌تونم بهاشون رو بپردازم.
‫من آهنرباها رو بهت نمی‌فروشم، ‫واسه این هدف نمیشه.
‫چیزی گیرت نمیاد.
‫فقط بذار امتحان کنم و ثابتش کنم.
‫چیزی رو از دست نمیدی، ملکیادس.
‫بسیارخب.
‫این اشتیاقت رو دوست دارم.
‫گرینلدو، چیکار می‌کنی؟
‫این منطقه رو گشتیم. ‫باید اونجارو بگردیم.
‫می‌تونستی قبلا اینو بگی.
‫بگم؟ تو یه احمقی. همونجا وایسا.
‫- من از اینور میرم. ‫- باشه، باشه.
‫هی! اینجا!
‫باید خیلی بزرگ باشه.
‫جنازه.
‫الان یک هفته شده
‫و تنها چیزی که پیدا کردیم ‫استخون و آت و آشغال بوده.
‫پس اون همه طلایی که ‫گفتی پیدا می‌کنی چی شد؟
‫باید بری بزهامون رو پس بگیری.
‫اونا دیگه مال ما نیستن.
‫خب بهتره بری سراغ اون کولی ‫دروغگوی متقلب، وگرنه من میرم.
‫نمی‌تونیم تمام حیواناتمون رو بدیم بره، خب؟
‫بخصوص الان.
‫بخصوص الان؟
‫من باردارم.
‫خبر خیلی خوبیه.
‫همسرم حتی نمی‌خواد اونا توی خونه باشن.
‫حداقل با چشمای خودت دیدی.
‫تجربه... مهم‌ترین چیز در زندگیه.
‫می‌تونی بزهات رو ببری. ‫اونا منتظرتن.
‫ملکیادس...
‫میشه یه سوالی بپرسم؟
‫حتما.
‫چطوری تونستی از اون باتلاق‌ها رد بشی
‫بدون اینکه راهت رو گم کنی؟
‫سفر طولانی و سختی بود،
‫ولی تمام مدت ابزارهامون ما رو هدایت کردن.
‫کدوم ابزارها؟
‫بذار نشونت بدم.
‫ببین، این اسطرلاب‌ـه.
‫چندین قرنه که انسان‌ها سعی کردن ‫آسمان‌ها رو موشکافی کنن
‫تا بهشون در رمزگشایی زمین کمک کنه.
‫بیا.
‫علم فاصله رو از بین می‌بره.
‫ببین. این یه قطب‌نماست.
‫و یه سکستانت.
‫زمان زیادی نمی‌گذره که انسان‌ها بتونن
‫اتفاقی رو که در هر نقطه از زمین رخ میده ببینن.
‫بدون اینکه از خونه‌شون خارج بشن.
‫اینا نقشه‌های پرتقالی هستن. باستانی‌ان.
‫ببین.
‫اون ابزارها بهت کمک می‌کنن ‫که تفسیرشون کنی.
‫واسه توان.
‫ممنون، ملکیادس.
‫اون روز، خوزه آرکادیو بوئندیا مطمئن بود
‫که این شروع یک دوستی عالی خواهد بود.
‫تمام شب‌هارو به مشاهده‌ی دقیق ‫مسیر ستارگان می‌گذروند.
‫وقتی که توی استفاده
‫و کار با ابزارهاش ماهر شد،
‫مفهوم فضا رو درک کرد،
‫بنابراین تونست دریاهای ناشناخته رو پیدا کنه،
‫سرزمین‌های خالی از سکنه رو ببینه
‫و با باورنکردنی‌ترین موجودات رابطه برقرار کنه.
‫نمی‌دونم تمام روز با اون نقشه‌ها چیکار می‌کنی،
‫ولی باید یه موقع دیگه انجامش بدی.
‫می‌خوام بفهمم ماکوندو کجاست
‫که بتونیم بالاخره یه راهی ‫به سمت تمدن پیدا کنیم.
‫من جوابش رو می‌دونم.
‫ماکوندو اینجاست، و توام اون بالا تو فضایی.
‫خوزه آرکادیو، وقت شامه!
‫باید اول اون دست‌هارو بشوریم ‫چون حسابی خاکی‌ان. بیا.
‫خداحافظ، بابا!
‫خداحافظ، پسرم.
‫این کشتی باید 200 سال قدمت داشته باشه.
‫باید نزدیک باشه.
‫چی باید نزدیک باشه؟
‫دریا!
‫این کشف روح خوزه آرکادیو بوئندیا رو ‫به شدت تحت تأثیر قرار داد.
‫اینو تمسخر سرنوشت می‌دونست
‫که با وجود جستجوی فراوان ‫و فداکاری‌های بی‌شمار،
‫دریا رو پیدا نکرد،
‫ولی حالا بدون هیچ تلاشی ‫به طور تصادفی پیداش کرده.
‫ما در آستانه‌ی پیداکردن دریا ‫تسلیم شده بودیم، اورسولا.
‫ماکوندو توسط آب محاصره شده.
‫چندتا اندازه‌گیری انجام دادیم
‫ولی هنوز واسه تکمیل نقشه ‫به چندتا اندازه‌گیری دیگه نیاز داریم.
‫باید یه سفر دیگه بریم.
‫باید با بقیه جهان ارتباط برقرار کنیم.
‫دیگه نمی‌تونی ما رو ترک کنی، خوزه.
‫نمی‌بینی که بهت نیاز داریم؟
‫- خوزه آرکادیو. ‫- ها؟
‫گوش کن.
‫چیه؟
‫بیا اینجا.
‫گوش بده.
‫داره گریه می‌کنه. ‫از توی شکمم صداش رو می‌شنوم.
‫- ماتیلده، کهنه داغ! عجله کن! ‫- دارم میام.
‫آه!
‫نفس بکش. فقط نفس بکش، اورسولا! ‫همینه. نفس عمیق بکش.
‫زور نزن. ‫زور نزن، زور نزن! فقط نفس بکش!
‫اورسولا لرزید،
‫چون مطمئن بود که اون فریاد عمیق درونش
‫اولین نشونه‌ی دم ترسناک خوک‌ـه.
‫و از خدا خواهش کرد ‫که بذاره اون موجود توی شکمش بمیره.
‫می‌تونم حسش کنم! تو می‌تونی! ‫اورسولا، داره میاد! داره میاد!
‫زود باش، زود باش، زود باش! ‫یه زور دیگه! یکی دیگه! همینه!
‫آئورلیانو اولین انسان متولدشده در ماکوندو بود.
‫اون با چشمان باز به دنیا اومد،
‫و جهان رو با کنجکاوی ‫بی‌تفاوتانه‌ای بررسی می‌کرد.
‫اورسولا همه چیز رو درباره‌ی ‫شدت اون نگاه فراموش کرده بود،
‫تا اینکه سال‌ها بعد یک روز بعد از ظهر،
‫آئورلیانو بوئندیا اولین پیش‌آگاهیش رو بیان کرد.
‫مامان، اون ظرف الان می‌افته.
‫این ظرف مشکلی نداره، آئورلیانو.
‫وقتی به پیش‌آگاهی‌هاش پی برد،
‫سرهنگ آئورلیانو بوئندیا فکر کرد ‫که یک روز مرگش با یه نشانه‌ی واضح،
‫غیرقابل اشتباه و غیرقابل برگشت ‫خودشو اعلام می‌کنه.
‫ولی درست لحظاتی قبل از مرگش...
‫اون نشانه هنوز نیومده بود.