‫« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫سلام؟
‫خوزه آرکادیو بوئندیا اینجا زندگی می‌کنه؟
‫بله.
‫چی شده، آمارانتا؟
‫صبح بخیر.
‫ربکا صبح یکشنبه رسید.
‫یه سفر سخت رو از مانور با چندتا دباغ شروع کرده بود
‫که وظیفه داشتن ربکا رو
‫همراه با استخون‌های والدینش برسونن...
‫چی نوشته؟
‫که از اقوام دور ماست.
‫دختر نیکانور اولیوی فراموش نشدنی
‫و همسر محترمش، ربکا مونتیل.
‫دختر کی؟
‫...ولی نتونسته بودن توضیح بدن کی ازشون ‫همچین چیزی خواسته بود.
‫اسمت چیه؟
‫گشنته؟
‫آئورلیانو، آرکادیو میاد تو اتاق تو بمونه.
‫- باشه. ‫- ویزیتاسیون، یه حموم آماده کن.
‫میشه من برم تو اتاق آئورلینا بمونم؟
‫نه، آرکادیو بزرگ شده و می‌تونه بره ‫اتاق اون بمونه.
‫یکی از لباس‌های قدیمیت رو برام بیار.
‫ولی...
‫وقتی خونه ما پر مَرده، خوب میشه ‫یه خانم دیگه بهمون اضافه بشه.
‫خواهر کسیه که می‌تونی باهاش درد و دل کنی.
‫فهمیدی؟
‫کمکم کن.
‫لباس رو بیار، آمارانتا!
‫استخون بود؟
‫آره. یه عالمه.
‫دیگه حرفم رو تکرار نمی‌کنم.
‫بیا بریم.
‫خونه ما از کِی تا حالا یتیم‌خونه شده؟
‫انگار آرکادیو کافی نبود.
‫آئورلیانو با صبوری اسامی کل ‫قدیس‌ها رو براش خوند،
‫ولی به هیچکدومشون واکنشی نشون نداد.
‫لوسیا.
‫دوروتیا.
‫اینس.
‫شاید کر و لاله.
‫بیاید عین مامانش، ربکا صداش کنیم.
‫به همین سادگی.
‫حالا بذارید غذاش رو بخوره.
‫بچه‌ها!
‫اگه مامان ببیندتون چی؟
‫برید بخوابید.
‫هنوز خوابم نمیاد.
‫دروغ میگی.
‫از اون دختر عجیبه می‌ترسی.
‫نخیرم. تو هم شبیهشی. یه بچه یتیم.
‫آمارانتا!
‫میشه تو اتاق تو بخوابم؟
‫برو تو اتاق خودت. هیچی نمیشه.
‫تو چی؟
‫بیا. بیا بریم.
‫می‌دونی این چیه؟
‫آرمادیلو؟
‫با حرف «آ» شروع میشه.
‫عین اسم خودت.
‫«آ.»
‫این حرف رو بلدی؟
‫«ب؟»
‫آفرین.
‫آرکادیو، وقت خوابه.
‫فردا ادامه میدیم.
‫شب بخیر.
‫حس نمی‌کنی وقتی بابات از خونه بیرون نمیره، ‫به اندازه کافی بدبختی داریم؟
‫می‌تونیم شکم یه نفر دیگه رو سیر کنیم.
‫لب به هیچی نزده.
‫حتی یه گاز.
‫آروم باش. گشنه‌ش شد میاد پیشت.
‫نگران ربکا نیستم.
‫نگران آئورلیانو هستم.
‫از وقتی داداشش رفته، از اون آزمایشگاه لعنتی ‫نیومده بیرون.
‫انگار از بیرون رفتن می‌ترسه.
‫بیا اینجا، آئورلیانو!
‫بیا با بابات قهوه بنوش.
‫صبح بخیر.
‫می‌دونی، هم سن تو که بودم، ‫با مامانت آشنا شده بودم.
‫کل مردم شهر می‌دونستن قراره با هم ‫ازدواج کنیم.
‫ولی خودمون حالیمون نبود.
‫من که حالیم نبود.
‫بگو ببینم، چرا کل روز تو اتاقت می‌مونی؟
‫ماهی‌هایی که درست می‌کنی رو می‌فروشی؟
‫برو یه کم قدم بزن، آئورلیانو.
‫نمی‌تونی کل روز خودت رو تو اتاق حبس کنی.
‫دیگ به دیگ میگه روت سیاه.
‫مامانت گفت این حرف رو بهم بزنی؟
‫نه.
‫ولی ما شبیه هم نیستیم.
‫من قبل از اینکه خودم رو حبس کنم، ‫زندگی خوبی رو تجربه کردم.
‫اگه تلاش‌های من نبودن،
‫ماکوندویی وجود نداشت.
‫یا تو.
‫یا هر چی که تا حالا دیدی.
‫برو قدم بزن. ‫ماهی‌هات قرار نیست جایی برن.
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫یک لیتر اسید.
‫و یه مقدار ورق طلا.
‫خیلی ممنون.
‫آمارانتا، ربکا! غذا حاضره!
‫یو. آ.
‫- اینجا نه، آرکادیو. برو یه قاشق بردار. ‫- یو.
‫کاتارو! برو ربکا رو بیار!
‫کمک می‌خوای؟
‫نه. داره تموم میشه.
‫چته تو؟ ‫نمی‌بینی این مدل مو چقدر به آمارانتا میاد؟
‫یه روز گذشته، ربکا.
‫بخور.
‫ربکا.
‫همه می‌دونن بهترین سوپ سیب‌زمینی شیرین ‫شهر رو ما می‌پزیم.
‫امتحانش کن.
‫تا غذات رو تموم نکنی همینجا می‌مونی.
‫بخور، دخترم.
‫می‌تونی به خودت گشنگی بدی، ‫ولی حق نداری غذای ما رو تلف کنی.
‫کاتارو! بردار ببرش!
‫ربکا؟
‫ربکا.
‫بگیرینش!
‫بمون سر جات!
‫تکون نخور!
‫شاید باید استراحت کنیم، خانم.
‫اگه حرف شنوی نداره، آدمش می‌کنم!
‫برو سر به بیابون بذار.
‫چی گفت؟
‫- که برو سر به... ‫- برید بیرون!
‫یه قاشق، ربکا.
‫یه قاشق بخور تا ولت کنم.
‫چی واسه از دست دادن داری؟
‫می‌خوام حالت خوب باشه.
‫ممنون،
‫مامان.
‫عزیزدلم.
‫می‌خوای قصه‌ی خروس رو بشنوی؟
‫آره.
‫نپرسیدم که بگی «آره.»
‫پرسیدم می‌خوای قصه‌ی خروس رو بشنوی یا نه.
‫پس نه.
‫نگفتم بگی «پس نه.»
‫پرسیدم می‌خوای قصه‌ی خروس رو بشنوی یا نه.
‫دست بردار، ربکا. اذیتشون نکن.
‫یه بشقاب دیگه؟
‫بازم؟
‫ممنون، مامان. تو نمی‌خوری، آبجی؟
‫بهترین سوپ سیب‌زمینی شیرین ماکوندوئه.
‫جدی؟ توش خاک هم ریختی؟
‫آمارانتا!
‫بخور.
‫بخور دیگه.
‫کاتارو.
‫صدا رو شنیدی؟
‫حتماً یه حیوون وارد آغل شده.
‫کاتارو، پاشو. پاشو.
‫ربکا؟
‫ویزیتاسیون و کاتارو در چشم‌هاش
‫علائم بیماری وحشتناکی رو دیدن.
‫کاتارو دیگه در خونه دیده نشد.
‫طاعون بی‌خوابی.
‫خیلی وقته از شهرت اومدی بیرون.
‫این مزخرفات رو فراموش کن.
‫مزخرف نیست، قربان.
‫ویزیتاسیون...
‫نه!
‫انگشتت رو نزن داخلش.
‫به نظرم داری بزرگش می‌کنی.
‫بزرگش نمی‌کنم.
‫خانم، گوش کنید!
‫وقتی این طاعون به سر خانواده بیاد،
‫دیگه کسی نمی‌خوابه.
‫ویزیتاسیون، اینا همه‌ش خرافاته.
‫اگه درست هم بود و دیگه قرار نبود بخوابیم، ‫عالی میشد که.
‫بیشتر از زندگی لذت می‌بردیم.
‫کارمون که تموم شد، برو میدون.
‫هوای تازه برات خوبه.
‫آبنبات طرح حیوون!
‫خانواده بوئندیا احساس خطر نکرده بودن، ‫تا روز سوم بی‌خوابی.
‫با اینهمه وقت بیداری چه کارهایی میشه کرد.
‫- تو کل میدون درخت بادوم می‌کاریم! ‫- درسته، رفیق.
‫ترسناک‌ترین ویژگی بیماری بی‌خوابی نبود،
‫چون بدن احساس بی‌حالی نمی‌کرد...
‫بابا.
‫اون چیز رو...
‫بله؟
‫...بلکه تغییری تدریجی به یه شرایط بحرانی بود.
‫فراموشی.
‫[درخت بادام]
‫آئورلیانو یه فرمولی ساخت
‫که ازشون در برابر فراموشی محافظت می‌کرد.
‫[دیوار]
‫[سندان]
‫بنابراین، به زندگی در واقعیتی ادامه دادن ‫که داشت از دستشون می‌رفت.
‫[زغال]
‫واقعیتی که ساخته شده از کلمات بود...
‫[پرنده: موجود کوچک و بال‌دار با اعضای پردار]
‫[اجاق: پخت غذا برای خانواده، غذا را باید گرم کرد]
‫...که وقتی معنی کلمات رو فراموش می‌کردن، ‫اون واقعیت هم از دست می‌رفت.
‫[آسیاب چکشی: ذرت رو بذار داخل و با چکش فشارش بده]
‫اسامی و کاربرد وسایل رو فراموش می‌کردن.
‫[چاقوی کشتن خوک]
‫[تخم مرغ: ماده غذایی به دست آمده از مرغ]
‫[برای روشن کردن شمع از آتش استفاده کنید]
‫[در خیابون بالا نیارید] ‫[مردم عصبانی میشن]
‫[روشنایی خیابون]
‫[هر روز صبح گاو رو بدوشید]
‫[قبل از آماده کردن قهوه با شیر، شیر رو بجوشونید]
‫رفیق، اوضاع داره از کنترل خارج میشه.
‫تو کی هستی؟
‫من رو نمی‌شناسی، برادر؟
‫دزدی!
‫دزد!
‫ایزابل، آروم باش. اون شوهرته!
‫ولم کن!
‫کاتارینو!
‫مشتری‌ها حق دارن بنوشن دیگه!
‫[خدا وجود دارد]
‫اورسولا! بچه‌ها رو بردار!
‫هی، بوئندیا!
‫شاید اون خروست بتونه یه لطفی در حق زنت بکنه.
‫برو از خونه یه اسلحه بردار. ‫می‌خوام بکشمت.
‫پرودنسیو؟
‫در نهایت، طاعون بی‌خوابی باعث شد مردم ‫خودشون رو فراموش کنن،
‫در حدی که وارد بحران حماقتی شدن که ‫راه نجاتی ازش نبود.
‫خوزه آرکادیو! چه خبره؟
‫تو کی هستی؟
‫کولی شده.
‫برو خونه و به بابات بگو.
‫ملکیادس که کل ابزار فراطبیعیش رو از دست داده بود،
‫برگشت به ماکوندو.
‫مرگ رو تجربه کرده بود،
‫اما برگشته بود چون تحمل تنهایی نداشت.
‫[در]
‫[صندلی]
‫دنبال کسی می‌گردی؟
‫اینجا کجاست؟
‫آزمایشگاه کیمیات.
‫آزمایشگاه من؟
‫ملکیادس!
‫فکر کردم مُردی.
‫بشین.
‫ولی چرا؟
‫[ستون]
‫[زیاد موندن در معرض خورشید عصبانیم می‌کنه]
‫[صندلی]
‫[دوات]
‫یعنی میگی این می‌تونه زمان رو ثبت کنه؟
‫ولی چطوری، ملکیادس؟
‫غیرممکنه.
‫صبور باش، خوزه آرکادیو.
‫با چشم‌های خودت می‌بینی.
‫اورسولا!
‫- ما حاضریم! ‫- اومدم!
‫آئورلیانو! بیا اینجا!
‫آئورلیانو از بس سریع بزرگ شد که ‫دیگه لباس‌های پدرش رو می‌پوشید،
‫و صدای نفسش به سختی از کارگاه مشترکش ‫با ملکیادس شنیده میشد.
‫ربکا دختر زیبایی بود.
‫پوستی صاف، چشم‌هایی درشت و دست‌هایی ‫جادویی داشت
‫که انگار می‌تونستن با نخ‌های نامرئی، طرح‌های ‫گلدوزی زیبایی خلق کنن.
‫ربکا، بیا اینجا!
‫آمارانتا صورت ساده‌ای داشت،
‫ولی ذات خاصی داشت،
‫با همون نزاکت‌های رفتاری پترونیلا، ‫مادربزرگ مرحومش.
‫آمارانتا، بدو!
‫با اینکه آرکادیو قد و هیکل پدرش رو داشت...
‫آرکادیو!
‫...اما شبیه بچه‌ها می‌موند، و یه سری‌ها ‫می‌گفتن خلق حساسی داره.
‫خوبه.
‫یه لحظه... خوبه.
‫ویزیتاسیون مگه به سایز خودت برات ‫شلوار ندوخته بود؟
‫چند ماه پیش چرا.
‫برو لباست رو عوض کن.
‫برو. خوزه آرکادیو.
‫چیه؟
‫چی؟
‫شبیه یه ژنرال وحشت‌زده شدی.
‫تو چی؟
‫من نه.
‫اگه این زمان رو ثبت می‌کنه، ‫من دوست ندارم به عنوان یه جوک به خاطر سپرده بشم.
‫تکون نخورید.
‫خیلی خب. گرفتیم.
‫آرکادیو.
‫برو مغازه عرب‌ها جیوه بخر.
‫می‌خوای کمکم کنی؟
‫البته.
‫عجله نکن. مراقب باش.
‫یه کم دیگه.
‫- الان حله. ‫- الان؟
‫- الان. ‫- زیباست.
‫قدم بعدی.
‫اینجاش رو باید دقت کنی.
‫یواش...
‫اینم از این.
‫خانواده‌تون.
‫بیاید خشکش کنیم.
‫اگه این بتونه زمان و فضا...
‫و هر چیزی که اون وسط هست رو نشون بده،
‫پس میشه باهاش خدا رو دید.
‫می‌دونستم عاشقش میشی، ولی ‫حتی فکرش رو هم نکن.
‫نحوه استفاده‌ش رو یادم بده.
‫یادم بده!
‫باشه.
‫شیشه رو خشک کن.
‫اول چیکار کنم؟
‫- تمیزش کن. ‫- تمیزکاری.
‫- این شیشه ماست. ‫- خب.
‫سفید، قرمز و مشکی، به ترتیب.
‫یواش.
‫خوبه. سفید کافیه.
‫فیلتر مشکی.
‫در عکس داگرئوتایپ خانوادگی،
‫تنها عکس خانوادگی،
‫آئورلیانو نگاه پیشگویانه‌ای رو داشت
‫که چند سال بعد هنگام رویارویی با ‫جوخه آتش دوباره تجربه کرد...
‫اما هنوز خطر آینده خودش رو حس نکرده بود.
‫- ببین. ‫- هی، ببین.
‫آئورلیانو! بیا اینجا!
‫رفیق گلم. آفتاب از کدوم طرف دراومده اومدی بیرون!
‫گرینلدو، اون رو باید من بگم که این وقت ‫صبح سرحال می‌بینمت.
‫اذیتش نکن. بالاخره اومده بیرون.
‫چطوری؟
‫خوبم، تو چی؟
‫منم خوبم.
‫روغنت تموم شده؟
‫خب می‌دونی، یه سری از ماها شاغلیم.
‫وقتی نمی‌تونی با دوستات یه لیوان بنوشی، ‫اینهمه کار کردن به چه دردت می‌خوره؟
‫کاتارینو! ببین کی اومده!
‫آئورلیانو، پسر گلم! ‫چشم ما روشن!
‫- کاتارینو. ‫- راحت باش.
‫خانواده چطورن؟
‫خوبن، تو چطوری؟
‫منم خوبم.
‫- سلامم رو به بابات برسون. ‫- چشم.
‫سه لیوان نوشیدنی بی‌زحمت.
‫چته؟
‫هیچی.
‫خوبی؟
‫آره.
‫آرکادیو، برو تو کارگاه کتاب بخون.
‫خیلی خسته‌م.
‫آئورلیانو...
‫چون خیلی وقته گذشته زیاد یادم نیست،
‫ولی ویزیتاسیون همیشه می‌گفت
‫از چند ماه قبلش می‌دونستی ربکا قراره بیاد.
‫راست می‌گفت؟
‫آره.
‫می‌دونستی منم قراره بیام؟
‫هر کسی،
‫هر آدمی توی این دنیا تنهاست.
‫اگه بفهمی پدر و مادرت کی هستن، ‫فرقی به حالت نمی‌کنه.
‫انگار مغز تب‌دار شوهرش روش تاثیر گذاشته بود،
‫تصمیم گرفت خونه رو بزرگتر کنه.
‫خیلی خب، پسرها!
‫یه اتاق نهارخوری می‌خوام، با یه میز دوازده نفره.
‫فهمیدین؟ خوبه.
‫برو. بیاید.
‫همین اتاق.
‫می‌خوام این اتاق با لوازم ساخت وین دکور بشه
‫تا بتونیم مهم‌ترین مراسمات ناحیه رو ‫اینجا برگزار کنیم.
‫می‌فهمن؟
‫بیاید دنبالم.
‫مریضی‌ها. خسته شدم از بس جارو کشیدم.
‫نُه اتاق، هر پنجره به روی حیاط باشه.
‫هم دستشویی مردونه می‌خوام هم زنونه
‫با یه آشپزخونه‌ی دو اجاقه.
‫- فهمیدین؟ ‫- بله.
‫برو! تکون نخور!
‫وایسا!
‫سلام.
‫- شما اورسولا ایگواران بوئندیا هستید؟ ‫- بله.
‫پیترو کرسپی. خوشبختم.
‫سفارشتون رو از پایتخت آوردم.
‫بفرمایید لیموناد، آقای کرسپی.
‫خیلی ممنون، خانم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫خانم، مطمئن نیستم. ‫ساز پیچیده‌ایه.
‫یه مقدار طول می‌کشه.
‫خانم‌ها، شرمنده. شما رو ندیده بودم.
‫سلام. پیترو کرسپی. خوشبختم.
‫من ربکا هستم.
‫من آمارانتا بوئندیا هستم. ‫خوشبختم.
‫خوش اومدید.
‫لطف دارید.
‫خب چقدر طول می‌کشه، آقای...
‫خانم، حدود یک هفته.
‫خب؟ با دعای خیر شما،
‫می‌تونم اجرا رو به دخترهاتون یاد بدم.
‫بهتون گفته بودن سفارشتون کلاس اجرا هم داره؟
‫که اینطور. نیاز نیست.
‫خیلی ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- ولی خیلی خوب میشه، مامان.
‫گفتی می‌خوایم مهمونی خونه‌نویی بدیم که.
‫و مجلس اجرا می‌گیریم.
‫باشه.
‫آرکادیو از کنارتون تکون نمی‌خوره.
‫حواستون جمع باشه.
‫چشم.
‫بسیارخب. بذارید آقا کارش رو انجام بده.
‫وقتی خوزه آرکادیو به دنبال رد نامرئی اما ‫حاضر در همه‌جای خداوند بود...
‫پیترو کارش رو با
‫زحمتی مثل آئورلیانو در کارگاهش انجام می‌داد.
‫چی شده، خوزه آرکادیو؟
‫از همینجا ناراحتیت رو حس می‌کنم.
‫پیداش نمی‌کنم.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫با عقل جور درنمیاد.
‫من از کل ماکوندو عکاسی کردم،
‫ولی خدا خودش رو نشون نداده.
‫دوست عزیزم،
‫باورت به خدا این شکلیه؟
‫بیاید با این حالت شروع کنیم.
‫شونه‌ها رو شل کنید.
‫اینقدر ضایع نباشید.
‫دستتون رو ببرید جلو، و یادتون باشه...
‫یک، دو، سه...
‫حالا دو نفری.
‫صدای چیه؟
‫حتماً داخل پیانولاست.
‫کی؟
‫خدا.
‫خوزه آرکادیو، حرفات با عقل جور درنمیاد. ‫نگران دخترهات نیستی؟
‫- چرا نگرانشون باشم؟ ‫- یعنی چی که چرا؟
‫انگار یه سره نگران یه چیزی هستی، نه؟
‫این پسره مگه آدمه.
‫بانو آمارانتا.
‫خانم اورسولا، بابت همه چی ممنونم.
‫پذیراییتون فوق‌العاده بود. قول میدم برگردم.
‫میای بخوابی؟
‫چیکار کردی؟
‫- می‌خواستم ببینم چجوری کار می‌کنه. ‫- دو روز مونده.
‫کل دوستانمون دارن میان،
‫با پسرهاشون،
‫که دخترهات بتونن خواستگارهاشون رو ببینن.
‫به نفعته تا اونموقع پیانولا رو درست کنی!
‫حال شما؟ لطف کردید اومدید. ممنون.
‫شب بخیر. ممنون. عزیزدلم!
‫- ممنون. بفرمایید. ‫- اورسولا!
‫حال شما؟ شب بخیر، بفرمایید.
‫ویزیتاسیون، ازشون پذیرایی کن. خب؟
‫سی سال از وقتی که
‫از شهر رفتیم می‌گذره،
‫و تصمیم گرفتیم یه شهر دیگه بسازیم.
‫با دست خودمون و وسط ناکجاآباد، ‫اینجا رو ساختیم.
‫نمی‌دونم اگه حمایت‌های شما در اون لحظات سخت نبود،
‫من و خوزه آرکادیو الان کجا بودیم.
‫نه، مگنیفیکو.
‫ولی می‌خواستم به همه چیزی رو
‫یادآوری کنم که خودم فراموش نکردم.
‫چیزی که ما ساختیم متعلق به خودمونه،
‫و باعث افتخاره که
‫از طریق دخترهامون، تبدیل به یک خانواده بشیم.
‫البته اگه پسرهاتون آماده‌ی اجرا باشن، درسته؟
‫پس بیاید مراسم رو شروع کنیم!
‫ربکا، افتخار میدی؟
‫مشت‌های خاکی که می‌خورد باعث می‌شدن
‫تنها مردی که لایق تحقیر شدنه
‫بهش نزدیک‌تر و ازش مطمئن‌تر بشه.
‫- اینجا منزل خانواده بوئندیاست؟ ‫- بله، جناب.
‫پیغام مهمیه.
‫نامه دولتیه.
‫کارمند دولت؟
‫گفت نامه دولتیه.
‫نامه؟
‫باید خونه رو آبی کنیم.
‫جدی؟ کی گفته؟
‫دادیار ماکوندو، که توسط دولت کلمبیا فرستاده شده.
‫دادیار؟
‫کدوم دادیار؟
‫آپولینار موسکوته کیه دیگه؟