‫[دادیار]
‫کی بهت این حق رو داده؟
‫کی این حق رو بهت داده؟!
‫از دیدنت خوشحالم. ‫من آپولینار موسکوته هستم...
‫و به‌عنوان دادیار منصوب شدم.
‫ما از چند تیکه کاغذ فرمان نمی‌بریم.
‫ما اینجا نیازی به مقامات نداریم چون ‫چیزی واسه حکمرانی وجود نداره.
‫باید بهت اخطار بدم که من مسلحم.
‫ترجیح میدم زنده نگهت دارم
‫تا اینکه بذارم مرگت ‫روی وجدانم سنگینی کنه.
‫وقتی اورسولا ‫گسترش خونه رو برعهده گرفت،
‫از اونا خواست که یه اتاق مخصوص ‫واسه ملکیادس بسازن
‫تا ساعت‌ها اونجا مشغولِ ‫پر کردن کاغذ با خط‌خطی‌های ادبیش باشه.
‫آرکادیو...
‫سال‌ها بعد،
‫آرکادیو لرزشی که وقتی ملکیادس ‫مجبورش کرد به چند صفحه از
‫نوشته‌های مرموزش گوش بده رو ‫به یاد آورد،
‫که البته ازشون ‫سر درنمی‌آورد،
‫ولی اونا در واقع ‫پیش‌بینی مرگش بودن.
‫[خیابان خلوت]
‫تصویر رمدیوس مدام در ‫تصورات آئورلیانو به تصویر کشیده می‌شد.
‫یه احساس فیزیکی بود ‫که حین راه رفتن اذیتش می‌کرد،
‫مثل اینکه سنگ‌ریزه‌ای توی کفشش باشه.
‫تکون بخورید!
‫سعی کردیم با زبون خوش حالیش کنیم. ‫الان دیگه باید از راه سختش بفهمه.
‫هر چیزی که بخواین، ‫من در خدمت‌تون هستم.
‫می‌دونید که می‌تونید روی من ‫و پسرم حساب کنید.
‫روی همه‌مون.
‫می‌دونم.
‫اون تنها نیست.
‫با خودش سرباز آورده.
‫و همسر و دخترهاش.
‫موسکوته!
‫خودتو نشون بده!
‫چی می‌خوای، بوئندیا؟
‫خوب گوش کن.
‫تقریباً سی سال پیش، ‫من و این افراد این شهر رو پیدا کردیم.
‫جاده ساختیم، خیابون‌ها رو آماده کردیم،
‫خونه ساختیم
‫و تموم اینا رو ‫بدون کمک از دولت انجام دادیم.
‫می‌خوایم این وضع ‫همین‌طور که هست باقی بمونه.
‫اگه بخوای می‌تونی اینجا بمونی.
‫نه به این خاطر که ‫واسه محافظت از خودت اوباش مسلح داری،
‫بلکه داریم ملاحظه‌ی ‫همسر و دخترهات رو می‌کنیم.
‫فقط دو شرط داره.
‫هرکسی خونه‌اش رو ‫اون‌جوری که دوست داره رنگ کنه
‫و سربازهات امروز از اینجا برن.
‫و کی نظم و قانون رو اجرا می‌کنه؟
‫خودمون.
‫اینجا انقدر آرامش داریم
‫که حتی هیچ‌کدوم‌مون ‫به مرگ طبیعی نمردیم.
‫حتی قبرستون نداریم.
‫قول شرف؟
‫قول دشمنت
‫چون من و تو هنوز دشمن هم هستیم.
‫[هتل جیکوب] ‫[سال تأسیس 1880]
‫آمپارو، یه پیاز بردار.
‫چشم، خانم.
‫این یکی پوسیده.
‫خانم موسکوته.
‫اورسولا ایگواران هستم، ‫همسر آقای بوئندیا.
‫شوهرت باید ‫در مورد شوهر من بهت گفته باشه.
‫اونا شروع بدی داشتن،
‫ولی من و تو می‌تونیم ‫شروع متفاوتی داشته باشیم، این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫خانم اورسولا، شنیدم شما ‫خونه‌ی بسیار زیبایی در شهر دارین.
‫درِ خونه‌ی من همیشه بازه. ‫هر وقت خواستی، تشریف بیار.
‫ممنونم.
‫از دیدن‌تون خوشحال شدم، خانم اورسولا.
‫همچنین، خانم موسکوته.
‫- بیا. ‫- پولشون رو میدم.
‫- نمی‌خواد، خانم. هدیه‌ست. ‫- ممنونم.
‫اگه اون راجع‌به این بفهمه، ‫دیگه عمراً بذاره رنگش رو ببینم.
‫بهش بگو اون دوربین رو فراموش کرده بود...
‫و منم دادمش به تو.
‫به جاودانگی دست پیدا کردم.
‫[وبا]
‫«باید تسلیم پیچیده‌ترین سخنانِ...
‫نالایق‌ترین کارکنان بخش دفترداری شد...»
‫بفرمایید داخل.
‫ممنونم که دعوت‌مون کردین.
‫براتون هدیه آوردیم.
‫ممنونم.
‫دخترهام درست می‌کنن. ‫رومیزی‌ها بی‌نظیرن.
‫مطمئنم همین‌طوره. ویزیتاسیون.
‫لطفا واسه خانواده‌ی موسکوته ‫شیرینی و نون ببر.
‫کیه؟
‫خانم موسکوته و دخترهاشون.
‫اینجا سالن پذیراییه.
‫زیباست.
‫واسه اینکه خونه‌مون این شکلی بشه ‫خیلی زحمت می‌کشم.
‫مشخصه. ‫خونه‌داری می‌تونه خیلی سخت باشه.
‫همین‌طوره. اینا دخترانم ‫آمارانتا و ربکا هستن.
‫- خوشبختم. ‫- خوش اومدین.
‫از دیدن‌تون خوشحالم.
‫بیا به لئونور و دخترهاش ‫اطراف رو نشون بدیم.
‫- خوش اومدین. ‫- ممنونم.
‫پیانولا!
‫آره، ولی تنظیم نیست.
‫[پیترو کرسپی]
‫میاین؟
‫واقعاً خونه‌ی زیبایی دارین، خانم اورسولا.
‫ممنونم.
‫این راهروی بگونیاست.
‫اونا اتاق دخترها هستن.
‫و آشپزخونه اونجاست.
‫بفرمایید.
‫ممنونم.
‫انبار غله‌مون اونجاست.
‫قشنگه.
‫خودت درستش کردی؟
‫- و اینجا... ‫- خوشت اومده؟
‫و اون آزمایشگاه خوزه آرکادیوئـه.
‫بیا.
‫مال تو.
‫رمدیوس، از اونجا بیا بیرون.
‫ممنونم.
‫اون روز بعد از ظهر،
‫آئورلیانو صبرش رو
‫که وادارش می‌کرد منتظر فرصتی ‫برای دیدن اون باشه رو از دست داد...
‫و خونه پر از عشق شد.
‫ربکای عزیزم. ‫نمی‌تونم از فکر کردن بهت دست بردارم.
‫نمی‌تونم از رؤیای تو دست بردارم.
‫رمدیوس در هوای خواب‌آلود ‫ساعت دو بعد از ظهر.
‫رمدیوس در نفس‌های آرام گل رز.
‫پیتروی عزیزم، ‫روزهام دیگه مثل سابق نیست.
‫تموم فکر و ذکرم ‫برگشت به ماکوندوئه.
‫رمدیوس، همه‌جا.
‫رمدیوس، تا ابد.
‫رمدیوس، همه‌جا.
‫از آخرین باری که نامه‌ات ‫به دستم رسیده، روزها می‌گذره.
‫دوباره می‌بینمت؟
‫آمپارو!
‫پستچی هنوز نیومده.
‫آئورلیانو. بهمون بگو.
‫کدوم زنی ‫تو رو به این حال و روز انداخته؟
‫حال و روز؟
‫حال و روزت افتضاحه.
‫پشت طعنه‌ی اون،
‫آئورلیانو به درک عمیقی رسید.
‫نه تنها شکش در مورد مردونگیش،
‫بلکه دردی که ماه‌ها به دلش ‫سنگینی می‌کرد رو پشت سر گذاشت.
‫چی شده؟
‫باز داره خاک می‌خوره.
‫«عزیزم...»
‫«دوستت دارم...»
‫منم دوستت دارم.
‫این چیه؟
‫این نامه‌ها چطور ‫سر از اینجا درآوردن؟
‫آب آوردم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫یارو ایتالیاییه اونا رو فرستاده.
‫«ربکا، ربکای عزیزم.»
‫«نمی‌دونم کِی عازم می‌شم یا ‫کِی می‌رسم،
‫نمی‌دونم این واقعیه یا فقط یه خوابه.»
‫«هر تصمیمی که می‌گیرم ‫با تصمیم قبلیم مغایرت داره.»
‫«با وجود تموم ایده‌هایی که در روحم می‌جوشه، ‫تصمیم گرفتم به ماکوندو بیام
‫و ازت خواستگاری کنم.»
‫«در نامه‌ی بعدیم ‫تاریخ دقیقش رو می‌گم.»
‫آمارانتا هم ‫از درد عشق یک‌طرفه می‌سوخت.
‫آمارانتا، در رو باز کن.
‫خودشو توی حمام حبس کرد
‫و می‌خواست از عذاب عشقی مأیوس‌کننده ‫خلاص بشه.
‫آمارانتا، چیزی شده؟
‫آمارانتا، لطفاً در رو باز کن.
‫اون واسه آمارانتا هم نامه می‌نوشته؟
‫نه.
‫آمارانتا براش نامه نوشته...
‫ولی هیچ‌وقت اونا رو نفرستاده.
‫کاش هرگز اون پیانولای کوفتی رو نمی‌خریدم.
‫یکی دیگه.
‫و یکی دیگه.
‫چند تا هستن؟
‫بالای ده تا.
‫اوناهاش.
‫موسکوته.
‫بوئندیا.
‫یه قراری داشتیم.
‫و من سر حرفم موندم.
‫قبول کردی که هیچ‌کس ‫خونه‌اش رو آبی رنگ نزنه.
‫نه، جناب.
‫کاملاً واضح اینو گفتی:
‫«هرکسی باید اون‌جور که می‌خواد ‫خونه‌اش رو رنگ بزنه.»
‫و اونا هم دارن همین کار رو می‌کنن.
‫داری می‌گی تو هیچ ربطی ‫به این قضیه نداری؟
‫دولت رایگان رنگ میده.
‫منم تحویل می‌گیرم.
‫اونا هم آزادن که انتخاب کنن.
‫عصر بخیر.
‫آدم می‌تونه چقدر بدشانس باشه؟
‫چی شده؟
‫موسکوته.
‫فکر کرده می‌تونه مسخره‌مون کنه.
‫چی شده؟
‫پسرم، چی شده؟
‫من عاشق شدم.
‫باز کسی خودزنی کرده؟
‫معلومه که نه.
‫عاشق رمدیوس موسکوته شدم.
‫عاشق دختر دشمنم شدی؟
‫عشق بیماریه.
‫بیا.
‫اونم دوستت داره؟
‫نمی‌دونم.
‫بهش نگفتم.
‫پس این عشق زودگذر رو فراموش کن، پسرم.
‫زودگذر نیست.
‫احساسم واقعیه ‫و می‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫دخترهاش دخترهای خوبی هستن، ‫خوزه آرکادیو.
‫تو با پدرشون مشکل داری، ‫نه با اونا.
‫آپولینار موسکوته ‫هرگز عضوی از این خانواده نمی‌شه.
‫خانواده‌مون به این دلیل وجود داره
‫که تو و مامان جرئتش رو داشتین ‫جلوی پدر و مادرتون وایسین.
‫نمی‌تونی خرافات مزخرف پدربزرگ‌ ‫و مادربزرگت رو
‫با خطری که موسکوته ‫برای ماکوندو به ارمغان میاره مقایسه کنی!
‫کافیه!
‫من ازش خواستگاری می‌کنم.
‫چه با رضایت شما ‫و چه بدون رضایت شما.
‫خوزه آرکادیو بوئندیا...
‫تو که یه پسر از دست دادی.
‫می‌خوای یکی دیگه رو هم از دست بدی؟
‫اگه قراره بذاریم آئورلیانو ‫با دختر موسکوته ازدواج کنه،
‫پس باید بذاریم ربکا با کرسپی ازدواج کنه.
‫ربکا به‌محض اینکه ‫از این توافق باخبر شد، بهبود پیدا کرد...
‫و برای نامزدش نامه‌ی شادی نوشت
‫که رضایت پدر و مادرش رو به دست آورده.
‫آمارانتا وانمود کرد که ‫این تصمیم رو پذیرفته.
‫آئورلیانو، می‌خوای با کدوم یکی از دخترهام ‫ازدواج کنی؟
‫رمدیوس.
‫منظورت آمپاروئه؟
‫نه، جناب.
‫رمدیوس.
‫دولورس، می‌شه لطفاً ‫رمدیوس رو بیاری؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫من شش دختر دم بخت دارم،
‫ولی چشم آئورلیانو ‫اونی رو گرفته که هنوز عروسک‌بازی می‌کنه.
‫چی؟
‫چه خبر شده؟
‫از اتاق برید بیرون.
‫همه‌تون!
‫الان!
‫بذار خودم حلش کنم.
‫خانم اورسولا، ‫می‌شه باهاتون صحبت کنم؟
‫تنهایی.
‫ما اصلاً نمی‌دونستیم.
‫- از خدامونه که با هم فامیل بشیم. ‫- آره.
‫- ولی اون هنوز سنش کمه. ‫- متوجهم.
‫اگه می‌دونستیم که پسرم ‫اونو انتخاب کرده،
‫نمی‌اومدیم اینجا.
‫می‌ذاریم رمدیوس با آئورلیانو ازدواج کنه،
‫ولی منتظر می‌مونیم ‫تا اون به سن ازدواج برسه.
‫به یک شرط.
‫چه شرطی؟
‫عروسی باید توی کلیسا برگزار بشه.
‫ماکوندو همیشه شهر سکولاری بوده.
‫من اتحادی که زیر چتر ‫نعمت‌های پرودگار نباشه رو قبول نمی‌کنم.
‫اگه می‌خواین توی ‫کلیسا ازدواج کنیم،
‫اشکالی نداره.
‫ملکیادس، به نصیحتت نیاز دارم.
‫اون دادیار احمق ‫می‌خواد کلیسا رو به ماکوندو بیاره.
‫آخه ما کِی به کشیش نیاز داشتیم؟
‫کِی؟
‫ملکیادس؟
‫کولی؟
‫چند روزه که این‌جوریه.
‫از کِی؟
‫از وقتی اون کتاب رو تموم کرد.
‫وقتی مُردم...
‫تا سه روز جیوه بسوزون.
‫دوست من، چی داری می‌گی؟
‫فردا ببرش رودخونه. ‫حواست باشه خوب حموم کنه.
‫آب براش خوبه.
‫ملکیادس؟
‫ملکیادس!
‫- ملکیادس! ‫- ملکیادس!
‫ملکیادس!
‫هرگز به‌خاطر این بی‌احتیاطی نمی‌بخشمت.
‫ملکیادس!
‫پیداش کردیم!
‫اینجا!
‫کمکم کنید ببریمش آزمایشگاه.
‫منتظر چی هستین؟! زود باشین دیگه!
‫آقای خوزه آرکادیو، ‫به‌عنوان مسئول این شهر
‫وظیفه دارم بهتون اطلاع بدم ‫که دفن نکردن جسد مردی که غرق‌شده
‫سلامت عموم رو به خطر می‌ندازه.
‫ملکیادس نمُرده!
‫اون جاویدانه.
‫خودش فرمولی داد ‫که باهاش می‌شه دوباره زنده‌اش کرد.
‫یک، دو، سه!
‫آرکادیو، تنور.
‫جیوه!
‫خوزه آرکادیو...
‫خوزه آرکادیو، دست نگه دار.
‫خواهش می‌کنم.
‫وقتشه ملکیادس در آرامش بخوابه.
‫زمان متوقف شده ‫و ابدیت آغاز شده.
‫ما از آب می‌آیم.
‫زمان متوقف شده ‫و ابدیت آغاز شده.
‫زمان متوقف شده
‫و ابدیت آغاز شده، ملکیادس.
‫آرکادیو هرگز نمی‌فهمه
‫زنی که ظاهر شد تا بهش دلداری بده
‫مادر واقعیش بوده.
‫- ربکا. ‫- پیترو.
‫این هدیه برای توئه.
‫یک، دو، سه.
‫بالرین.
‫دوستش داری؟
‫بفرمایید.
‫اون عصبانیه.
‫زود برمی‌گردم.
‫دوشیزه آمارانتا.
‫چیه؟
‫امیدوارم حالتون خوب باشه.
‫خواستم بهتون بگم که ‫دارم با برادرم برونو مغازه‌ی فروشِ...
‫ابزار موسیقی باز می‌کنم.
‫خب که چی؟
‫می‌تونم شما رو به ایشون معرفی کنم.
‫قسم می‌خورم که هرگز ‫با خواهرم ازدواج نمی‌کنی.
‫باید از جنازه‌ام رد بشی.
‫آمارانتا پیترو رو ‫به این تهدید کرد که خودش رو می‌کُشه.
‫فکر کنم نیازه ببرمش مسافرت.
‫شاید اگه افراد جدیدی رو ببینه، ‫قلب شکسته‌اش التیام پیدا کنه.
‫من نگران تو هستم.
‫نمی‌خوام الان تنهات بذارم.
‫نگران من نباش.
‫خوب می‌شم.
‫اولویت اینه که ‫از فاجعه جلوگیری کنیم.
‫مراقب باش.
‫خیلی امیدوار نشو.
‫حتی اگه مجبور بشم بکُشمت، ‫نمی‌ذارم ازدواج کنی.
‫مراقب باشید.
‫مرگ.
‫مرگ؟
‫معنی کارت‌ها اونی نیست که ‫روشون نوشته شده.
‫پس معنیش چیه؟
‫یعنی خوشحال می‌شم؟
‫می‌شی...
‫ولی خوشحالی مسالمت‌آمیزی نیست.
‫مثل طوفان، ‫زندگیت رو زیرورو می‌کنه.
‫بابا.
‫ظهر بخیر، آقای بوئندیا.
‫ملکیادس رو ندیدین؟
‫ببین پیترو چی بهم داده.
‫حیوان ماشینی شگفت‌انگیز و ارزشمندی که ‫پیترو کرسپی خریده بود
‫سنگینی مرگ ملکیادس ‫در خوزه آرکادیو بوئندیا رو تسکین داد
‫و اون رو به یاد گذشته‌ها انداخت ‫که یک کیمیاگر بود.
‫نوعی نقشه...
‫آئورلیانو هم
‫قید کارگاه رو زد ‫تا به رمدیوس جوان آموزش بده.
‫توی خانواده‌ام من تنها ‫کسی هستم که به سن قانونی رسیدم،
‫گرچه پسر بزرگم آوریل 21ساله می‌شه.
‫- همه‌شون بچه‌های شمان؟ ‫- پس چی! همه‌شون فرزند خودمن.
‫وابستگی سیاسی؟
‫خوزه آرکادیو تونست
‫بالرین چرخنده رو ‫به مکانیسم ساعت متصل کنه
‫و اسباب‌بازی سه روز بی‌وقفه
‫با ریتم موسیقی خودش میچرخید.
‫سه روز.
‫سه روزه که کار می‌کنه.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫این اکتشاف اون رو بیشتر از
‫هر پروژه‌ی مضحک دیگه‌اش هیجان‌زده کرد.
‫در نبود اورسولا، ‫اون غرق در تصوراتش شد.
‫پوستش پوسته‌پوسته شد.
‫موهاش تبدیل به برگ شد.
‫آپولوی بیچاره.
‫آپولو بالاخره فهمید که ‫اون هرگز عاشقش نمی‌شه
‫و زنش نمی‌شه، ‫ولی این قول رو بهش داد.
‫از اون لحظه به بعد، ‫اون درختش می‌شه.
‫گوش کن، موسکوته.
‫ما اینجا وابستگی سیاسی نداریم. ‫من نیازی به سرشماری نمی‌بینم.
‫- همه همدیگه رو می‌شناسیم. ‫- این دستور دولته.
‫خوزه آرکادیو؟
‫پدرزن پسرت پاش رو از گلیمش درازتر کرده.
‫شرمنده ولی اینکه دخترش داره ‫با آئورلیانو ازدواج می‌کنه،
‫این حق رو بهش نمیده که ‫هر غلطی خواست انجام بده.
‫باید به این قضیه خاتمه بدی.
‫امروز چندشنبه‌ست؟
‫سه‌شنبه. چطور؟
‫منم داشتم به همین فکر می‌کردم...
‫ولی هنوز دوشنبه‌ست.
‫نبود اورسولا ‫باعث شد خونه بزرگ و خالی به نظر برسه.
‫پرودنسیو.
‫پرودنسیو ایلار.
‫چی شد که انقدر دور شدی؟
‫نیاز به هم‌صحبت ‫باعث شد دنبالت بگردم.
‫دشمن عزیز من.
‫خیلی طول کشید.
‫ماکوندو برای مردگان ناشناخته بود
‫تا اینکه شهر با مرگ اولین نفر ‫مواجه شد.
‫ملکیادس.
‫با یه نقطه‌ی سیاه کوچیک...
‫روی نقشه‌ی مرگ علامت زده بود.
‫بابا...
‫مامان...
‫بابا...
‫مامان...
‫ببخشید، آقای بوئندیا.
‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- بابا...
‫پرودنسیو...
‫ملکیادس...
‫همه‌شون در مرگ تنهای تنهان.
‫امروز چندشنبه‌ست؟
‫پنجشنبه.
‫هنوز دوشنبه‌ست.
‫ماشین زمان خراب شده
‫و اورسولا و آمارانتا خیلی از خونه دورن.
‫کافیه!
‫زمان متوقف شده،
‫و ابدیت آغاز شده!
‫- کمک! ‫- ولی انسان زاده نشد...
‫ما زاده شدیم که بمیریم!
‫- چه خبر شده؟! ‫- همسایه‌ها رو خبر کن!
‫- تا تبدیل به... ‫- کمک! کمکمون کنید!
‫...مواد آلی بشیم!
‫آقای بوئندیا!
‫کافیه!
‫دست نگه دار!
‫آروم باش.
‫ما زاده شدیم که بمیریم.
‫که تبدیل به...
‫و ابدیت آغاز شد.
‫ولی انسان برای جاودانگی زاده نشده.
‫ما زاده شدیم که بمیریم.
‫که تبدیل به مواد آلی بشیم.
‫تا در دل مردم ‫به خاطرات و فراموشی تبدیل بشیم.