‫[هشدار: تصاویری از خودکشی و خودآزاری]
‫[ناپلئون بناپارت] ‫[بهترین استراتژیست قرن نوزده]
‫«صد سال تنهایی»
‫آئورلیانو از آرکادیو خواسته بود
‫تا مطمئن بشه بعد از رفتنش، ‫ماکوندو تبدیل به جای بهتری میشه.
‫یه تفسیر شخصی از خواسته‌هاش داشت.
‫شبیه یه ژنرال لباس پوشیده.
‫مردم ماکوندو...
‫[هتل جیکوب] ‫[تاسیس شده در سال ۱۸۸۰]
‫وقتشه که ماکوندو رو به دوران اوجش برگردونیم!
‫من تصمیم گرفتم که از امروز...
‫تمام آقایون در اردوگاه خدمات نظامی ارائه بدن.
‫همگی باید بازوبندی رو ببندن که ‫سربازانم دارن پخش می‌کنن.
‫هر خونه
‫و هر کسب و کار، هر دیوار
‫به رنگ حزب ما درمیاد.
‫حزب ما؟
‫ببین، دست رد زدن به خشونت محافظه‌کارها یه چیزه،
‫ولی این شهر حتی قبل از اینکه تو ‫به دنیا بیای آزاد بوده، پسرم.
‫درست میگی.
‫به نظرت اگه پسرت اینجا بود چی می‌گفت؟
‫مگه اون نیست که داره کنار سرهنگ ‫جونش رو به خطر می‌اندازه؟
‫با یکی از همین بازوبندها.
‫همه‌تون دیدین چه کاری از دست ‫این عوضی‌ها برمیاد.
‫ما حاضریم برای مردم خودمون چیکار کنیم؟
‫هر کاری که لازم باشه، کاتارینو!
‫چون اینجا خونه ماست!
‫اینجا قلمرو ماست!
‫زنده باد حزب لیبرال!
‫- اگه خانم اورسولا اینجا بود چه فکری می‌کرد، پدر؟ ‫- هیچی.
‫آرکادیو هنوز بچه‌ست،
‫الانم داره بازی درمیاره. همین.
‫نمی‌دونم. این دنیای بچه‌ها نیست.
‫به حرفشون گوش نده. ‫فقط بلدن هارت و پورت کنن.
‫تو برو اون طرفی. من این طرفی.
‫بریم.
‫- پسرها. ‫- چیکار می‌کنید؟
‫هی! چیه؟
‫نبندش. نه!
‫- ببندش. ‫- نبند!
‫تکون نخور، پدر.
‫دستت رو بردار، رفیق.
‫عالی شد، رفیق!
‫کشیش رو آزاد کنید!
‫چیکار می‌کنید؟
‫گفته بودن شروع کرده بود به شخم زدن زمین خودش
‫و به طرف زمین‌های همسایه‌ها ادامه داده بود،
‫حصارهای حیاط و ساختمون‌ها رو خراب کرد
‫و به زور بهترین زمین‌ها رو مال خودش کرد.
‫صبح بخیر.
‫شما اون خونه رو ساختین؟
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫چقدر اجاره میدید؟
‫- اجاره؟ ‫- به کی باید اجاره بدیم؟
‫زمین مال خودمونه.
‫کی گفته؟
‫تو کی باشی که ما رو سوال جواب کنی؟
‫من خوزه آرکادیو بوئندیا هستم.
‫بزرگترین پسر بنیان‌گذار این شهر.
‫خب،
‫پدرت خوب می‌دونه ما قبل از ‫بی‌خوابی اومدیم اینجا.
‫به نظر من، شما زمین خانوادگی من رو ‫توقیف کردید،
‫و از دیوونگی بابام نهایت استفاده رو بردید.
‫و یه پزو هم پاش پول ندادید.
‫نکنه اشتباه می‌کنم؟
‫این عوضی‌ها قصد ندارن فقط بکشنش.
‫دارن تحقیرش می‌کنن.
‫نمی‌دونم چندتا اسلحه دارن.
‫هر چی شما بگی، سرهنگ.
‫سرهنگ کارمونا، من سرهنگ آئورلیانو بوئندیا هستم.
‫از اینجا می‌بریمت بیرون.
‫ممنون، سرهنگ.
‫- زود باش. ‫- لیبرال‌ها!
‫- یالا! ‫- آئورلیانو، کارمونا رو بیار.
‫کارمونا رو نجات بده!
‫اینا قصد ندارن من رو بکشن. ‫افرادت رو نجات بده.
‫سرهنگ! امروز وقتش نیست.
‫سرباز! امروز روزش نیست!
‫با افراد بیشتری برمی‌گردم.
‫قول میدم.
‫- آئورلیانو! ‫- وایسید.
‫عقب‌نشینی!
‫- بریم. ‫- بریم!
‫ویزبال!
‫بجنبید!
‫نزدیک بود شکستشون بدیم، رفیق. ‫باید برگردیم.
‫تکون نخور، داداش کوچولو.
‫با جنگ و دعوا قرار نیست خوب بشی.
‫یواش.
‫آئورلیانو، چیکار کنیم؟
‫تو شرایط فعلی، ‫رفتن از این اردوگاه غیرممکنه.
‫باید برم کمک بیارم.
‫تنهایی؟
‫از اینجا تا سان خوآن، تو هر شهر ‫پر اردوگاه محافظه‌کارهاست.
‫تنها برم احتمال موفقیتم بیشتره.
‫راست میگه.
‫شب بخیر.
‫به کمک نیاز دارم.
‫نیازی به این کارها نیست.
‫بابا؟
‫برگرد داخل.
‫کاتارینو، یه بطری بده من.
‫چی گفت؟
‫گفت باید بابت ده سالی که روی زمین ‫کار کردم بهش پول بدم،
‫وگرنه بهم شلیک می‌کنه.
‫یه لحظه.
‫داریم درباره همون مردی صحبت می‌کنیم ‫که سریع از اینجا رفت بیرون
‫تا جلوی خانم‌ها خودنمایی کنه؟
‫همونی که می‌خونه و میچرخه، آره.
‫باید قایمکی با آرکادیو صحبت کنیم.
‫دقیقاً.
‫چه کاری از دستش برمیاد؟
‫قراره با شمشیر دنبالش کنه؟
‫گوش کن. بحث ما قدرت نظامی و غیرنظامی ماکوندوئه.
‫نه، جناب. من درباره مردی حرف میزنم که ‫دیوونه‌ست، با لباس عجیبش اینور اونور میره،
‫و هر حرفی بخواد میزنه.
‫نمی‌دونم چرا اینقدر بهش اهمیت میدید.
‫خب، من به حرفش گوش میدم
‫چون سرهنگ آئورلیانو بوئندیا آوردتش سر کار.
‫خب،
‫اگه آرکادیو رو جدی نگیری،
‫یعنی آئورلیانو رو هم جدی نمی‌گیری؟
‫چیه، برادر من؟ ‫سر اینم قراره دعوا کنیم؟
‫طرف کی هستی؟ ‫اول بگو تا بگم دعوامون میشه یا نه.
‫طرف شما، رفیق.
‫این شد یه چیزی.
‫حاضر!
‫هدف بگیرید!
‫شلیک!
‫بچه‌ها! یه بار دیگه.
‫آماده!
‫هدف بگیرید!
‫آرکادیو!
‫کاتارینو.
‫- وای خدا! ‫- احمق...
‫گوش بدید دیگه! دقت کنید.
‫- چیه؟ ‫- باید باهات صحبت کنم.
‫باید تمرینشون بدی.
‫باید باهات صحبت کنم.
‫بشین.
‫داشتم می‌رفتم بیرون. چیه؟
‫گفتن تو زمین داری چیکار می‌کنی، ‫باید صحبت کنیم.
‫من توی کار تو دخالت نمی‌کنم، ‫تو توی کار من.
‫نمیشه. موقعیتم شرط می‌کنه تو هر کاری ‫دخالت کنم.
‫آروم باش. نیومدم ازت توضیح بخوام.
‫اومدم کارت رو قانونی اعلام کنم.
‫اینجا از اول هم فرم ثبت ملک نداشتیم.
‫تا امروز.
‫اینجا رو امضا کن تا بشی مالک زمین.
‫هرچند، باید یه چیزی هم بذاری تو ‫جیب اداره ما.
‫نگران نباش. محصولات زمینت هم خوبه.
‫بستگی به خودت داره.
‫چون کسب و کار خودته.
‫«بنا به گفته‌ی منابع رسمی،
‫شورشی‌ها به اسم حزب لیبرال
‫شهرها را ویران کرده‌اند.»
‫چرا ننوشته محافظه‌کارها چطوری اومدن اینجا؟
‫ننوشته.
‫ببینش.
‫عین دیوونه‌ها بستیمش.
‫خب، حداقل تو پیشمی.
‫خدا می‌دونه اگه عقلت سر جاش بود، ‫درگیر چه چیزها که نمی‌شدی.
‫چیه، مادر؟ ویزیتاسیون.
‫- پیترو! بچه‌م. پیترو! ‫- چی شده، خانم؟
‫بچه‌م، ویزیتاسیون.
‫- ویزیتاسیون! ‫- غش کرده.
‫اینجا چیکار می‌کنی، پسرم؟
‫فکر کنم همینجا بودیم که مادرت فهمید ‫داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫حس می‌کنم قبلاً همه اینا رو تجربه کردم.
‫هیچوقت به مامانت اعتراف نکردم
‫که همیشه احساس گمراهی می‌کردم.
‫انگار از بچگیش من رو نمی‌شناسه.
‫انگار من عین عضو خانواده‌ش نبودم.
‫اون خونه گنده‌ای که داره ساخته میشه.
‫کی پولش رو داده؟
‫ما.
‫چی نوشته؟
‫نوشته باید پونزده درصد درآمد نوشیدنی‌هایی ‫که می‌فروشم رو بهش بدم.
‫خانم‌ها باید بیست درصد از همه چی بهش بدن.
‫تو هم باید هشت درصد درآمدت رو بدی.
‫ما چرا باید بیشتر بدیم؟
‫فکر کن اگه خوزه آرکادیو به اون
‫درخت شاه‌بلوط لعنتی بسته نشده بود، ‫واسه‌مون چیکار می‌کرد.
‫- همین کم بود. ‫- نه.
‫آقایون!
‫اوه، دیدی؟
‫سلام، کاتارینو.
‫واسه ما نوشیدنی
‫و واسه فرانکو آب بیار بی‌زحمت.
‫ممنون.
‫پولم رو کامل میدی،
‫یا از پولی که قراره بهت بدم کم کنم؟
‫تو که قرار نیست چیزی به من بدی.
‫داری هزینه جنگ رو تامین می‌کنی.
‫فکر می‌کردم طرف مایی.
‫نظرتون چیه آهنگ بخونین؟
‫ یا اونم نمیشه؟ ‫
‫همیشه آهنگ می‌خونیم.
‫یه لحظه.
‫خفه شو!
‫شرمنده.
‫پس معلوم شد همیشه نمی‌تونیم آهنگ بخونیم.
‫رفیق!
‫آرکادیو!
‫می‌خوام باهاش صحبت کنم. آرکادیو!
‫چیه، پیلار؟
‫سانتا سوفیا، می‌خوام با آرکادیو صحبت کنم.
‫چه مرگته؟
‫از ورق‌ها درباره‌ت سوال پرسیدم.
‫دست از سرم بردار.
‫گوش کن.
‫هیچکس اندازه من بهت اهمیت نمیده.
‫در آینده،
‫یه زن سعی می‌کنه کمکت کنه.
‫باید به حرفش گوش بدی.
‫تموم شد؟
‫بهش بگو گوش به زنگ بمونه.
‫خواهش می‌کنم.
‫آروم باش.
‫تو اولین سرباز لیبرالی نیستی که واسه ‫استراحت اومدی به این خونه.
‫بابت همه چی ممنون. ‫افرادم منتظرم هستن.
‫کجا؟
‫خیلی‌ها دنبال کسایی مثل تو می‌گردن.
‫گوش کن.
‫وقت ندارم.
‫باید نیروی کمکی پیدا کنم.
‫یکی رو می‌شناسم که می‌تونه کمکت کنه...
‫ولی باید وایسیم غروب بشه بعد بریم.
‫باید تا شب منتظر بمونیم، ‫ولی هر کاری می‌کنیم به خاطر اوناست.
‫خطری نیست؟
‫بیرون پر قرقیه.
‫ولش کن!
‫از خودمونه.
‫من سرهنگ آئورلیانو بوئندیا هستم.
‫بذارید بیاد تو.
‫خیلی از افرادم وقتی می‌خواستن سرهنگ کارمونا ‫رو نجات بدن کشته شدن.
‫و کسایی که زنده موندن،
‫بیشترشون آسیب جدی دیدن،
‫و به غذا نیاز داریم.
‫اسمت رو زیاد شنیدم، سرهنگ بوئندیا.
‫من سرهنگ گرگوریو استیونسون هستم.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫خوشبختم.
‫کِی راه میفتیم؟
‫هر وقت تو بگی.
‫پسرها.
‫ویزبال کو؟
‫محافظه‌کارها فقط افراد ما رو ‫نکشتن، گرینلدو.
‫دارن تو کل کشور کشت و کشتار می‌کنن.
‫باید جلوشون رو بگیریم.
‫باید این حکومت ظالم رو نابود کنیم.
‫می‌دونم اندازه ارتش منابع نداریم...
‫ولی یه چیزی داریم که توی این مبارزه ‫کمکمون می‌کنه.
‫روحیه مبارزه
‫و بدهی که برای بزرگداشتشون داریم!
‫اما نجات مردممون مهم‌تره.
‫وگرنه،
‫ما برای کی داریم می‌جنگیم؟
‫نمی‌دونم شما هم از درون احساس من رو ‫دارید یا نه...
‫ولی نمی‌تونیم دست برداریم
‫تا تقاص هر قطره خونی که از افرادمون
‫ریخته شد رو ازشون بگیریم!
‫زنده باد سرهنگ بوئندیا!
‫زنده باد حزب لیبرال!
‫لیبرال‌ها دارن حمله می‌کنن!
‫لیبرال‌ها!
‫برای حزب لیبرال!
‫«اورسولا، مادر...
‫انکار نمی‌کنم که گاهی اوقات تسلیم گرسنگی میشیم.
‫ترسمون هنوز سر جاشه،
‫و هنوز به دفن کردن دوستانم عادت نکردم،
‫ولی یه چیز عمیق‌تر ما رو سر پا نگه داشته.
‫اون چیز عمیق، نزدیک شدن به مرگه
‫یا اینکه داریم برای هدف درست می‌جنگیم؟
‫نمی‌دونم.
‫راستش هیچی در این اندازه به نظرم درست نبوده ‫که کنار افرادی باشم
‫که حاضر نیستن جلوی هیچکس زانو بزنن.
‫متاسفم که نمی‌تونم بگم دارم کجا میرم
‫یا چقدر طول می‌کشه تا دوباره ببینمت.
‫ولی می‌خوام بدونی که الان، بیشتر از همیشه...
‫بیدارم.»
‫پسرم دیگه هیچوقت برنمی‌گرده، ویزیتاسیون.
‫یا از گرسنگی می‌میره، یا به ضرب گلوله.
‫چیه، فرزندم؟
‫چیه؟
‫از گرسنگی نمی‌میره.
‫خانم،
‫میشه لطف کنید
‫و پدر نیکانور رو صدا کنید؟
‫باید ببینمش.
‫پدر نیکانور!
‫خدا خیرتون بده، خانم اورسولا.
‫وای خدا، پدر. کی زندانیتون کرده؟
‫آرکادیو.
‫آرکادیو!
‫به من دست نزنید!
‫آرکادیو!
‫حق ندارید به من دست بزنید!
‫کجاست؟
‫ما اینجا به هم «عصر بخیر» میگیم.
‫اومدی مالیات بدی؟
‫فکر کردی کی هستی؟
‫مسئول امور نظامی و غیرنظامی این شهر.
‫وقتی آئورلیانو بفهمه آنیبال رو کشتی
‫و داری از مردممون سوءاستفاده می‌کنی،
‫اعدامت می‌کنه.
‫خودم اول از همه برای این کارش دست میزنم.
‫تو لکه‌ی ننگ خانواده بوئندیا هستی.
‫اشتباه نکن، آرکادیو.
‫ترس یه چیزه...
‫احترام یه چیز دیگه.
‫اورسولا.
‫من افتخار می‌کنم که یه بوئندیای واقعی نیستم.
‫شیرفهمم کردی.
‫بذارید بره.
‫بعد از اینکه پیترو کرسپی در اشتیاقش نسبت ‫به تعریف‌های سرکشانه‌ی ربکا دچار سوءتفاهم شد،
‫عشق رو کنار آمارانتا پیدا کرد.
‫خوب این پارک فلورانس رو می‌شناسم.
‫پر گل و زیباست.
‫آمارانتا،
‫می‌دونم وقت زیادی نگذشته...
‫ولی خانم اورسولا برامون دعای خیر کرده.
‫در ضمن، به نظرم آئورلیانو خوزه لیاقت یه ‫خانواده واقعی رو داره.
‫خیلی دوست دارم ببرمت ایتالیا رو ببینی.
‫آمارانتا بوئندیا...
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫نیاز نیست همین الان جواب بدی.
‫یا حتی ماه بعد، یا سال بعد، یا هیچوقت.
‫پیترو، اگه واقعاً دوستم داری،
‫دیگه پا توی این خونه نذار.
‫♪ کجایی؟ ♪
‫♪ کجایی ♪
‫♪ عزیزدلم؟ ♪
‫♪ بیا روحم رو ♪
‫♪ دلداری بده ♪
‫♪ بیا ♪
‫♪ عزیزدلم ♪
‫♪ کجا... ♪
‫مردم ماکوندو با بُهت فرشته‌واری...
‫که توسط صدای زیتری ایجاد شده بود که ‫دنیا لیاقتش رو نداشت...
‫و صدایی که...
‫باعث میشد مردم فکر کنن هیچکس دیگه‌ای روی زمین ‫نمی‌تونه همچین عشقی رو تجربه کنه، بیدار شدن.
‫♪ بیا ♪
‫♪ بیا روحم رو ♪
‫♪ دلداری بده ♪
‫خداوندا، به او آرامش ابدی عطا کن.
‫و بگذار نور ابدی بر او بتابد.
‫خداوندا، به او آرامش ابدی عطا کن.
‫و بگذار نور ابدی بر او بتابد.
‫خداوندا، به او آرامش ابدی عطا کن.
‫و بگذار نور ابدی بر او بتابد.
‫خداوندا، به او آرامش ابدی عطا کن.
‫و بگذار نور ابدی بر او بتابد.
‫خداوندا، به او آرامش ابدی عطا کن.
‫و بگذار نور ابدی بر او بتابد.
‫اورسولا آمارانتا رو برای همیشه رها کرد.
‫آماده!
‫هدف بگیرید!
‫شلیک!
‫آماده!
‫هدف بگیرید!
‫شلیک!
‫آقای موسکوته.
‫کاتارینو.
‫ببینید، از حادثه آنیبال به بعد... ‫کسی دیگه دوست نداره بره بیرون.
‫نوازنده‌ها رفتن به شهرهای دیگه،
‫و زن‌هایی که اینجا کار می‌کنن دارن ‫از گرسنگی تلف میشن.
‫- به من چه؟ ‫- شما دادیارید.
‫اگه شما جلوی آرکادیو رو نگیرید، کی می‌گیره؟
‫نه، کاتارینو.
‫من هیچی نیستم.
‫ولی تو به چیزی که می‌خواستی رسیدی.
‫بهشت لیبرالت.
‫ازش لذت ببر.
‫ببین به کجا رسیدیم، خوزه آرکادیو بوئندیا.
‫خونه‌مون خالی شده.
‫خودمون دو نفر موندیم، عین همون اولا.
‫بچه‌هامون، لکه ننگ خانواده‌مون هستن.
‫به حرفای من گوش نکن.
‫خدا می‌خواست ربکا و خوزه آرکادیو ازدواج کنن،
‫و الان جفتشون خیلی خوشبختن.
‫و انگار آئورلیانو هم داره تبدیل به یه قهرمان میشه.
‫همین چند وقت پیش یه نامه ازش به دستم رسید.
‫برات بخونمش؟
‫یه مدت میشه نامه نفرستاده.
‫اورسولا!
‫اورسولا.
‫اورسولا، خواهش می‌کنم! یه کاری کن.
‫هی از قانون سرپیچی می‌کنید.
‫هر حرفی می‌خواید درباره من بزنید!
‫ولی ما گوشمون با شماست!
‫آماده!
‫بابا!
‫هدف بگیرید!
‫جرئت داری بزن، کثافت.
‫- من رو سر لج ننداز، اورسولا. ‫- وگرنه؟
‫می‌خوای من رو بکشی؟
‫بکش!
‫اونوقت دیگه مجبور نیستم به خاطر تربیت ‫همچین هیولایی از روی خجالت گریه کنم!
‫گمشو کنار!
‫قاتل!
‫نمی‌بینی داری مردم خودت رو می‌ترسونی؟!
‫بس کن!
‫سرهنگ من رو مسئول امور غیرنظامی و نظامی کرده!
‫آئورلیانو مُرده!
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫تو هیچی نیستی، آرکادیو.
‫خوب گوش بده.
‫مردم خونه‌شون رو به رنگی که می‌خوان درمیارن.
‫و دفعه بعدی که بخوای از کسی اخاذی کنی ‫یا کسی رو بکشی...
‫میام سراغت.
‫بریم!
‫بابا.
‫از اون لحظه به بعد، اون شد فرمانده‌ی شهر.
‫ولی علی‌رغم قدرتش،
‫همچنان بابت سرنوشت شومش گریه می‌کرد.
‫کسی نیومده پول بده؟
‫نه، رئیس.
‫شرمنده، رئیس.
‫- یه زن دنبال شماست. ‫- فرانکو، الان وقت ندارم.
‫بله، قربان.
‫آروم بگیر.
‫من سرهنگ گرگوریو استیونسون هستم.
‫سرهنگ آئورلیانو بوئندیا من رو فرستاده ‫یه پیغام براتون بیارم.
‫ارتش محافظه‌کارها تو راهه. نزدیکن.
‫سرهنگ دستور دادن بهشون تسلیم بشید.
‫- ببریدش. ‫- بریم.
‫خواهش می‌کنم گوش بدید!
‫بیشتر از پونصد نفر با توپ‌های سنگین هستن.
‫اگه مقاومت کنید، قتل عام راه می‌اندازن!
‫به حرف سرهنگ گوش بدید!
‫- به حرفای یه مُرده؟ ‫- سرهنگ نمُرده، آرکادیو!
‫ما چندین ماهه داریم در کنار ژنرال مدینا می‌جنگیم.
‫اگه بذاری یه چیزی نشونت بدم، بهت ‫ثابت می‌کنم خودش من رو فرستاده.
‫سرهنگ قبل از شروع جنگ چند صدتا از این
‫ماهی‌ها رو فروخته بود.
‫بندازینش زندان.
‫وقت نداریم! نزدیکن!
‫سرهنگ داره واسه پس گرفتن شهر برای یه ‫ضد حمله آماده میشه.
‫آرکادیو، گوش بده!
‫گوش بده! به اینجا نزدیکن!
‫آرکادیو!
‫تکون نخور.
‫تکون نخور!
‫تنهام بذارید.
‫این محافظه‌کارها یه مشت سوسولن،
‫با لباس زنونه جاسوس می‌فرستن.
‫کدوم زن؟
‫یه مرد لباس زنونه پوشیده بود
‫و می‌گفت محافظه‌کارها دارن میان.
‫آرکادیو، چه خبره؟
‫یالا، رئیس! بیاید بریم!
‫پناه بگیرید!
‫نه!
‫برید سنگر!
‫فرانکو!
‫- بریم. ‫- بریم اردوگاه. بدویید!
‫یالا، بدویید!
‫اینجا!
‫بدو، رئیس! بدو!
‫آرکادیو! آزادم کن.
‫نذار در کمال حقارت با لباس زنونه بمیرم.
‫آزادم کن!
‫از اینجا برو.
‫برو بیرون، بزدل!
‫نه، خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم نکن.
‫برید سمت راست! یالا!
‫موسکوته، یه کاری کن!
‫موسکوته! افرادت دارن مردممون رو قتل عام می‌کنن.
‫چیکار کنم؟
‫بگو بس کنن.
‫کاری از دست من برنمیاد.
‫آرکادیو!
‫- خدای من! ‫- بیا بریم خونه! بدو!
‫برید قایم شید!
‫برید! یالا!
‫آرکادیو، ای خدا!
‫جلوی دیوونگیشون رو بگیر!
‫وایسید!
‫من فرمانده روکه کارنیسرو هستم.
‫با شما کار نداریم، خانم.
‫ولی به ما دستور واضحی دادن.
‫برید کنار.
‫آرکادیو، نکن.
‫نکن.
‫کاری باهاشون نداشته باشید.
‫سربازان!
‫بریم.
‫آرکادیو در ساعات آخر عمرش،
‫بدون احساسات خاصی به مردمش فکر کرد،
‫و درباره زندگیش حساب و کتاب دقیقی کرد،
‫و فهمید چقدر کسانی که ازشون متنفره رو
‫در واقع دوست داره.
‫حرف آخری نداری؟
‫به زنم بگید
‫اسم دخترمون رو بذاره «اورسولا.»
‫و اگه بچه بعدیمون پسر بود،
‫اسمش رو بذاره «خوزه آرکادیو.»
‫از روی پدربزرگش، نه عموش.
‫جوخه!
‫آماده!
‫هدف بگیرید!
‫عوضی‌ها!
‫- زنده باد حزب لیبرال! ‫- شلیک کنید!