‫[آنچه گذشت...]
‫«چرخۀ برگ» در برابر «راه و رسمِ روشنایی».
‫فقط یه راه برای خاتمه‌دادن به خشونت هست.
‫همۀ مردم جهان، باید ازش دست بکِشن.
‫خشونت در وجود همۀ ماست.
‫هدف از چرخۀ برگ، این نیست که انکارش کنیم. ‫هدف اینه که باهاش کنار بیایم.
‫کسایی که خشونت رو محکوم می‌کنن ‫معمولاً ازش ضربه خوردن.
‫پس تو همونی هستی که ردا سفیدها دنبالش‌ان.
‫با اینکه آدمای بدی‌ان ‫تنها حافظان امنیت ما در برابر ترالاک‌ها هستن.
‫می‌تونی از این یکی بازجویی کنی.
‫- خیال می‌کردم مرد خوبی هستی. ‫- بودم!
‫کسی آسیب نمی‌بینه.
‫نقشه‌ات اینه؟ یا داری امید می‌دی؟
‫من از ترالاک‌ها می‌ترسم.
‫نکنه یادتون رفته چه اتفاقی توی «بل تاین» افتاد؟
‫نیروهای کمکی‌مون رسیدن.
‫شنیدم با مردم مهربونِ «دو رودخانه» به مشکل خوردین.
‫این یه گروه یورشی نیست. ‫یه ارتش‌ـه!
‫«چشم‌طلایی» باید مردمش رو توی جنگ، رهبری کنه.
‫چه خودش بخواد، چه نخواد.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫مواظب باشید.
‫اول سنگ، بعدش...
‫بعدش چرم.
‫می‌دونیم. لرد «پرین» خیلی خوب بهمون یاد داده. ‫(لرد: لقبی اشرافی)
‫منو این‌طوری صدا نزنید.
‫چشم، لرد چشم‌طلایی.
‫اومدن!
‫- زود باشید! فرار کنید! ‫- ترالاک‌ها اومدن!
‫ترالاک‌ها دارن میان!
‫ترالاک‌ها! ترالاک‌های کوفتی و گاری‌هاشون رو دیدم.
‫گاری؟
‫نه. ترالاک‌ها نیستن. دست نگه دارید.
‫اونا توآتان‌ها هستن. ‫دروازه‌ها رو باز کنید.
‫چیزی نیست. می‌تونید بیاید داخل.
‫تا هر وقت که بخواید ‫می‌تونید با آتیش‌هامون، خودتون رو گرم کنید.
‫و توی قرارگاه‌مون بمونید.
‫«آرام»، «ایلا»!
‫پرین!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اومدم خونه.
‫شماها چی شدین؟ «رِین» کجاست؟
‫ترالاک‌ها...
‫دیشب!
‫چقدر با شهر فاصله داشتین؟
‫یه چند کیلومتر.
‫ولی فقط ما نبودیم.
‫مردم از سرتاسر «دو رودخانه» اونجا بودن.
‫خیلی تشنه‌ایم.
‫باشه، برید.
‫امشب میان سراغ‌مون.
‫«چرخ زمان»
‫پرین بهم گفت گوشت نمی‌خورید. ‫نگران نباشید، گوشت‌هاش رو جدا کردم.
‫ممنون.
‫پس باد با خودش برگ رو برگردونده! ‫(منظورش پرین‌ـه)
‫دیگه وقتش بود برگردم خونه.
‫امیدوار بودم که یه روز ‫دوباره توی جاده پیدات کنیم
‫و این‌بار بیای پیش‌مون بمونی.
‫اگه پیداش کرده بودیم، ‫الآن احتمالاً مُرده بود.
‫مثل بابابزرگ.
‫چرخۀ برگ، هیچ‌وقت آسون نبوده
‫ولی توآتان‌ها همیشه ازش پیروی می‌کردن.
‫مُردگان رو خاک می‌کنیم و به زندگی‌مون ادامه می‌دیم. ‫کار دیگه‌ای هم می‌شه کرد مگه؟
‫کجا به زندگی‌مون ادامه می‌دیم؟
‫چطور؟ اونم بدونِ گاری و ‫بدونِ آدمایی که گاری‌ها رو پُر کنن!
‫ببینید، درسته الآن فصلِ برگ‌ریزون‌ـه
‫ولی وقتی مردم ببینن درخت‌ها چقدر بی‌برگ شدن، ‫چشم‌انتظار بهار می‌شن.
‫اون‌موقعست که گاری‌هاتون دوباره پُر می‌شه.
‫ظاهراً هنوز به تو امید هست.
‫پسر خوش‌تیپی‌ـه.
‫اون پسرِ تعمیرکار رو می‌گم. حتی با اینکه بزدل‌ـه.
‫فکر نکنم علاقه‌ای بهت داشته باشه.
‫قرار نیست بره بهش پیشنهاد بده.
‫هیچ‌کدوم از آیل‌ها ‫نمی‌رن خودشون رو با آوارگان، تباه کنن.
‫چشم‌هاتون رو ببندید.
‫یه غنچۀ گل رو توی ذهن‌تون تصور کنید.
‫صورتی...
‫کِی می‌تونیم گلولۀ آتشین پرت کنیم؟
‫اون‌قدر وقت نداریم که بتونید تارهای جنگی رو یاد بگیرید.
‫باید به من متصل شید ‫تا بتونم قدرت‌تون رو جذب کنم
‫و با قدرت خودم، ترکیبش کنم.
‫می‌تونی صاعقه پرت کنی؟ ‫اون یکی آی‌سدای پرت کرد.
‫آخرین باری که ترالاک‌ها اومدن رو می‌گم.
‫تو باید حکیم جدیدِ اینجا باشی.
‫می‌تونی تارهام رو ببینی.
‫پس یعنی می‌تونی جادورسانی کنی.
‫کل هفته داشتی نگاه می‌کردی ‫که چطور بهشون آموزش می‌دم.
‫چیه؟ می‌خوای منم بیام توی ارتش بچگونه‌ات؟
‫دلت نمی‌خواد روش استفاده از قدرتت رو یاد بگیری؟
‫بستگی داره به اینکه ‫می‌تونم بازم زهرِماری بخورم یا نه.
‫بهترین ویژگی‌ای که نیزه‌های سمّی دارن ‫اینه که فقط کافیه دشمن رو زخمی کنید.
‫به هر جاش بزنید فرقی نداره.
‫پس خط رو حفظ کنید.
‫خط رو حفظ کنیم؟
‫چرا خودت خط کوفتی رو حفظ نمی‌کنی؟
‫هر چی بیشتر خط رو حفظ کنید و عقب‌نشینی نکنید، ‫خانواده‌تون بیشتر زنده می‌مونه.
‫یه کمانِ بلندِ دو رودخانه‌ای بهم بدین، ‫اون‌وقت تا صبح خط رو حفظ می‌کنم.
‫واقعاً فکر می‌کنی می‌تونی کمان بلند رو بکِشی؟
‫از تو بهتر می‌تونم، پسر جون.
‫خب پس. برید کمان‌هاتون رو بردارید.
‫اوضاع چطوره؟
‫همه‌مون اینجا می‌میریم.
‫شاید شانس موفقیت‌مون بیشتر از اونی باشه ‫که تو فکر می‌کنی.
‫یه جادورسان دیگه اینجا پیدا کردم.
‫مثل دخترها قدرتمنده.
‫خون مردم باستانی، ‫در رگ‌های این جماعتِ کوهستانی در جریانه.
‫من اشتباه می‌کردم و حق با تو بود.
‫اوهوم.
‫و امیدوارم این قضیه آرومت کنه...
‫البته وقتی که اینجا مُردیم.
‫پرچم رو ببینید!
‫می‌دونم.
‫خیلی خوشت اومد.
‫ما توی دو رودخانه نیازی به پرچم نداریم، ‫این پرچم که اصلاً و ابداً!
‫به چندتا از روستایی‌ها گفتم ‫ترالاک‌ها از گرگ‌ها می‌ترسن.
‫یه نمادی باشه که دورش جمع بشن.
‫اگه آماده نباشم چی؟
‫معلومه که آماده نیستی.
‫اگه دو رودخانه‌ای‌ها، بهترین ژنرال رو می‌خواستن ‫از آلانا پیروی می‌کردن.
‫اگه بهترین جنگجوها رو می‌خواستن، ‫از آیل‌ها پیروی می‌کردن.
‫دو رودخانه‌ای‌ها از تو پیروی می‌کنن ‫چون تو از خودشونی.
‫اگه تو می‌تونی با هیولاها بجنگی، پس اونا هم می‌تونن.
‫پیام رو به لرد لوک رسوندی؟
‫معلومه که رسوندم. ‫گفت توی گذرگاه می‌بینتمون.
‫مگه تو هم میای؟
‫تو نمیای؟
‫اگه همین‌جا بکُشیمش چی؟
‫به کمک اونا نیاز داریم ‫تا مقابل ترالاک‌ها، یه شانسی داشته باشیم.
‫۲۰۰تا سرباز روی تپۀ «واچ هیل» دارن.
‫سربازهای آموزش‌دیده!
‫دارم جدی می‌گم، فایل.
‫سلام، پسرِ دو رودخانه‌ای!
‫سلام، بورنهالدِ فرزند. ‫(لقب فرزندان نور)
‫زحمات چشمگیری کشیدین. ‫دارید سعی می‌کنید گشت‌های ما رو دور نگه دارید؟
‫اتفاقاً برعکس.
‫ازتون می‌خوام در برابر ترالاک‌ها بهمون ملحق شید.
‫چند صدتا از اونا، روی همین تپه‌ها هستن.
‫مطمئناً دیده‌بان‌هاتون تا الآن دیدن‌شون.
‫گفتن در بدترین حالت، ده‌دوازده‌تا هستن.
‫شرط می‌بندم اردوگاه شما هم ‫به اندازۀ روستای ما، پُر از پناهنده‌ست.
‫با این اوصاف، به‌نظرت تعدادشون در حد ده‌ها نفره؟
‫ترالاک‌ها اومدن اینجا تا ما رو قلع‌وقمع کنن.
‫و امشب حمله می‌کنن.
‫خیلی دربارۀ این ترالاک‌ها اطلاعات داری، ‫پسرِ دو رودخانه‌ای!
‫من یه دوست‌تاریک نیستم.
‫می‌دونم خیلی دلت می‌خواست باشم، ولی نیستم!
‫چرا باید دلم همچین چیزی بخواد؟
‫تا راحت‌تر بتونی ازم متنفر باشی.
‫باور کن نفرت از تو برام خیلی راحته، پسرِ دو رودخانه‌ای. ‫بابام رو کُشتی!
‫شرمنده.
‫از صمیم قلب شرمنده‌ام.
‫خودت چی؟ برای کاری که با ناتی کاتون کردی شرمنده‌ای؟
‫یه زن بی‌گناه، توی اردوگاهت زنده‌زنده سوخت.
‫درصورتی‌که اسیرت بود.
‫- ساحره بود. ‫- نه، نبود.
‫به‌خاطر داغی که تو دیدی مُرد.
‫همون‌طور که بابات، به‌خاطر داغ من مُرد.
‫کِی این غائله می‌خواد تموم بشه؟
‫وقتی که عدالت نور، برقرار بشه.
‫اینکه بذاری اهالیِ دو رودخانه سلاخی بشن، عدالت نیست.
‫حتی انتقام هم نیست.
‫خیانت به تمام اصولیه که ادعا می‌کنی بهشون پایبندی.
‫اصولی که بابات بهشون پایبند بود.
‫بابای من برای خدای نور می‌جنگید، پسرِ دو رودخانه‌ای!
‫چرا؟
‫ما چرا باید برای شما بجنگیم؟
‫چون کار درستیه.
‫ببین، شما بیاید توی دو رودخانه و کمک‌مون کنید...
‫بعدش که نبرد تموم شد، باهاتون میام.
‫تا عدالتِ نوری‌تون، در حقم اجرا بشه.
‫برای همین اومدی اینجا، نه؟
‫اومدی توی این کوه‌ها تا منو دستگیر کنی.
‫جونِ افرادم رو با یه وعدۀ توخالی به باد نمی‌دم.
‫اگه ترالاک‌ها کارِتون رو نسازن، ما وارد عمل می‌شیم.
‫این‌که بعد از «پادشاه» نوشته یعنی چی؟
‫یه اسم‌ـه.
‫«ایمون ال‌کار الثورین». ‫آخرین پادشاهِ مانترن...
‫کی در حال جنگ با ترالاک‌ها مُرد.
‫همین‌جا.
‫الثورین؟
‫مثل رند الثور؟ کاراکارن؟
‫اگه امروز، آخرین روزیه که با همیم
‫دیگه مقاومت رو کنار می‌ذارم ‫و باهاتون بازیِ «بوسۀ مرگ» رو بازی می‌کنم.
‫البته اگه شما هم مایل باشید.
‫می‌دونستیم سر عقل میای.
‫اگه می‌خوای یواشکی از پشت کسی بهش نزدیک بشی، ‫حداقل اون چاقوها رو از آستین‌هات در بیار.
‫وقتی منتظر مرگ هستی، خیلی بداخلاق می‌شی.
‫اینکه از یه نبرد بترسی، هیچ ایرادی نداره.
‫بابای منم همیشه می‌ترسه. ‫تازه اون توی ده‌دوازده‌تا جنگ بوده.
‫تو هم دلشوره داری؟
‫به هیچ وجه.
‫دیگه بچه نیستم.
‫من از مرگ نمی‌ترسم.
‫از قبلش می‌ترسم.
‫مدام قیافۀ مردم میاد توی ذهنم...
‫که وقتی می‌فهمن من به آغوش مرگ کشوندم‌شون، ‫بهم نگاه می‌کنن.
‫بدونِ تو، وضع‌مون بدتر از اینا می‌شد.
‫- اون‌طوری حتی شانس جنگیدن هم نداشتن. ‫- حالا مجبورن بجنگن.
‫اینجا شهرشونه.
‫ولی شهر تو نیست.
‫پس چرا داری براش می‌جنگی؟
‫می‌دونم صرفاً به‌خاطر من نیست.
‫شاید به‌خاطر همینه که شک داری برای تو باشه.
‫هر مردِ دیگه‌ای بود، شک نمی‌کرد.
‫شایدم به‌خاطر این باشه که دوستت توی شیپور دمیده ‫و فرصت من برای افتخارآفرینی رو دزدیده.
‫یا شایدم به‌خاطر این باشه که ‫از جناح ضعیف‌تر خوشم میاد.
‫لُبّ کلام اینه که من اینجام.
‫خوش به حالت!
‫نمی‌خوام مرگت رو ببینم.
‫نمی‌بینی. بیشتر از تو زنده می‌مونم.
‫دارم جدی می‌گم.
‫ببین، اگه برام ارزش قائلی، همین الآن برو.
‫تا هنوز فرصت هست برو.
‫خواهش می‌کنم!
‫بستگی داره دلیلت چی باشه.
‫داری می‌فرستی‌ام برم چون می‌ترسی ‫یه‌موقع اون تبره بخوره بهم؟
‫مثل زنت؟
‫بسه!
‫شورش رو در آوردی، فایل.
‫برو بیرون.
‫- شوخی ندارم! برو دیگه. ‫- مجبورم کن برم.
‫بعدش شاید بفهمی نیازی به نجات‌داده‌شدن ندارم.
‫من به خواستِ خودم می‌جنگم.
‫دقیقاً مثل همۀ افراد دیگۀ اینجا.
‫دقیقاً مثل زنت.
‫حق‌مونه که قبل از نبرد بهمون احترام بذاری ‫و بعد از نبرد، بهمون افتخار کنی.
‫عذاب‌وجدانت رو بذار برای دشمن‌هایی که می‌ذاری فرار کنن.
‫(الآن یه کاری می‌کنم تکون بخوره)
‫(هر چی تکون می‌خوره باید نیزه رو بیشتر فرو کنیم)
‫(ولی اگه بیشتر از این فرو کنیم می‌کُشیمش)
‫یادمون رفت از صاحب مهمانسرا ‫اجازه بگیریم که این بازی رو بکنیم.
‫- هوم. ‫- آره.
‫مَردهای زیادی توی بازیِ «بوسۀ مرگ» مُردن؟
‫اوهوم. زن‌ها هم همین‌طور.
‫پس با متوقف‌کردنِ بازی، جونم رو نجات دادید.
‫دِین‌تون رو ادا کردید.
‫دیگه آزادید و می‌تونید برید خونه.
‫شرافتمندانه نیست که با حقه‌بازی ‫یه آیل رو از دِینی که داره آزاد کنی.
‫خواهر اول، یه لحظه میای؟
‫اون از بازی استفاده کرد ‫تا قبل از نبرد، ما رو بفرسته بریم.
‫جون خودشو به خطر انداخت ‫تا جون ما رو نجات بده.
‫جون جفت‌مون رو!
‫توهِ «چیاد» ادا شد. ‫(توه: همون دِین)
‫ولی حالا من مدیونت شدم، معمار.
‫منم که هر جا خواهرم بره باهاش می‌رم.
‫هوم.
‫دیدم شما دوتا داشتید با آلانا سدای تمرین می‌کردین.
‫کاتون‌ها مثل چیزهای دیگه‌شون ‫توی جادورسانی هم استعدادی ندارن.
‫این‌طور نیست.
‫پس چرا مت باهات نیومد خونه؟
‫- اون...؟ ‫- شیپور والیر!
‫برادرتون توش دمید.
‫الآن قهرمانیه براش خودش.
‫شبیه شیردونِ گوسفندها می‌مونه.
‫صداش هم تعریفی نداره.
‫به‌زودی یه‌سری آواز براش سروده می‌شه. ‫ظاهراً اولی‌اش رو شما دوتا می‌تونید بنویسید.
‫مثلاً آواز «متِ شیردان‌نواز» رو بنویسیم؟
‫یا «شیپورزنِ گوسفندها»!
‫ترالاک‌ها! ‫ترالاک‌ها روی تپه‌ان!
‫حداقل پونصدتا مشعل هست.
‫لابد بین ترالاک‌ها ‫یه‌سری «دوست‌تاریک» هست.
‫لازمه نقشه‌مون رو تغییر بدیم؟
‫چه پونصدتا یا پنج‌هزارتا، چه ترالاک باشه چه دوست‌تاریک، ‫همه‌شون مثل هم می‌سوزن.
‫تمام پل‌ها رو خراب کردیم، ‫ترالاک‌ها هم که از آب‌های عمیق رد نمی‌شن.
‫تنها راه رسیدن به اینجا، گذرگاه کوهستانی‌ـه.
‫بازم احتمالاً بتونیم اونجا جلوشون رو بگیریم.
‫باید اون‌قدر معطل‌شون کنیم ‫که خسته بشن و برگردن.
‫و اگه نتونیم توی گذرگاه همچین کاری کنیم، ‫دوباره جلوی دروازه تلاش می‌کنیم.
‫بعدش دوباره توی میدانِ شهر.
‫بعدش اینجا توی مهمانسرای «چشمه‌شهد». ‫بعدش...
‫ببخشیدا، ولی نمی‌دونم چرا به ما گفتی بیایم اینجا.
‫ما دست به اسلحه نمی‌شیم.
‫حتی برای این قضیه.
‫هیچ‌وقت همچین چیزی ازتون نمی‌خوام.
‫ولی کسی سریع‌تر از توآتان‌ها نمی‌دوئه.
‫ببینید، بعد از حملۀ قبلیِ ترالاک‌ها
‫«حلقۀ زنان» یه تونل مخفی به بیرون روستا کَند.
‫از مهمانسرای «چشمه‌شهد» تا دلِ کوهستان.
‫اگه به‌نظر می‌اومد داریم توی نبرد شکست می‌خوریم، ‫می‌شه بچه‌هامون رو با خودتون بردارید و فرار کنید؟
‫اگه بذر (بچه‌ها) نباشه، برگی هم نیست.
‫باعث افتخارمونه.
‫ممنون.
‫پس بریم توی موقعیت‌هامون.
‫نور پشت و پناه‌تون باشه.
‫اگه ترالاک‌ها بتونن نیروهای کمکی‌شون رو...
‫از طریق «دروازۀ گذرگاه» رد کنن، ‫هیچ‌کدوم از تدابیر دفاعی کار نمی‌کنه.
‫باید برای همیشه ببندمش.
‫- منم باهات میام. ‫- اگه تو بری، روستایی‌ها روحیه‌شون رو می‌بازن.
‫خودمون از پسش برمیایم.
‫باشه.
‫ولی وقتی بستیدش، برنگردید.
‫برگرد توی یکی از سازه‌های خودتون و ‫زخم‌هاتون رو مداوا کنید.
‫این یه دستورـه؟
‫امشب سه‌تا جنگجوی بیشتر، ‫تأثیری برامون نداره.
‫ولی اگه شکست بخوریم، ‫شاید یه کتاب، تأثیرگذار باشه!
‫می‌تونی ما رو توی تاریخ، موندگار کنی.
‫اون‌وقت شاید نسل‌های آینده‌مون ‫از سرگذشت‌مون یه چیزهایی یاد بگیرن.
‫و وقتی سایه‌ها اومدن سراغ‌شون، پیروز بشن.
‫مراقب خودت باش، لویال،
‫پسر آرنت، پسر هالن.
‫هیچ‌وقت اسمت رو یادم نمی‌ره.
‫قسم می‌خورم مردم جهان ‫اسمت رو یادشون نره...
‫لرد پرینِ چشم‌طلایی.
‫به من نگو «لرد».
‫لرد پرین.
‫شمشیرتون رو ببینم.
‫خیلی تیزه. خسته نباشید.
‫دروازه رو ببندید.
‫♪ ما پا جای پای پدرهامون می‌ذاریم ♪
‫♪ مسیری که مادرهامون مقدسش کردن ♪
‫♪ اونا این سرزمین رو با خون‌شون خریدن ♪
‫♪ مدت‌ها پیش ♪
‫♪ آواز بخونید ♪ ‫♪ بخونید برای مانترن ♪
‫♪ اشک بریزید ♪ ‫♪ برای خونِ ایمون (آخرین پادشاه مانترن) ♪
‫♪ گریه کنید ♪ ‫♪ گریه کنید برای مانترن ♪
‫♪ مدت‌ها پیش ♪
‫مکسیم، آماده شو!
‫کماندارها، تیرها رو بذارید.
‫بکِشید!
‫رها کنید!
‫- مکسیم، دوباره! ‫- بذارید!
‫بکِشید! رها کنید!
‫کمان‌های بلندِ دو رودخانه‌ای واقعاً جواب دادن.
‫حالا سپرها!
‫از همدیگه محافظت کنید!
‫مقاومت کنید! مقاومت کنید!
‫(چندتا نگهبانِ زپرتی، اونم توی فضای باز!)
‫(رودخانه‌نشین‌های کوفتی، حتی سایه‌سوارهاشون هم ضعیف‌ان)
‫نیروی کمکی لازم داریم.
‫- به این زودی؟ ‫- دستور ارباب‌ـه.
‫باید کنترل «دروازۀ گذرگاه» رو به دست بگیریم.
‫قبل از اینکه اون نیروهای کمکی از راه برسن.
‫مکسیم، حالا! مکسیم!
‫کماندارها، دنبال من بیاید.
‫حواس‌تون به من باشه. ‫کماندارها، تیرها رو بذارید.
‫بکِشید!
‫رها کنید!
‫بذارید! بکِشید! رها کنید!
‫دارن رد می‌شن!
‫مکسیم، حالا!
‫بهم متصل شید.
‫عقب‌نشینی کنید. برید عقب.
‫- برید عقب! ‫- عقب‌نشینی کنید.
‫الآن تا یکسال می‌خواد پُزِ این طلسمش رو بده.
‫خیلی بهتر از صاعقه بود.
‫همین؟ شکست رو پذیرفتن؟
‫اگه شانس بیاریم، آره.
‫برید.
‫ببینید چه خبره.
‫ما گذرگاه رو می‌بندیم.
‫برید!
‫آلانا!
‫آلانا، ندیدی کجا رفتن؟
‫یه عقب‌نشینیِ تاکتیکی کردن.
‫عقب‌نشینیِ تاکتیکی؟ ترالاک‌ها؟
‫نه، یه جای کار می‌لنگه.
‫سپرها و نظم‌شون... ‫ترالاک‌ها این‌طوری نمی‌جنگن.
‫انگار یه نفر داره کنترل‌شون می‌کنه.
‫چی شده؟
‫آلانا، پشت سرت!
‫آلانا! یه نفر کمک کنه!
‫ببریدش یه جای امن!
‫نذارید بمیره!
‫یه نفر کمک کنه!
‫از همدیگه محافظت کنید.
‫برید!
‫دیزی، برگرد داخل!
‫آی‌سدایِ تو چیزی‌اش شده؟
‫مجروح شده.
‫ترالاک‌ها برگشتن!
‫بدونِ آی‌سدای نمی‌تونیم بجنگیم. ‫باید فرار کنیم.
‫ ما سرباز نیستیم که.
‫سربازها پیروزِ جنگ رو مشخص نمی‌کنن.
‫چیزی که پیروزِ جنگ رو مشخص می‌کنه
‫اینه که احمق‌تر از اونی باشی ‫که شکست رو بپذیری.
‫کله‌شق‌تر از اونی باشی که بیفتی زمین و بمیری.
‫و روانی‌تر از اونی باشی که بذاری چرخِ زمان ‫بدونِ اینکه چوب بکنی لای پرّه‌هاش، لِه‌ات کنه.
‫نظرتون چیه؟
‫مردم دو رودخانه می‌تونن از پس این کار بربیان؟
‫می‌تونید؟
‫چطور بازش کنیم؟ اصلاً باز نیست که.
‫آوندسورا! ‫(درخت زندگی)
‫امان از تو! همیشه باید به همه‌چی دست بزنی؟
‫فقط از اون‌طرفِ دیگه‌ش ‫می‌تونه برای همیشه بسته بشه.
‫بِین و چیاد، بانوان نیزه‌به‌دست، از پشت مراقبم هستید؟
‫پرین!
‫مکسیم! گذرگاه چی شد؟
‫بدونِ آلانا نتونستیم ببندیمش.
‫هر چقدر که تونستیم مقاومت کردیم. ‫مردمت سربلندت کردن.
‫دمِ ورودی قلعه جلوشون رو می‌گیریم.
‫بدونِ آی‌سدای، نمی‌تونیم جلوی چیزی رو بگیریم.
‫- تعدادمون کمتره. ‫- می‌دونم.
‫دخترها، می‌تونید اون کاری که ‫دفعۀ قبلی کردین رو بکنید؟
‫تار شفا؟
‫داریم سعی‌مون رو می‌کنیم.
‫نمی‌دونم چه خبره.
‫- نمی‌شه. کار نمی‌کنه. ‫- عیبی نداره.
‫امروز خیلی زحمت کشیدین.
‫خیلی بهتون افتخار می‌کنم.
‫واقعاً متأسفم.
‫صدای شیپور بود؟ کی اونجاست؟
‫ردا سفیدها! ‫دارن پرچم صلح تکون می‌دن.
‫دروازه رو باز کنید.
‫اونا اومدن. ‫عوضی‌ها جدی‌جدی اومدن.
‫اومدین!
‫کار درست همین بود.
‫چطور اومدین اینجا؟
‫گذرگاه کوهستان.
‫از ترالاک‌ها رد شدین؟
‫چه ترالاکی؟ خالی بود.
‫هنوز یک ساعت نشده که اونجا رو گرفتن.
‫امکان نداره ولش کرده باشن.
‫«پدن فین»! اون با توئه؟
‫فین یه دوست‌تاریک‌ـه.
‫دروازه‌ها رو ببندید!
‫نذارید دروازه‌ها رو ببندن.
‫حمله!
‫کماندارها! بزنیدشون! بزنیدشون!
‫برید! یه خط دفاعی تشکیل بدید! ‫میدان شهر رو حفظ کنید. برید!
‫بچه‌ها، راه بیفتید! برید توی موقعیت‌هاتون!
‫من قضیۀ فین رو نمی‌دونستم.
‫اشتباهت همین بود!
‫برید! همین الآن برید!
‫حلقۀ زنان! سرِ جاهاتون بایستید!
‫- آرام؟ ‫- بله.
‫- وقتشه؟ ‫- باید سریع فرار کنیم.
‫نترسید.
‫«شاین»، به اون نیروهای کمکی نیاز داریم.
‫چقدر دیگه می‌رسن؟
‫اینا کار کی بوده؟
‫آی‌سدای؟
‫نزدیک‌مون بمونید.
‫باید بریم توی اعماق جنگل.
‫آره.
‫فرار کنید!
‫امشب همه به‌خاطر من می‌میرن.
‫سرافکنده‌شون کردم.
‫سرافکندگی یه نوع آزادیه.
‫آخه الآن دیگه می‌خوای از چی بترسی؟
‫برای دو رودخانه حاضری از چه چیزهایی دست بکِشی؟
‫از همه‌چیز.
‫پس نشون‌شون بده!
‫- پشت سرم بمون. ‫- انقدر سعی نکن از من محافظت کـ...
‫اونایی که از دستم در می‌رن رو بکُش.
‫مردم دو رودخانه! با هم میدان شهر رو حفظ می‌کنیم!
‫میدان شهر رو حفظ می‌کنیم!
‫میدان شهر رو حفظ کنید!
‫برای دو رودخانه!
‫جلوشون رو بگیرید!
‫بفرستیدشون عقب! بفرستیدشون عقب!
‫از حلقۀ زنانِ شهرتون خوشم میاد.
‫برید کنار، بچه‌ها.
‫پس شما بودین!
‫برای مامان!
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫بکُشش!
‫چرا؟ چرا این کار رو باهامون کردی؟ ‫چرا ازمون متنفری؟
‫ازتون متنفرم؟ من اهمیتی به شما نمی‌دم.
‫اهمیتی به این شهر نمی‌دم.
‫سرور بزرگوار می‌خواد دو رودخانه رو از روی نقشه حذف کنه
‫تا یه زهرِ چشمی از اژدهای نوظهور بگیره.
‫عالیه.
‫می‌خوای منو بکُشی بکُش
‫ولی هزارتا ترالاک ‫دارن از اون «دروازۀ گذرگاه» میان تو.
‫امسال هیچ فانوسی توی جشن «بل تاین» روشن نمی‌شه.
‫ظاهراً نیروهای کمکی‌ات قرار نیست بیان.
‫هنوز کلی نیرو اینجا دارم که زیاد هم هستن.
‫پس چرا انقدر بوی ترس می‌دی؟
‫می‌بینی؟
‫ما یه مُشت چوپان و کشاورزیم
‫حتی یه سرباز هم بین‌مون نیست.
‫اون‌وقت تو تنها کسی هستی که اینجا ‫از مرگ می‌ترسه.
‫یه قراری باهات می‌ذارم.
‫نه.
‫من باهات یه قراری می‌ذارم.
‫می‌خوای زنده بمونی؟
‫فقط یه راه داری.
‫به ارتشت بگو عقب‌نشینی کنه.
‫می‌دونم تو کنترل‌شون می‌کنی.
‫کل این مدت تو داشتی کنترل‌شون می‌کردی.
‫فرار کن برو یه جای خیلی خیلی دور ‫و دیگه برنگرد.
‫یا اینکه همین‌جا و همین الآن بمیر، ‫برای هیچ‌کس و هیچ‌چیز.
‫اون‌وقت مطمئنی زیر قولم نمی‌زنم؟
‫مطمئنم که اگه تو زیر قولت بزنی، ‫منم حرفم رو عملی می‌کنم.
‫چه جنگجویی هستی! چه جنگجویی هستی!
‫آفرین، ویل.
‫ما رو با خودت برمی‌گردونی برج؟
‫نه.
‫فکر می‌کنم «الگو» نقشه‌های بزرگتری برامون داره.
‫چون این دومین باری بود که جونم رو نجات دادین.
‫مردمت با تعمیر قابلمه‌ها و ظروف، ‫خرج‌شون رو در میارن، نه؟
‫چون حس می‌کنم دو رودخانه ‫نیاز به یه آهنگر جدید داره.
‫البته اگه دوست داشته باشی بمونی.
‫بهش گفتم...
‫بهش دستور دادم بعدش بره شهرش.
‫کتابش رو گذاشته.
‫چون می‌دونسته دیگه قرار نیست برگرده.
‫زندگی یه خوابه که باید ازش بیدار بشیم، ‫تا دوباره بتونیم خواب ببینیم.
‫امیدوارم روحت آب و سایه پیدا کنه، ‫لویال، پسر آرنت، پسر هالن.
‫اسمت رو از یاد نمی‌بریم.
‫چرخ زمان می‌چرخد
‫و عقاب سرخ مانترن، به گرگ تبدیل می‌شود. ‫(نماد روی پرچم‌شون یه عقاب سرخ‌ـه)
‫مردم دو رودخانه به تنهایی ‫در برابر سایه‌ها مقاومت می‌کنند
‫و رهبرشان یک آهنگر است.
‫مَردی که این نقش را پذیرفت ‫نه به‌خاطر اینکه اشتیاق رهبری داشت،
‫بلکه به‌خاطر اینکه مردمش می‌خواستند از او پیروی کنند.
‫پسر دو رودخانه‌ای.
‫یه قراری داشتیم.
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫همون‌طور که قسم خوردی ‫خودت رو تسلیم عدالت نوری می‌کنی؟
‫به خودتون می‌گید «فرزندان نور»، ‫پس به گمونم چون هنوز بچه‌اید، بلد نیستید بشمُرید.
‫(یعنی تعداد ما بیشتر از شماست)
‫نه، نه، دست نگه دارید، دست نگه دارید.
‫باهاتون میام.
‫دیوونه شدی؟ می‌زنن می‌کُشنت.
‫این تصمیمی‌ـه که اونا باید بگیرن.
‫مثل تصمیم تو برای اینکه بجنگی.
‫و تصمیم من برای اینکه جنگ رو تموم کنم.
‫می‌تونی به تصمیمم احترام بذاری؟
‫خشونت تمومی نداره ‫تا اینکه یه نفر بگه «دیگه بسه».
‫نه! ولش کنید!
‫مَردی شریف...
‫مَردی که خانواده‌اش را از او گرفتند
‫اما علی‌رغم سوگ و غمش، پا پیش گذاشت
‫و به محافظت از مردمی پرداخت ‫که می‌توانست از آن‌ها محافظت کند.
‫پرین ایبارا...
‫دوستِ من!
‫درود بر پرینِ چشم‌طلایی!
‫حاکم دو رودخانه!
‫درود بر پرینِ چشم‌طلایی!
‫لرد پرین! ‫لرد پرین! لرد پرین!
‫لرد پرین! لرد پرین! لرد پرین!
‫لرد پرین!
‫لرد پرین! لرد پرین!
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»